zondag 13 mei 2012

Hazentanden

Liefde maakt blind. Moederliefde ook. Ik vertelde mijn moeder enige tijd geleden dat ik me zorgen maak om het duimzuigen van dochterlief. Als ze gaat slapen pakt ze haar popje en valt vervolgens al duimzuigend in slaap. Ik zie met afgrijzen haar voortandjes - of beter gezegd voortanden; dochterlief is net als haar ouders gezegend met een stel voortanden van aanzienlijk formaat - naar voren groeien. Ik zie de ellende al opdoemen: pesterijen en scheldpartijen vanwege haar hazentanden. Ik weet er alles van: mijn tanden waren groot, hadden een spleet en stonden vreselijk naar voren. Wat was ik blij toen ik op mijn dertiende eindelijk een beugel kreeg. Jarenlang plaatjes op mijn tanden, elastieken in mijn mond en een buitenbeugel hebben de boel weer op orde gebracht maar mijn hazentanden hebben me traumatische ervaringen opgeleverd. Die wil ik mijn dochter besparen. En dus maak ik me zorgen om haar duimzuigen.

De reactie van mijn moeder was niet: ze houdt vast snel op met duimzuigen. Of: naai sokjes aan haar pyama mouwen. Of: ze heeft toch nog helemaal geen naar voren staande tandjes? Nee. De reactie van mijn moeder was: maar jij had toch helemaal geen hazentanden?! Zo erg was het toch niet?!

Zo erg was het toch niet. Jarenlang beugels. In de mond, buiten de mond. Ik had permanent kloven in mijn onderlip, twee gootjes, precies daar waar mijn voortanden continue op mijn lip rustten. Want ín mijn mond pasten ze niet. Het was erg. Maar mijn moeder zag het niet. Dat kan alleen maar liefde zijn.
Mei 2012

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen