woensdag 30 juli 2014

Tassen


Strandtassen voor de juffen. Model schaamteloos afgekeken bij haar. Stoffen van de plaatselijke stoffenwinkel.





dinsdag 22 juli 2014

De hutkoffer III


Twee broeken van man en een van mij, alledrie gescheurd, werden twee broeken voor zoon, een lange en een korte, allebei (vrij) naar het patroon van de Homemade mini couture rollercoaster.











zaterdag 12 juli 2014

Als het maar roze is


Het kid pant patroon van Dana made it had ik reeds lang geleden opgeborgen. Ik maakte verschillende exemplaren (hier, hier, hier, hier en hier), maar zoon was er uit gegroeid. Tot ik mij bedacht dat het uiteraard ook voor snelle dochterbroekjes geschikt zou zijn. En zolang het roze is, wil dochter best een broek aan. De stof had ik nog over van de bloomer.


vrijdag 4 juli 2014

Het schooluniform

Het schooluniform is een fantastische uitvinding. Ik ben groot voorstander. Alles in dezelfde was, en vooral, geen gezeur ´s ochtends bij het aankleden. De kinderen weten niet anders en zonder morren gaat bij zoon al drie jaar lang elke schooldag het uniform aan. Ook bij dochter ging het daadwerkelijk zo gesmeerd als het klinkt gedurende een maand of acht. En toen begon het gedonder alsnog. Dat het uniform aan moet, is het probleem niet. Blauw rokje, rode polo, witte sokken, zwarte schoenen. Het probleem zit hem in de details. 

Detail één. De onderbroek. Dochter draagt heel beschaafde katoenen onderbroekjes in de juiste maat en bovendien in haar favoriete kleurtjes. Valt daar nog iets op aan te merken? Meer dan ik voor mogelijk had gehouden. Het stukje stof tussen de beentjes schijnt namelijk te rimpelen zodra dochter zich begint te bewegen. Met alleen haar onderbroek aan staat ze doodstil wijdbeens, kijkt me aan, zet een stap en zegt stikverontwaardigd dat NU (en “NU” gaat precies samen met de stap) het onderbroekje begint te kreuken. Dat ik niet inzie dat dit uiteraard on-ver-draag-lijk is, maakt haar razend. Razend om zeven uur ´s ochtends met nog het een en ander voor de boeg en een kwartier voor we de deur uit moeten.

Detail twee. De sokken. In het bijzonder de verdikking dwars over de voet net onder de tenen. Deze naad veroorzaakt elke ochtend een groot drama. Mevrouw heeft daar namelijk ont-zet-tend veel last van. Elke ochtend weer leg ik haar uit dat ik overal heb gezocht maar geen enkele winkel heb kunnen vinden waar ze witte naadloze kindersokken verkopen en dat ze dus echt de zo barbaarse sokken met naad aan zal moeten. Huilend en hinkelend strompelt ze de auto in. Tegenwoordig trekt ze in de auto haar schoenen weer uit, pakt de verdikking vast en trekt er heel hard aan, schuift vervolgens haar schoen weer aan – zo´n schoen met ronde neus en bandje over de wreef – en loopt vervolgens met triomfantelijke blik de school in. Uit haar schoentjes puilen bovenop twee grote bulten sok met naad, alsof ze twee extra kleine teentjes heeft die niet in de schoen passen en er dus buiten bungelen. Ik wees wijs en doe alsof ik het niet zie. De juf, al net zo wijs, doet precies hetzelfde. De kledingvoorschriften zeggen niks over uitpuilende bulten en alles beter dan voortdurend drama. 

Detail drie. Het haar. De regel is dat het haar niet helemaal los mag hangen. Dat laat dus nog ongenadig veel opties open. En het lijkt erop dat dochter met grote vastberadenheid zoveel mogelijk opties wil benutten. De dagen dat ze een vlecht wil, of een staart, of twee, zijn de makkelijke dagen. Maar er zijn ook dagen dat ze verzoekt om veertien staartjes. Een vlechtje in hartjesvorm (de kapper deed dat ooit), een vlecht precies zoals Frozen´s Elsa, of een creatie met haar tien bloemenclips bovenop haar hoofd. Verandering van plan behoort niet tot de mogelijkheden. Twee moeders van klasgenootjes vertelden mij onlangs dat dochter de haardracht klassikaal bepaalt. Hun dochters delen namelijk met zekere regelmaat thuis mee dat ze de volgende dag een diadeem in moeten, of een Elsa-vlecht, omdat hun vriendinnetje – onze dochter – dat heeft gezegd. (“Jullie dochter is wel een beetje een leiderstype, niet?!” Ontkennen zou me volstrekt ongeloofwaardig maken.) En zo strijden we regelmatig een kleine strijd. “Mama, dat zijn geen veertien staartjes! (Ik denk: dat klopt schat, maar met veertien staartjes zou je er enigszins belachelijk uitzien). “Elsa´s vlecht is veel langer, mam, weet je dat dan niet” (Ik denk: ik weet het lieverd, maar ik kan je haar niet langer toveren). “Mam, dat lijkt niet eens op een hartje” (ik denk: zeur niet, dat ziet er heel behoorlijk uit voor een leek met haast). En zo kan dochter voor de derde keer binnen een kwartier op de vroege ochtend on-ge-loof-lijk boos worden. 

Ik prijs me nog steeds gelukkig dat de kinderen in uniform naar school moeten. Het gedonder had anders aanzienlijk omvangrijker kunnen zijn. Maar soms droom ik van verplichte blote voetjes en bloempotkapsels, totdat de kleuterpubertijd voorbij is. Of, indien die naadloos zou overgaan in de puber-pubertijd hetgeen ik in sommige gevallen niet geheel onaannemelijk acht, totdat het middelbare schooldiploma op zak is. Ik ben voorstander.
Juli 2014

De kussenhoezen...

...gaan naar Miss Creatuurtje!


vrijdag 27 juni 2014

Ik kan het uitleggen...


Een jurkje uit Stof voor durf het zelvers, met kraag en plooirok. De stof: gruwelijk afschuwelijk, roze met voedsel. Maar: ontzettend Ms. Frizzle! 

JtAjpub

Wie bekend is met "the magic schoolbus", kent de lerares die de klas meeneemt in de gele schoolbus naar allerlei spannende en leerzame avonturen. Ms. Frizzle draagt altijd uitbundige jurken met een print die geheel past bij het onderwerp van de dag. Gaat het over de ruimte, dan heeft ze een jurk aan met sterren en rakketen, gaat het over dinosaurussen, dan heeft ze een dinojurk aan, gaat het over het menselijk lichaam, dan draagt ze een jurk vol lichaamsdelen. 


Dus toen dochter in haar klas´ eerste theateroptreden de ster-rol kreeg als Ms. Frizzle in en het zou gaan over "voedsel", kwam deze stof als geroepen. Ik zei al, ik kan het uitleggen. 


Ze was een geweldige Ms. Frizzle, een geboren actrice :-)

vrijdag 20 juni 2014

De hutkoffer II



Het volgende stuk uit de overvolle hutkoffer. Een tuniek uit India die ik letterlijk helemaal stuk heb gedragen. Ik kreeg er, om de gaten heenknippend, nog een jurkje uit voor dochter.  







zondag 15 juni 2014

Give-away


De lap die man had meegebracht uit Mexico, lag wat te verstoffen. Sinds ik er met pijn en moeite een jasje van maakte, wist ik niet goed wat ik met de rest zou doen. De stof kan erg weinig hebben en is bijzonder lastig te verwerken, maar is prachtig. Dus besloot ik voor recht toe recht aan zonder poespas en ritsen: twee kussenhoezen, 40 bij 40 en 50 bij 50, met achteroverlapflap. Voor de liefhebber. Laat hieronder een berichtje achter, voor 1 juli, als je kans wil maken op wat Mexicaanse fleur.



woensdag 11 juni 2014

Doña Digna

De ouders van mijn goede vriendin A. werkten bij dezelfde organisatie als wij. Lang geleden vertelde zij mij dat in sommige landen haar ouders iemand in dienst hadden die het huis schoonhield. En een tuinman. En een chauffeur. Mijn eerste gedachte was: absurd, belachelijk. Maar zij leerde me voorbij mijn vooroordelen kijken en legde uit dat het haar ouders niet om de luxe ging, maar om de mogelijkheid deze mensen aan een baan te helpen. Ik begreep haar uitleg, maar voelde het pas toen ik Doña Digna leerde kennen.

Tien jaar geleden werd ik aan Doña Digna voorgesteld. Net in Zuid-Amerika aangekomen, nodigde mijn voorganger mij bij hem thuis uit. We praatten over werk, zijn gezin, zijn nieuwe bestemming. En toen kwam Doña Digna binnen. Een kleine vrouw met een lief doch getekend gezicht. Doña Digna was hun rots in de branding, vertelde mijn voorganger. Ze hield het huis schoon, kookte, paste indien nodig op de kinderen, deed de was en de strijk. Of Doña Digna alsjeblieft, zo vroeg mijn voorganger, bij mij zou kunnen komen werken, nu hij en zijn gezin over een paar dagen zouden vertrekken. Ik keek hem glazig aan. Bij mij? Alleenstaande jonge vrouw die prima haar eigen boontjes kan doppen? Wat zou er bij mij te werken zijn? Vriendelijk zei ik dat ik geen hulp in huis nodig had. Mijn voorganger keek me geschrokken, haast geschokt aan. Verbaasd zag ik zijn blik veranderen en toen ik naar Doña Digna keek, zag ik hoe haar ogen zich vulden met wanhoop en tranen. 

Ze vertelden mij hoe weinig werk er was voor ongeschoolde alleenstaande moeders. Doña Digna had een lange geschiedenis van baantjes, uitbuiting en vernedering. Sinds ze voor mijn voorganger werkte, had ze een stabiel en waardig inkomen, konden haar dochtertjes naar school en hadden ze elke dag te eten. Ze was doodsbang dat ze weer werkeloos zou worden en gedwongen zou zijn op zoek te gaan naar duistere baantjes en onzekerheid. Of ik er alsjeblieft nog eens over na zou willen denken, vroegen ze. En toen voelde ik het. Het ging niet om mij, mijn gemak, mijn luxe. Het ging om haar, haar overleven en de toekomst van haar kinderen. Vijf minuten later waren we het eens geworden: Doña Digna zou drie dagen per week bij mij komen werken en ik zou haar helpen een baantje te zoeken voor de overige twee dagen. 

Allebei waren we zeer tevreden met onze samenwerking. Ik gaf haar een contract, droeg ziektekostenpremie af. Veel werk verschafte mijn eenpersoonshuishouden niet en dus was ze elke dag op tijd thuis om haar kindjes van school te halen. Ik genoot, uiteraard, van mijn schone huis, mijn gekookte potje en mijn opgevouwen was. Een baantje voor haar twee vrije dagen vonden we helaas niet, en toen ik na een paar maanden een puppie cadeau kreeg, was het voor Doña Digna een beklonken zaak. Zo´n klein hondje kon natuurlijk niet de hele dag alleen thuis zijn en moest worden opgevoed en uitgelaten, en Doña Digna zou daar voor zorgen. Zo werden de drie dagen vijf dagen. We werden een hechte drie-eenheid en waren volledig op elkaar ingespeeld. 

Ik moest veel op reis en dus had ze veel vrije dagen. Maar toen ik zwanger was (en man en ik nog niet samenwoonden omdat we in verschillende steden werkten), verdroeg zij mijn grillen en maakte eindeloos veel tandenknarsend zure salades. Al die keren dat ik onverwachts op reis moest en haar niet op tijd kon waarschuwen waardoor ze, wederom, voor een dichte deur stond, nam ze mij dat nooit kwalijk. En toen ze op straat met salmonella besmette garnalen kocht en ik weken later graatmager en nog altijd op een dieet van rijst en worteltjes man mijn jawoord gaf, konden we daar later smakelijk om lachen. Ze leerde mij de plaatselijke keuken waarderen en ik probeerde haar drop te laten eten.

Vier jaren vlogen voorbij. Toen was het mijn tijd om te vertrekken. Ik nodigde mijn opvolger bij mij thuis uit en stelde hem voor aan Doña Digna. Ze behield haar baan. Jaren later, in V., werd ik voorgesteld aan Luisa. Ze was 28 en moeder van vijf kinderen tussen de drie en 13 jaar oud. Jong, vrolijk en energiek, maar met een hartverscheurend verleden. Toen haar man werd vermoord, eindigde zijn leven, maar begon het hare. Drie ochtenden per week houdt ze ons huis schoon, de middagen is ze bij haar kinderen en bestiert ze haar eigen huishouden. Wij zijn dol op Luisa en ons schone huis, en Luisa is dol op ons.

Doña Digna leerde mij een wijze les. Vooroordelen komen vaak voort uit onwetendheid. Wat in de wereld van de één onnodig lijkt, blijkt in de wereld van de ander broodnodig. 
Juni 2014

zaterdag 7 juni 2014

De aanhouder wint


Het overhemd is af. Godzijdank. Na vijf maanden. Nooit meer, dacht ik vanochtend nog, maar wie weet, ooit. Voor nu: een tevreden man en een voltooid overhemd.

 Patroon: BurdaStyle Jakob.