zaterdag 21 juli 2018

De hutkoffer XIII



De verhuisdatum nadert met rasse schreden en de hutkoffer is nog altijd te vol. Vorig jaar bracht man dit geheel voor me mee uit ons buurland. Leuk, dacht hij. Clownspak, dacht ik. 


Om ook dochter het clowns effect te besparen werd het niet meer dan een rimpelrokje. Vrolijk en zomers. Ben benieuwd wat man er van vindt.




zaterdag 30 juni 2018

Een gescheiden leven


Opwinding alom. De laatste schooldag is aangebroken. Beide kinderen hebben een bijzondere prijs gekregen, maar bovenal komt morgen man weer thuis. Hij verhuisde drie maanden geleden al naar Afrika. De kinderen en ik bleven hier om het schooljaar af te maken. Vóór  man’s vertrek was het verdriet bij de kinderen groot en ik bereidde me voor op avonden vol bedroefde kinderen en tranen. Maar zodra man weg was, was ook het verdriet verdwenen. Dat hij weg was, was niet vreemd, hij reist veel. Het was vooral het idee dat hij drie maanden achter elkaar weg zou zijn dat de onrust veroorzaakte. Maar eenmaal weg, gingen de kinderen weer op in hun dagelijkse beslommeringen van school, sport, muziek en vriendjes. Het was een geruststellende gewaarwording. De komende twee jaar zullen we namelijk gescheiden leven. Weliswaar in hetzelfde land, maar man zal wonen en werken in het noorden, op anderhalf uur vliegen van de hoofdstad waar de kinderen en ik zullen vertoeven.


Toen we nog jong waren, beginnelingen vol idealen, hadden we ons voorgenomen dat wij nooit gescheiden zouden gaan leven. We ontmoetten vaak oudere collega’s die bitter verhaal deden van de ellende die het werken voor de organisatie had veroorzaakt voor hun gezinsleven. Velen waren gescheiden van hun partner of hadden kinderen elders op de wereld op kostschool zitten. Wij keken elkaar dan met betekenisvolle blik aan en beloofden elkaar dat ons dat nooit zou gebeuren. Maar naarmate je ouder wordt en begint te beseffen dat je heel veel kan willen maar niet alles altijd in de hand hebt, word je geconfronteerd met beslissingen die je eigenlijk niet wilt nemen. Baan opzeggen en hopen op werk op een vaste plek, of de consequenties aanvaarden van een baan waarmee we een steentje kunnen bijdragen aan een betere wereld maar tegelijkertijd concessies moeten doen op persoonlijk vlak. 


De kinderen zijn inmiddels op een leeftijd gekomen waarop hun mening bijdraagt aan de discussie. Het vooruitzicht op safari’s en een school met aanzienlijk minder huiswerk gaven de doorslag. Dat hun vader naast zijn gewone vakantiedagen elke acht weken een week vrij is en er dan helemaal voor ze zal zijn, zorgde er voor dat ook het gescheiden leven acceptabel werd bevonden. Zo besloten we er en famille voor te gaan.


De uitdaging om de verhuizing dit keer in mijn eentje voor te bereiden, ging ik met opgeheven hoofd aan. Het uitmesten van de altijd weer op onverklaarbare wijze razendsnel gegroeide huisraad vind ik oprecht een heerlijke klus. Ik bracht mezelf in de juiste stemming met het kijken naar een documentaire over minimalisme en de zakken en dozen vlogen het huis uit naar velerlei bestemmingen. De hoeveelheid papierwerk en bijbehorende bureaucratische stappen bezorgden me diverse aanvallen van woede en frustratie. Zo absurd als hier had ik het nog niet meegemaakt. Maar je wilt gaan met je spullen en je hond, en dus slik je en wringt je gedwee in alle bochten die de regeltjes van je eisen. 


Uiteraard heb ik man de afgelopen drie maanden gemist. Maar ik heb ook de voordelen omarmd. Dat wat vandaag gedaan moet worden, heb ik het liefst gisteren al gedaan. Man stelt dat wat vandaag gedaan moet worden het liefst tot overmorgen uit. Dat wil nog wel eens botsen. Ik kon nu zonder discussies drie maanden lang alles op mijn manier en in mijn tempo doen. Zalig. Het gevolg is wel dat ik lijkbleek, met zwarte wallen en volkomen uitgeput de eindstreep haal, want zonder de relativerende flexibiliteit van man dender ik als een dwangmatige maniak door mijn te-doen-lijst. 


Als ik de komende twee jaren gezond wil doorkomen, zal ik mijzelf moeten dwingen tot een bescheiden compromis, al is het maar om na die twee jaar weer vredelievend samen onder een dak verder te gaan. Want dat is natuurlijk ons streven. Onze belofte om nooit gescheiden te leven, hebben we gebroken, maar bitter zullen we niet worden. En die beslissing hebben we gelukkig te allen tijde zelf in de hand.
Juni 2018

zondag 10 juni 2018

De hutkoffer XII meets Tinny


Een aankoop uit India die eigenlijk direct in de hutkoffer belandde, werd een jurk voor dochter. Eindelijk een Tinny, met cirkelrok.







maandag 28 mei 2018

Op dieet


Ik staar naar de grijs-bruine homp deeg. Met mijn handen nog in de ovenwanten gestoken, voel ik de wanhoop opkomen. Dit gaat niet lukken. De aanmoedigingen van vele bloggende baksters ten spijt, gaat dat glutenvrije brood hier niet eetbaar uit de oven komen. 

Na urenlang met vertaalapp verschillende supermarkten te hebben doorzocht, was ik uiteindelijk thuis gekomen met boekweitmeel en rijstmeel. Euforisch haast, dat ik ‘m dat had geflikt in het Russisch. Maar het recept ‘dat niet kan mislukken’, mislukte. De grijs-bruine homp deeg heeft een korstje maar lijkt van binnen op nat zand. Het ruikt bijzonder onaantrekkelijk. Ik denk aan de Nederlandse supermarkt waar een keur aan glutenvrije produkten wordt aangeboden, eenvoudig te herkennen en dagelijks aangevuld. Hier moet ik de ingrediënten bestuderen. In het Russisch. De vertaalapp maakt er een potje van en als ik mijn leesbril niet bij me heb, kan ik direct rechtsomkeer maken. De geneugten van het ouder worden. 

Terwijl ik me afvraag hoe de glutenvrije afdeling er in het gemiddelde Afrikaanse winkeltje uit zal zien, gooi ik de deegklomp in de vuilnisbak. Over op plan B, want het kind moet de volgende dag hoe dan ook haar glutenvrije ontbijt, lunch en tussendoortje mee naar school. Rijstwafel, fruit, rijst met kip en groente en een bakje yoghurt. Dat vond ze gisteren lekker. Eergisteren ook. En de dag daarvoor. Morgen vindt ze het vast ook weer lekker.

Ik mag eigenlijk helemaal niet klagen. Het gaat goed met dochter. Maandenlang had ze te pas en te onpas vreselijke buikpijn. Er vloeiden tranen, ze liep te zwalken door de schoolgangen en viel flauw van de pijn. Kortom, er moest iets worden gedaan. Buikpijn bij kinderen is een lastige kwaal waar vaak geen oorzaak voor gevonden wordt, maar de dokter ging de uitdaging aan. Ze bleek ontstoken lymfeklieren in de maag te hebben en de helicobacter bacterie huist in haar, maar dat zou niet genoeg oorzaak voor de klachten zijn, aldus de dokter. We moesten het eliminatie dieet maar proberen. Drie weken lactosevrij en drie weken glutenvrij.

Dochter zag het helemaal zitten aangezien dit betekende dat er een briefje zou komen van de dokter voor de school. Vrijstelling van het verplichte kantinevoer. Zowel smaak als kwaliteit van het eten dat op school wordt geserveerd, is benedenmaats. Vet, ongezond en ongebalanceerd. Vol goede moed begonnen we aan de lactosevrije weken. Dat viel alles mee. Dochter knapte zienderogen op. Ze viel niet verder af, had weer eetlust en nog slechts sporadisch buikpijn.

Toen de glutenvrije weken aan de beurt waren, bleef het goed gaan met dochter. Drie maaltijden per dag verzinnen zonder de optie boterham was evenwel een uitdaging. Het geluk was echter aan mijn zijde. Nadat drie pogingen tot het bakken van glutenvrij brood jammerlijk waren mislukt en eindigden met een deeg homp in de vuilnisbak, vond ik aan het einde van de eerste week in een supermarkt met Duitse import een hoekje vol dieetprodukten. Glutenvrije pasta! Glutenvrije koekjes! Glutenvrij broodmix! Het leed was geleden. Op onze sloffen kwamen we de rest van de glutenvrije weken door.

Sinds een paar dagen eet dochter weer lactose en gluten. De buikpijn is niet teruggekomen. Over een week hebben we weer een afspraak bij de dokter, maar ik weet het al. Zo klaar als een klontje. Er is geen sprake van een lactose- of glutenintolerantie. Het kind kan gewoon niet tegen vet kantinevoer dat doorgekookt of drijvend in ondefinieerbare sauzen met overmatige hoeveelheden pasta aan de schoolgaande jeugd wordt opgedrongen. Wij zeggen niks. We doen alsof dochter’s dieet nog doorloopt. Er is vast niemand die in haar lunchdoos gluurt of gaat nakijken of het briefje van de dokter nog geldig is. Als dochter me ‘s ochtends een samenzweerderige blik toewerpt als ze haar rugzakje met ontbijt, lunch en tussendoortje omhangt en vervolgens huppelend aan haar schooldag begint, kan ik niet anders dan blij aan mijn eigen dag beginnen, dankbaar dat we voorlopig niet op dieet hoeven.
Mei 2018