woensdag 16 april 2014

De snelle broek


Op 4-4-14 werd dochter 4 (staat zo leuk, al die vieren). Ze had een dag vol slingers, taart, cadeautjes en vriendinnetjes en we plakten er ter verhoging van de feestvreugde een weekendje strand aan vast. Ik maakte voor vertrek nog snel een "strandbroek". En met snel bedoel ik snel: Met knippen inbegrepen was deze broek in 20 minuten klaar.  


Patroon: harembroek 23 Knippie 2-2009.
Stof: restjes uit de kast.



vrijdag 11 april 2014

De schaamte voorbij

Bij aankomst in mijn eerste Zuid-Amerikaanse woonland E., inmiddels alweer bijna 10 jaar geleden, nam ik salsales. Ik wilde me onderdompelen in de cultuur en vloeiend Spaans en salsa leren. Mijn Spaans durf ik inmiddels vloeiend te noemen, maar met de de salsa ben ik zover niet gekomen. Toen er een heuse Argentijnse tangoleraar in mijn dorp bleek te wonen, pakte ik de tango weer op verdween de salsa van mijn lijstje. Maar nu, na 8 jaar Zuid-Amerika, dans ik dus nog altijd geen salsa. 

Wel sport ik. Twee avonden per week heb ik zwemles en drie keer per week komt Raul ´s ochtend een uurtje langs om mij fit en het lijf enigszins in vorm te houden. Een uur met Raul is de dag goed begonnen. Maar Raul zit vol latinobloed en zijn specialiteit is “bailoterapia”, dansen als workout. Al dat waarbij de heupen losjes maar overdadig swingen, schouders, armen, benen, alles tegelijk, ontspannen en vanzelfsprekend. Niet mijn specialiteit. Maar zoals te verwachten was, vond Raul dat daar nou maar eens verandering in moest komen. Eén keer per week bailoterapia, en voor ik uit V. vertrek zal ik dansen, zo zei hij. En onlangs was het dan zover. 

Raul begon vol enthousiasme aan “de grote klus” en ik was er, vol enthousiasme, ook helemaal klaar voor. Een paar lessen later ben ik nog altijd optimistisch gestemd wat de salsa betreft. Ik geloof dat ik onder de bezielende leiding van Raul en met een Spaanse echtgenoot mét salsabloed als oefenpartner, me over een jaartje best op de salsa dansvloer voor beginners kan begeven. Ik zou de dansworkouts van Raul dan ook al bijna een doorslaand success willen noemen, ware het niet dat mijn enthousiaste trainer zich niet beperkt tot de basispassen van de salsa. Mambo, merengue, bachata, samba, reggeaton, tambor, alles komt aan bod. 

Alleen aan de reggaeton had ik mij voorheen, in E., weleens gewaagd, maar dan uiteraard de ingetogen discoversie voor de onervaren niet-latino. Maar aangezien het dansen tevens als workout dienst moet doen, heeft Raul zich ten doel gesteld mij de uitbundige versie van de reggaeton bij te brengen, “dat wat ze bij de shows op het podium laten zien”. De sprongen moeten hoog, het door de knieën gaan moet diep, als een dolfijn moeten de billen naar achteren, omhoog en dan in een vloeiende beweging met je hele lijf je hoofd achterna. Zoiets. Handen volgen sensueel de contouren van het lichaam. En dan de stoere passen, groot en diep, armen omhoog en vooruit, de borst en de billen schudden, snel, sneller, verleidelijk, krachtig. 

Na twee nummers reggeaton gutst het zweet van mijn voorhoofd en is het tijd voor tambor. Rondjes draaien met je middel, flink aanzetten, krachtige bewegingen, Sneller! Verleidelijker! De heupen! Vergeet de heupen niet! Draaien! Draaien! De andere kant op! Je heupen draaien de andere kant op! En je billen, die moeten schudden, schudden, sneller! Luister naar de muziek, laat je opzwepen! Schudden! 

Na de tambor komt de merengue. Een slokje water en marcheren maar. Niet als een soldaat, maar met de heupen, laat je heupen nou toch eens los, laat ze gaan, helemaal los moeten ze! Het zweet gutst inmiddels ook van de rest van mijn lijf. Ik verwacht bijna Raul´s enthousiaste aanmoediging: sensueel, soepel en losjes dat zweet, laat het los! 

Dan salsa. Dat voelt bijna als een rustmoment. Maar dan gaan we draaien. Samen dansen, laat je leiden, schouders ontspannen, volg mijn handen, let op mijn lichaam. De andere kant op! Coordinatie! Alles draait. Ik haal inmiddels raspend adem en ben zo rood als een tomaat. Het gaat goed! Raul houdt moed.

De mambo. Nog meer tropisch ritme. De samba, benenwerk. Snelle benen. Opperste concentratie om de coordinatie tussen ritme en voeten ook op snelheid te behouden. De heupen draaien, linksom, rechtsom. Snel, sneller, snelst! De bachata houdt Raul voor gezien. Té intiem. Ik ben het met hem eens; ik zou er indien mogelijk nog roder van worden. Want de bachata, dat is intens intiem heupenwerk. 

En dus sluiten we af met nog vijf minuten reggaeton. Los die heupen! Beweeg je armen, soepel je middel, let op je knieën, draaien met je borst en je schouders. Vloeiend, dat moet allemaal veel vloeiender en losser! Ontspan! Ik heb het gevoel dat mijn bovenlijf ter hoogte van de heupen losscheurt van mijn onderlijf, ik heb geen controle meer over mijn ledematen, mijn middel kraakt, mijn billen zijn bont en blauw geschud, mijn borst kan niet meer voor- of achteruit, mijn schouders zijn hun natuurlijke stand volledig kwijt. Kom op! Verleidelijk! Sneller, hoger! Losser! Dieper! En met een lach, kom op, dit is leuk toch?! Ik pers er een ontspannen, vloeiende en sensuele glimlach uit. De volgende les ga ik je filmen, zegt Raul met een grijns. Dan kan je zien hoe goed het al gaat en wat we nog kunnen verbeteren. Lijkt je dat geen goed idee? 

Raul, ik kan niet wachten. 
April 2014

woensdag 2 april 2014

Zomerjurk


Zomerjurk 5318 uit het Berninablad Inspiration van zomer 2012 dat ik destijds cadeau kreeg bij de aanschaf van mijn overlock. De stof kocht ik een jaar of twee geleden op de markt in Nederland. De jurk kan een wat uitbundiger stof goed gebruiken, maar dit was wat ik in huis had en "even kopen" ligt hier niet meer zo voor de hand. De jurk is half gevoerd, valt soepel en draagt prettig. 




dinsdag 25 maart 2014

De juf

Of ik tijd en zin had om Engelse les te geven, werd mij vanuit werk gevraagd. Ik had tijd en zin, en zo werd ik tijdelijk juf. Mijn leerlingen zijn vluchtelingen, vrouwen, die hervestigd zullen worden in een Engelstalig land. Gevlucht uit buurland C., waar ze hun leven niet zeker waren. Vrouwen met een gegronde vrees voor vervolging wegens ras, godsdienst, nationaliteit, het behoren tot een bepaalde sociale groep of politieke overtuiging, die de bescherming van hun land niet konden inroepen. Ze lieten alles achter, hun familie, vrienden, hun huis, werk, hun bestaan, hun leven. Op de vlucht, hopend op een veilige toekomst, voor zichzelf, maar vooral voor hun kinderen. En toen ze eindelijk dachten vooruit te kunnen kijken, bleek V. niet de veilige haven te zijn waarop ze hadden gehoopt. Weliswaar formeel erkend als vluchteling, voorzien van de meest noodzakelijke hulp, een plek om te wonen en een bescheiden inkomen, maar niettemin zonder vooruitzicht op een veilige toekomst.


“Women at risk”, worden ze in vakjargon genoemd. In het land waar ze zijn erkend als vluchteling, vinden ze niet de bescherming waar ze recht op hebben. Mijn leerlingen werden misbruikt, mishandeld, uitgebuit. En godzijdank kwamen ze in aanmerking voor hervestiging in een derde land, voor hen de enige duurzame, veilige en haalbare oplossing. Maar hervestiging is een ingrijpende ervaring. Voor het eerst in het vliegtuig. Voor het eerst winter. Een hen volstrekt onbekende taal. Een geheel nieuwe cultuur. Ik zie ze met elke les groeien. We praten over de op handen zijnde veranderingen. Over het reizen per vliegtuig, over winter. Over hun twijfels en onzekerheden. We oefenen Engelse woordjes en grammatica. Vol enthousiasme gooien ze zich op de voor hen bijna onuitspreekbare klanken en gemotiveerd maken ze hun huiswerk. Het feit dat ze daar, in hun nieuwe land, de mensen kunnen begroeten, de weg kunnen vragen en zelfstandig hun boodschappen kunnen doen, geeft ze rust en zelfvertrouwen. 


Ik ben officieel geen juf. Ik heb nooit eerder les gegeven. Maar tien jaar lang heb ik voor en met vluchtelingen gewerkt. Ik ken hun verhalen, hun verdriet, en hun hoop. En nu, na een paar jaar verlof, mag ik weer met ze werken, zij het in deze nieuwe hoedanigheid. Ik weet niet of ik straks in ons volgende land weer binnen de organisatie aan de slag zal gaan. Misschien zal de beste beslissing voor ons gezin zijn dat ik mijn baan opzeg. Ik voel nog steeds bij tijd en wijle een zekere onrust, als ik er aan denk dat ik wellicht niet terug zal keren. Maar in hun zoektocht naar een toekomst, hebben mijn leerlingen ook mij geholpen bij het zoeken naar mijn toekomst. Humanitair werk kan je ook op kleine schaal doen. De voldoening is er niet minder om. Bovendien zijn er overal ter wereld mensen die een hand van een medemens goed kunnen gebruiken. Als het geen vluchtelingen zijn, dan zijn het misschien eenzame ouderen. Of kinderen. Als werk er niet meer is, zijn er nog steeds mogelijkheden te over om mijzelf nuttig te maken op een manier die mij voldoende voldoening schenkt. Een geruststellende gedachte. Want hoewel ik er naar de buitenwereld toe nooit problemen mee heb gehad dat ik nu niet werk en ook nooit de druk heb gevoeld om er verantwoording voor af te leggen, heb ik er met mezelf nog wel eens een discussie over gevoerd. 

Maar dat is nu achter de rug. Vergeleken bij de moed van mijn leerlingen die het aandurven om helemaal alleen weer helemaal opnieuw te beginnen in een land waar alles zo helemaal anders is, zou de stap van werknemer naar vrijwilliger een sprong van niks zijn. Hetzelfde doen op andere schaal, eigenlijk is het niet meer dan een stapje. 
Maart 2014

vrijdag 21 maart 2014

Zakje kleur


Er moest even wat kleur tegenaan gegooid worden. Dat kan snel, eenvoudig en doeltreffend.


donderdag 13 maart 2014

Zwartgallig


Het ziet er hier niet al te rooskleurig uit. De protesten houden aan, nemen toe, de onlusten worden grimmiger, er vallen doden en gewonden. De scholen gaan vroeger dicht, de sportactiviteiten zijn opgeschort. Als tegen het eind van de middag de sfeer agressief wordt, sluit men zich op in huis. Voornamelijk thuis met de kindjes, kom ik aan naaien en schrijven dus niet echt meer toe. Er rolden slechts wat snelle eenvoudige projectjes vanonder het machien vandaan, eigenlijk het vermelden niet waard. Allemaal zwart, terwijl we eigenlijk wel wat kleur kunnen gebruiken...

Hoezen voor het kussen van de hond, uit praktisch oogpunt in de kleur van de hond.



Van een doodgewoon maar o zo comfortabel shirt tekende ik het patroon en maakte er een doodgewoon maar o zo comfortabel kopie van. Ik gebruikte een restlapje zwart, voegde wat paspel toe en accentueerde het lengteverschil tussen voor en achter. 


zaterdag 1 maart 2014

Ik ken haar niet. 
Zij kent mij niet. 
We hebben elkaar nooit gezien.
We hebben elkaar nooit gesproken. 

Toch kent ze me.
En ken ik haar.
De kracht van het geschreven woord.

Ze las en voelde mijn verdriet.
Ze gaf mijn woorden vorm en ziel.

Zo heel precies, zo heel erg mooi,
Zo onbeschrijflijk lief...



Een schitterend gemaakt boek voor dierbare herinneringen. Dank je wel Khadetjes...

woensdag 12 februari 2014

Bekentenis van een moeder

Tot mijn grote blijdschap waren onze beide kinderen niet gediend van de fopspeen. Mijn blijdschap kreeg echter een flinke domper toen dochter haar duim ontdekte en een fanatieke duimzuigster werd. Weliswaar alleen bij het inslapen, maar dan werd er ook met volle kracht tegenaan gegaan. Het duurde dan ook niet lang of de kloven stonden in haar duimpje. Geen probleem, vond dochter, en ze zoog tevreden door. Met argusogen hield ik haar voortandjes in de gaten en na verloop van tijd gebeurde het onvermijdelijke: de tandjes begonnen naar voren te staan. En ik wist: ik moet dit stoppen. Gezegend met een stel flinke voortanden die in mijn jonge jaren zo ver vooruit stonden dat ze permanent diepe groeven in mijn onderlip griefden, wist ik dat ik mijn dochter moest behoeden voor de wreedheid van pestende kinderen. Mijn dochter zou geen hazentanden krijgen en daar zou ik voor zorgen.

Ik naaide sokjes aan de mouwen van haar pyjama. Dit zorgde in eerste instantie voor door merg en been gaand gehuil, ein-de-loos lang. Daar was mijn moederhart niet tegen bestand. Toen ik deze aanpak nogmaals wilde toepassen toen ze wat ouder was, werden de sokjes er meedogenloos afgetrokken, afbeten, afgepeuterd. Tot zo ver de aangenaaide sokjes. Teveel kapotte pyjamas en het beoogde resultaat bleef uit.

Volgende strategie. Iets heel smerigs op de duim smeren. Maar de harde aanpak – peper, chili, sambal – kon ik niet over mijn hart verkrijgen en van koffie of nagellak verblikte of verbloosde dochter niet. Ik beloofde haar een nieuwe pyjama als ze met duimen zou stoppen. Maar ze wilde geen nieuwe pyjama, geen nieuwe knuffel, zelfs geen taartjes. Omkopen hielp niet en dochter, inmiddels ruim drie, duimde lustig door. 

Er zat nog maar één ding op. De pedagogisch volstrekt onverantwoorde aanpak. Ik zette dochter op haar stoel en ging tegenover haar zitten met een heel ernstig gezicht. Luister goed, zei ik, ik ga je vertellen wat er zal gebeuren als je blijft duimen. Je tanden zullen steeds verder naar voren groeien. Ze zullen steeds langer worden, zodat ze al gauw niet meer in je mond zullen passen. Vervolgens zal ook je bovenkaak mee naar voren gaan groeien. Met mijn stem, mimiek en handen schetste ik het beeld van een weerzinwekkende kruising tussen een bever, vogelbekdier, miereneter en heks, met gebochelde kaak en gruwelijk lange tanden. Haar ogen werden groot en als versteend keek ze me aan. Echt? Echt mama? Ik schaamde me diep, echt, maar antwoordde: Ja lieverd, echt.

De twee daaropvolgende nachten werd ze een paar keer wakker, riep me en vroeg: Echt mama? Echt? Ik hield haar vast, aaide over haar hoofd, zong haar in slaap, schaamde me diep, echt, maar antwoordde: Ja lieverd, echt. De derde nacht sliep ze weer als vanouds. En ze heeft nooit, nooit meer geduimd.
Februari 2014

donderdag 6 februari 2014

Stralend


Nu het overhemd in de kast is geslingerd, zette ik mij weer eens aan een jurkje. Terra`s treasures country town dress, in een sobere versie: de stof is een heel dun soepel katoentje en dus maakte ik de jurk zonder knopenrij. De borduursels in de stof geven wat extra "sjeu". Dochter straalt met deze jurk die zo helemaal bij haar past. 






donderdag 30 januari 2014

Hemd in de kast


Het gaat even in de kast. Het overhemd. Hij koos uiteindelijk voor de Jakob, dus de Jakob zou het worden. Dankzij Jo kwam ik op gang, ze gaf me geweldige tips en links. Maar nu ben ik er echt even he-le-maal klaar mee. Eerst was het de kraag. Ik was zo gericht op het stikken en afwerken dat ik volledig niet in de gaten had dat de kraag nogal, eh, groot was. Toen ik `s avonds blij de boel, nog onafgewerkt, om man`s schouders hing, keek hij es opzij en naar beneden en zei: hij is wel erg groot, niet? Net een draculakraag, zei hij, zette de kraag op en stopte draculatandjes van de kinderen in zijn mond. Ha-ha-ha. Maar eerlijk is eerlijk, de kraag was ENORM!


Lostornen dus. Geen stof over, dus de kraag moest hergebruikt worden. Lostornen, kraag veranderen, vastnaaien. Staander niet aangepast en dus geheel uit proportie. De boel wederom lostornen, aanpassen, vaststikken. De boel weer blij om man`s schouders, die zegt: de kraag is nog steeds wel een beetje groot, niet? Nee, dat vind ik niet. Hij doet het er maar mee. 

Toen de mouwsplitten. Ik nam Spiegelstiksels erbij en leerde dat de Jakob voorziet in omboorde splitten. Ik las dat dat niet de meest prettige optie is, maar de stof was geknipt en op, dus het moesten wel omboorde mouwsplitten worden. Wat een ellende. Dat plooit toch onontkoombaar bovenaan de split? Is het toeval dat er ook in de tutorial geen foto staat van de bovenkant van de afgewerkte omboorde split? Hoe doe ik dat?


Eindeloos ben ik aan het puzzelen geweest. Stap voor stap alle beschrijvingen en tutorials af, maar echt mooi krijg ik het niet. En nu ben ik er dus even helemaal klaar mee. Tot zover, de Jakob.