De tas van Jo

Ik maakte de schoudertas van Jo Chapeau. Veel dank Jo, het is een leuk patroon!

 

De stof kocht ik lang geleden en ik herinner me niet meer waar.

Je wordt maar één keer 40

En daarom maakte ik voor mijzelf de Katie Boston bag van ithinksew in

één van mijn favoriete stofjes dat al tijden lag te wachten op de juiste bestemming. Dankzij Khadetjes bestemming gevonden.

 

 

 

 

 

Koekjes bakken

Zo stelde ik het me ongeveer voor. Mijn kindjes met een lief schortje om op een krukje aan het aanrecht. Mijn kindjes met blozende wangetjes, glimmende oogjes van genoegen, rustig luisterend naar mijn instructies die vervolgens in opperste concentratie met de tong uit de mond worden uitgevoerd. Gezellig muziekje op de achtergrond, genoeglijk kletsend en een half uurtje later zelfgebakken koekjes die we nog lauw met een vers glaasje melk al keuvelend aan de grote keukentafel verorberen. Zo stelde ik het me ongeveer voor toen ik nog kinderloos was. 

De lieve schortjes waren al in huis voor het eerste kind geboren was. De koekvormpjes ook. Toen kwamen de kinderen en begon het wachten tot ze groot genoeg zouden zijn om koekjes te kunnen bakken. Ik lees vaak over het genoegen van bakken met je kind(eren). En ik lees dan inderdaad over het idyllisch tafereel zoals ik het me ook ongeveer voorstelde. Zo gezellig. Zo leerzaam. Zo genoeglijk. Inmiddels bak ik ook wel eens koekjes met mijn kinderen. Ik zou graag zeggen dat het zo gezellig is, en zo leerzaam voor ze, zo genoeglijk. Maar koekjes bakken met mijn kinderen bleek helemaal niet zo te zijn als ik het me had voorgesteld.

De vraag “zullen we koekjes bakken” leidt niet alleen tot glimmende oogjes, maar ook tot een hoop enthousiast geschreeuw. Op vol volume. Gevolgd door een paar rondjes op volle snelheid door het huis, al schreeuwend. Joepie. Koekjes bakken. “Ik weet wat we nodig hebben!” En nog voor ik aan mijn instructies heb kunnen beginnen, wordt de koelkast opengegooid, handjes graaien naar de eieren, die net iets te hoog staan en dus op de grond kletteren. Gelukkig gaan er geen eieren in onze koekjes. Wel melk. “Ik pak de melk!” “Nee, ik pak de melk!” De melk klotst op de grond. De hond komt aangesneld en stapt middenin de melkplas, likt de boel op en loopt vervolgens met melkpoten naar het vloerkleed. Het meel dat even later door de hele keuken stuift, plakt aan de lebber-resten van de hond en koekt terstond muurvast. Als de één vindt dat de ander lang genoeg gekneed heeft, wordt de kom zonder pardon weggerukt en ontstaat er een gevecht met hele vieze deeghandjes. Kleren onder het deeg (die lieve schortjes bedekken uiteindelijk niet zo heel veel), rondvliegende deegstukjes, besmeurde haren. Het deeg in twee delen leidde tot eenzelfde effect aangezien continue moet worden gecheckt of de één niet meer heeft dan de ander. De weegschaal is geen betrouwbare check als je net drie bent. 

Als het deeg dan uiteindelijk klaar is, verhuist het hele gezelschap naar de grote keukentafel waar vormpjes worden uitgestoken. “Mam, ik moet echt meer bloem hebben, het plakt zo.” De extra bloem gaat regelrecht de mondjes in, “lekker!”, en daarmee ook onherroepelijk de haren in waar het vastplakt aan de deegstukjes. Deegrestjes verdwijnen eveneens in de mondjes en op de grond. Dan moet er onherroepelijk geplast worden en nemen kinderschoentjes de deegrestjes met bloem mee op een tocht door het huis. “O mam, kijk wat leuk, ik maak voetafdrukken!”

Als de koekjes eindelijk in de oven staan, gaan we opruimen. “Het is belangrijk dat kinderen leren dat er ook opgeruimd moet worden.” Met een veel te natte vaatdoek gaan ze vol goede bedoelingen de keukentafel te lijf. Deegstukjes worden zorgvuldig op de grond geveegd. En vertrapt. De beslagkom wordt met veel vingertjes leeggelikt en in de kast gezet. De koekvormpjes worden afgewassen met spons en veel, heel veel afwasmiddel. Het afwaswater klotst tegen de tegen het aanrecht leunende kinderbuikjes, bol van rauw koekjesdeeg, en loopt langs de kastjes op de grond. Waar het zich vermengt met de lebber-resten met bloem en verder reist door het huis via de poten van de hond die net weer even kwam kijken of er nog wat lekkers van de grond te eten viel. 

Als na 8 minuten oven de koekjes klaar zijn, zijn de kinderen innig tevreden naar de speelkamer verdwenen en bezie ik, uitgeput door de bovenmatige inspanning die ik heb geleverd in mijn poging glimlachend geduldig te blijven, de chaos. Die ik vervolgens in m`n eentje kan opruimen. Ruim een uur nadat we zijn begonnen met “koekjes bakken”, is de keuken weer op orde. De rest van het huis komt een andere keer wel weer. Het zit toch inmiddels allemaal goed vastgekoekt. Met blozende wangetjes en glimmende oogjes van genoegen zitten mijn kinderen aan de grote keukentafel te genieten van hun zelfgebakken koekjes. Met een bekertje melk. Dat als toegift natuurlijk uit onschuldig enthousiasme wordt omgegooid.
Mei 2013   

De boze wolf

Wederom heeft zoon een toneeluitvoering op school. Hij is dit keer de boze wolf. Ik presenteer: de boze wolf.

De lof komt niet mij, maar geheel Oxeyedaisey toe: bij haar kocht ik dit fantastische patroon. Het maken was eenvoudig maar zeer tijdrovend: in al het borduurwerk zijn wel een paar avondjes gaan zitten. Maar: de boze wolf mag er zijn!
 





In meervoud

Vorig jaar maakte ik voor L., haar man en vijf kinderen voor ieders verjaardag een taart. Dit jaar zou ik voor elk iets naaien. Drie kinderen waren dicht op elkaar jarig en alledrie wilden ze een messengerbag: ik maakte er vorig jaar één voor L. en er wordt dagelijks om gevochten. Het patroon van mmmcrafts werd wederom tevoorschijn gehaald en 3 tassen werden genaaid. Ze willen de tassen voor school gebruiken en helaas staat school alleen zwarte tassen toe. Dat was enigszins saai naaien. Gelukkig kozen ze voor de voering wat fleuriger stofjes.

 

 

 

In juli vertrekken mijn Peruaanse vriendin en mijn Indiase vriendin (toevalligerwijze) allebei naar Mexico. Met nog heel wat naaisels voor de boeg besloot ik op tijd te beginnen aan een afscheidscadeautje. Ze houden allebei wel van een beetje glim, dus het werden twee Elisanna clutches met licht glimgehalte.  

 

Zoals eerder geconstateerd, heeft zoon kleding in zijn daadwerkelijke maat nodig. Ik begon makkelijk, twee gekochte effen Tshirts werden van wat flock voorzien. Zoon koos de afbeeldingen geheel zelf: duidelijk geen kleuterwerk meer.

(Afbeeldingen nagetekend van muursticker-images.)

Kop of munt

Elk jaar in januari gaan we er even voor zitten. Wat doen we? Blijf jij werken, of ga ik werken? De belangrijkste punten passeren de revue. Ben jij nog tevreden met je werk? Ben ik nog tevreden thuis? Zijn de kinderen hier tevreden? Als ik nog een jaar thuisblijf, verlies ik mijn pensioensrechten. Als jij nu stopt met werken, kan je promotie wel vergeten en wordt het erg lastig om straks weer een post te vinden. Ik heb een contract voor onbepaalde tijd, jij voor bepaalde tijd. Hoe zwaar telt werkzekerheid in deze tijden van crisis? Ik heb meer dan vijftien jaar relevante werkervaring op mijn CV staan, jij een stuk minder en hebt werkervaring dus meer nodig nu. De voors en tegens, de zakelijke overwegingen, de emotionele bespiegelingen. Naarmate de tijd verstrijkt, wordt de beslissing moeilijker. Afgelopen januari beslisten we samen dat ik nog een jaar speciaal verlof zou vragen. Dat heb ik inmiddels gekregen. Ik blijf nog even thuis.

Man en ik leerden elkaar kennen toen we allebei al voor onze huidige werkgever werkten. Het voordeel is dat we het weten. We weten hoe het er hier aan toe gaat. Geen werkdagen van 9 tot 5, veel reizen, onverwachte urgente situaties. Als vrijgezel genoot ik ervan. Alles draaide om het werk, fantastisch werk. Maar met een gezin is het niet altijd makkelijk. Met de beste wil van de wereld is het nog onmogelijk om prioriteit te geven aan je gezinsleven. Toen ik na de geboorte van zoon weer aan de slag ging, begon mijn dagelijkse strijd om thuis te zijn voor hij naar bed ging. Een strijd die gedoemd was te mislukken. Het ontnam me een groot deel werkplezier en regelmatig verzuchte ik in tranen dat het dit niet waard was. Man heeft hier in V. te kampen met de vele reizen die hij moet maken. En met alles wat hij daardoor mist. Verjaardagen van vrouw en kinderen, schoolvoorstellingen, oudergesprekken, eerste-hulp bezoekjes. We weten het, en de verwijten zijn schaars. Dat is het voordeel. Het nadeel is dat het altijd de één of de ander is. We werken niet alleen voor dezelfde humanitaire organisatie, we hebben bovendien hetzelfde profiel en doorgaans is er op elk kantoor maar plek voor één.

De afgelopen twee dagen waren er twee "human resources"-dames van het hoofdkantoor op missie in V. Gistermiddag hadden we een overleg, man en ik met de twee dames. We bespraken onze situatie en de mogelijkheden om allebei binnen de organisatie te blijven werken. Het was een uitermate deprimerend gesprek. Het mooi klinkende beleid ten aanzien van "spouse employment": wordt niet toegepast. "Secondment options": een mogelijkheid als je het helemaal zelf kan regelen. Wordt er bij de plaatsing van werknemers op posten rekening gehouden met "staffmember-couples": nee. Eén van de twee dames was erg met ons begaan. Zij en haar man werkten ook allebei voor de organisatie. Gedurende tien jaar leefden ze gescheiden. Ze kregen twee kinderen. Hij koos ervoor om zijn kinderen alleen in vakanties te zien. Zij koos ervoor om haar kinderen deels door haar moeder te laten grootbrengen. Zo werkten ze en reisden ze. Totdat hun dochter haar vader smeekte om haar een keer naar school te brengen omdat niemand geloofde dat ze wel degelijk een vader had. Hij nam ontslag. Terugkijkend constateerden ze dat ze hun eigen kinderen niet hebben zien opgroeien. "Jullie willen niet gescheiden leven? Dan zal één van jullie uiteindelijk ontslag moeten nemen."

Vanochtend trof man de dames wederom op zijn kantoor. Enthousiast zeiden ze dat er een post vrij is in Washington. "Dat zou ideaal zijn voor je vrouw!" Ondanks hun eigen ervaringen, of wellicht dankzij hun eigen ervaringen, wordt een post op hetzelfde continent reeds gezien als een luxe, 8 uur vliegen is bijkomstigheid. We stonden er even bij stil. Stel. Ik solliciteer. Stel. Ik krijg de post. Washington is vast veiliger dan onze huidige woonplaats dus ik neem de kinderen mee. Stel. Ik kom terecht in Washington met mijn twee kleine kinderen. Ik werk van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat en ben regelmatig op reis. Hun moeder zullen de kinderen niet veel zien. Hun vader nog minder. Willen we dat? Nee, dat willen we niet. Exit Washington.

Er komt straks weer een januari. En dan zullen we er weer even voor gaan zitten en de belangrijkste punten de revue laten passeren. Blijf jij werken of ga ik werken? De voors en tegens, de zakelijke overwegingen, de emotionele bespiegelingen.

Uiteindelijk, in de nabije toekomst, zal één van ons ontslag nemen. Wat zal ik kiezen, kop of munt?
April 2013

Bijna juli...

Dat hou ik mezelf althans graag voor. Bijna juli, bijna weer even een paar weken Nederland. Dus tijd voor de familiecadeautjes! Terwijl de spanning in het land steeds verder opliep, bleef ik binnen en maakte 3 kaptruien, een strandjurkje en een vestje. Met lege handen zal ik niet aankomen.

 

Uiteraard weer "durf het zelvers"! Gestreepte boordstof van Bambiblauw, effen roze, blauwe en rode tricot en blauwe fleece van de plaatselijke stoffenwinkel, bloementricot van mijn zus gekregen en vissenstof was ooit een strandpakje.

Maatgewijs had ik alleen voor de blauwe trui een model voorhanden. Met liefdevol handje van zus.

 

Het bovenste deel van het strandpakje gebruikte ik voor een uiterst simpel strandjurkje met 2 geflockte visjes. Broer en grote zus in de visjes.

 

Na het schapenvachtvestje dat ik eerder maakte voor dochter met het SzaZsa-gilet patroon, maakte ik er nog een, ditmaal om cadeau te doen.

 

Van zwembroeken en pistolen

V. staat deze dagen wederom in het teken van verkiezingen. President C. is vorige maand overleden en nu moet er een nieuwe president gekozen worden. C. is nog alom aanwezig: in de wenende harten van zijn aanhangers en in de verkiezingscampagne van zijn door hemzelf voor zijn overleden reeds aangekondigde opvolger M. M. voert volop campagne, niet met zijn eigen naam, niet met zijn eigen plannen, niet met zijn eigen foto: hij voert campagne als ware het de overleden president C. die aan het bewind zal staan als M. de verkiezingen wint. De rouwende fans van C. geloven dit graag en staan massaal achter M. De oppositie probeert het volk er van te overtuigen dat M. geen C. is en dat een overledene geen land kan besturen. Velen zien in de oppositiekandidaat de weg naar een betere toekomst voor hun land. Ze wijzen op de onveiligheid in het land, de lege schappen. Beide kandidaten brachten de afgelopen dagen enorme mensenmassa`s op de been en de verwachtingen zijn aan beide zijden hooggespannen. De gemoederen raken verhit, iedereen hoopt het zijne. De wereld draait in V. op dit moment geheel om de verkiezingen.

 

De wereld van zoon draaide vandaag om zijn zwembroek. De bedoeling was snel een nieuwe zwembroek voor hem te kopen maar het liep anders. De dame van de winkel liet hem een zwarte zwembroek zien met groene letters van merk S. Prachtig vond hij die. Maar helaas, niet meer in zijn maat op voorraad. Ze liet vervolgens een blauwe zwembroek zien van merk A. Nee, die vond hij niet mooi. Een blauwe van merk S. vond hij daarentegen prachtig. Maar ook die was niet meer in zijn maat op voorraad. Wel een zwarte, van merk A. Maar nee, die vond hij niet mooi. De blauwe zwembroek van merk A. zag er precies hetzelfde uit als de blauwe zwembroek van merk S. Hetzelfde model en de merknaam stond er op dezelfde plaats op gedrukt. Zoon kan al goed lezen maar is niet zodanig merkbewust dat hij vanwege de naam merk A. niet en merk S. wel acceptabel vond. En toch vond hij merk A. niet en merk S. wel acceptabel. Ik begreep het niet. Ik werd wat ongeduldig. Even snel een zwembroek kopen was verworden tot een reeds drie kwartier durende beproeving. Na heel hard zoeken kwam de winkeldame aan met een zwarte zwembroek van merk S. in zoon`s maat. Ja, die moest het worden. Ik zag slechts dezelfde zwembroek als de zwarte van merk A. die resoluut opzij was geschoven. Maar zoon straalde. Want, zo legde hij uit na een uur zweten in een te klein pashok, onder merknaam S. staat een boomerang, en dat, mama, is cool. 

Mijn wereld stond vandaag heel eventjes stil. Met mijn kinderen op weg naar huis in de auto, kwamen twee grote pick-ups bijna tot botsing. Ze stopten net op tijd. Een van de chauffeur vond dat de schuld bij de ander lag. Vlak voor mijn neus – ik reed direct achter deze pick-up - stak de chauffeur zijn arm uit het raampje. Met pistool. Hij richtte op de andere pick-up die inmiddels wel was doorgereden en net buiten bereik was geraakt. De arm met pistool draaide nog schuin langs mijn raam mee met de weggereden pick-up en verdween toen weer in de auto. De pick-up scheurde er vandoor en het leek alsof er niks gebeurd was. De kinderen hadden niks gezien, het leek wel alsof niemand anders iets gezien had. Maar waarschijnlijk hadden de andere automobilisten het al zo vaak gezien dat hun wereld er niet meer heel eventjes door stilstond. Ik vraag me af of de nieuwe president dit diepgewortelde probleem daadwerkelijk zal (kunnen) aanpakken. 

Overmorgen zwemles. Ik weet zeker dat zoon de sterren van de hemel zal zwemmen in zijn nieuwe zwembroek.
April 2013

Bloomer

Sinds lang stond de bloomer op mijn lijst en de stof lag ook al een tijd geknipt klaar voor verwerking. Ik zag er wat tegenop, waarschijnlijk door het naai-frans; het patroon komt uit dit (in het Frans vertaalde) Japanse boekje. Maar eenmaal begonnen viel het alleszins mee. Dus voila, de bloomer. Nog een beetje groot maar dochter en ik zijn er niettemin geheel tevreden mee. De stof komt van de Nederlandse markt.

 

 

 

Ocharm, het is duidelijk zoon die dringend behoefte heeft aan nieuwe kleding, T-shirt tot op zijn navel, broek op hoogwater... Ik dacht dat het nog wel ging maar kijk hem hierboven nou toch staan!

De poppenwieg

Man en ik maakten nog eens samen een verjaardagscadeau, voor dochter`s derde verjaardag dit keer. Opa en oma uit Spanje gaven de babypop; wij maakten de poppenwieg. Het wiegje waar mijn zussen en ik en onze kinderen in hebben gelegen, stond model. We moesten het doen met het hout dat over was van de poppenkast dus de verhoudingen zijn iets anders en bruin verven wordt nooit echt mooi, dus kozen we voor dochter`s lievelingskleur, roze (uiteraard). Wij hadden liever een groene of rode wieg gezien maar bedachten net op tijd dat het niet onze maar haar poppenwieg zou worden. Man nam het houtwerk voor zijn rekening, ik de lakentjes en we verfden samen. Het bloemenstofje kreeg ik van mijn tante, het lint is van Stof Enzo.
 

En dit is de echte wieg, hier met nichtje.