woensdag 2 augustus 2017
maandag 17 juli 2017
Als de leraar treitert
“Ik heb best zin om straks na de vakantie weer naar school te gaan”, zegt zoon met een glimlach. Ik kijk hem aan. Als borrelende belletjes voel ik de opluchting zich door mijn lijf verspreiden. Achter mijn zonnebril wellen de tranen op in mijn ogen. Ik slik, geef zoon een aai over zijn bol en zeg met vaste stem dat het absoluut een fantastisch jaar zal worden. Lachend fietst hij ervandoor.
Ik hoop dat het waar is. Dat kinderen veerkrachtig zijn. Zich snel herpakken. Vooralsnog lijkt het er op dat zoon in ieder geval sneller dan ik in staat is om dat wat was achter zich te laten. Wat gebeurd is, is gebeurd en nu gaan we verder.
Toen vorig jaar juni bekend werd wie de nieuwe leraar van zoon zou worden, rinkelden de alarmbellen. De leraar in kwestie had een reputatie die niet veel vertrouwen inboezemde. Een eigenzinnige stijl van lesgeven, waar een houten stok, luide stem, grove taal en doorgescheurde werkschriften deel van uitmaakten. Niettemin begon het jaar veelbelovend. Zoon vond zijn leraar cool’, met goede grappen en bergen beloftes. Al snel bleken de beloftes evenwel voornamelijk loos te zijn. Loze beloftes om de kinderen tevreden te houden en ter compensatie van alle grappen die niet zo ‘cool’ waren. De leraar bleek het namelijk buitengewoon geestig te vinden om zijn leerlingen te vernederen. Klopt je antwoord niet? Dan moet je gaan staan terwijl de leraar op zijn computer scheetgeluiden afspeelt. Een kind verplichten te springen op steeds sneller wordende muziek op straffe van nablijven, vond de leraar ook een bijzonder goede grap. De leerlingen aanspreken met donut. Zeggen hoe jammer het is dat leraren tegenwoordig hun leerlingen niet meer mogen slaan. Huiswerk stelselmatig niet nakijken. Huiswerk van leerlingen kwijtraken. De leraar en zijn houten stok, die hij veelvuldig hardhandig op tafels en kasten deed neerkomen, waanden zich de heersers in het rijk der machtigen.
Naarmate het jaar vorderde, werd het humeur van de leraar slechter. Het aantal dagen waarop hij goedgeluimd was, was veruit ondergeschikt aan het aantal dagen waarop hij met een gezicht als een oorwurm de dag door snauwde en geheel op basis van willekeur volstrekt ongeproportioneerde straffen uitdeelde. Meisjes hadden onder zijn grillen niet te lijden. Het was algemeen bekend dat meisjes doorgaans uitsluitend positief door de leraar werden bejegend en behandeld. Van de jongens in de klas kwam een aanzienlijk deel uit invloedrijke en/of steenrijke families. De invloedrijke families hadden vaak een flinke vinger in de schoolpap te brokkelen. De leraar moest hen niet tegen zich in het harnas jagen. De rijke families leverden meerdere keren per jaar (kerstmis, de dag van de leraar, einde van het schooljaar) opzienbarend dure cadeaus en waren dus de ook de moeite van het te vriend houden waard. Dat zoon en diens eveneens buitenlandse vriendje zijn voornaamste slachtoffers werden, was dan ook niet verwonderlijk. Een nachtmerrie was het wel.
Nadat ik twee keer een gesprek met de leraar had aangevraagd om op vriendelijke en volwassen wijze een aantal voorvallen te bespreken die zoon zeer hadden aangegrepen en zijn gevoel voor rechtvaardigheid ernstig geweld hadden aangedaan, ging het echt goed mis. De leraar had mij in deze gesprekken gezegd dat hij soms de grenzen van het betamelijke uit het oog verliest. Dat hij lui is en ongeorganiseerd. Dat hij nog een jaar les zou geven en er dan het bijltje bij neer zou gooien. Ik denk dat hij later spijt kreeg van zijn ongepaste openhartigheid en bang was dat ik hogerop mijn beklag zou gaan doen. Opeens begon hij idiote roddels over mij te verspreiden, ongetwijfeld in de hoop dat als ik zou gaan klagen, er gedacht zou worden, “Ah, dat is die ellendige vrouw waar we al voor gewaarschuwd waren.” Tegelijkertijd begon zijn hetze tegen zoon. Hij zat hem op de nek, pikte hem er constant uit. Overstelpte hem met dreigementen. “Waag het niet om je moeder weer te laten komen klagen!” Denigrerende opmerkingen tegen het kind, “Je moeder heeft het vast heel druk met op de bank liggen, drinken en televisie kijken.” Zoon werd steeds stiller, nog introverter dan hij al was. Hij wilde niet meer naar school. Maar ging toch.
We deden ons beklag niet hogerop. Ik vermeed elk contact met de leraar. Na lang wikken en wegen hadden we hiertoe besloten omdat we de man te zeer wantrouwden. Het merendeel van de collega’s van de leraar kon hem weliswaar niet luchten of zien, maar het was ons inmiddels bekend geworden dat hem van hogerhand de hand boven het hoofd werd gehouden op grond van persoonlijke relaties. Een officiële klacht zou tot niks leiden, maar zou het leven van zoon zo mogelijk nog ondraaglijker maken. Gelukkig had zoon naast de leraar in kwestie nog zes andere leraren en leraressen voor vakken als Russisch, muziek en art. Stuk voor stuk dol op zoon, gaven zij hem de steun en motivatie die hem op de been hielden.
Avond aan avond praatten we met zoon over het waarom. Over het wat nu. Zoon had inmiddels hopen vriendjes en wilde niet van school veranderen. Wetende wie zijn leraar het volgend jaar zou kunnen zijn, wilde hij zelfs graag op school blijven. We moesten dus door. Nog vier maanden. Nog drie maanden. Nog twee maanden. We belandden op het punt waarop we onze zoon een denkbeeldig harnas gaven. Elke ochtend deed hij het om, zich beschermend tegen het gepest en de intimidatie van zijn leraar. We gaven hem ook een denkbeeldig sleuteltje, waarmee hij de leraar kon buitensluiten op het moment dat hij een andere wereld binnenstapte, zoals zijn zo geliefde muziekwereld. Het hielp. Hij genoot met volle teugen van zijn drums en zijn gitaar en bleef zelfs academisch uitmuntend presteren. Maar de situatie was absurd en volstrekt onacceptabel.
Wij voelden ons als ouders ernstig tekort schieten. Je kind elke dag naar school brengen en hem achterlaten op een plek waar hij zich niet veilig voelt, is onbeschrijflijk pijnlijk. Elke middag je kind ophalen met een knoop in je maag, hopend dat er niet weer van alles is voorgevallen, is slopend. Zijn bedrukte smoeltje, zijn gelaten schouderophalen, het gaat door merg en been. En toch zagen we geen uitweg. We wonnen advies in, bestudeerden minutieus alle mogelijkheden om binnen de schoolstructuur de kwestie aan de orde te stellen zonder het welzijn van zoon nog verder onder druk te zetten. Wat doe je? Wat is juist? Welke risico’s neem je? Hoe ver ga je? Hadden we niet toch...? De situatie drukte een grote stempel op ons jaar. En toch schreef ik er niet over. Het gevoel van onvermogen om ons eigen kind adequaat te kunnen beschermen, was te pijnlijk.
Met nog een paar weken te gaan, werd bekend welke leraar zoon volgend schooljaar zal krijgen. Een fantastische man, een kundig leraar en vooral een mens met normen en waarden die geeft om zijn leerlingen en hun onderwijs. We vroegen een gesprek aan met de onderdirecteur van de school en het hoofd van de onderbouw. Ik had van alles wat er gedurende het jaar was voorgevallen, gedetailleerde aantekeningen gemaakt. We maakten melding van elk detail. Ze waren geschokt maar tegelijkertijd niet verbaasd. Zoon was niet zijn enige slachtoffer geweest en de leraar had zich ook op andere vlakken in de vingers gesneden. Zijn reputatie en geloofwaardigheid waren reeds in ernstige mate aangetast. Uit dit gesprek werd duidelijk dat niet alleen voor ons de hand die van hogerop boven het hoofd van de leraar werd gehouden een grote belemmering was. Maar handen komen en gaan.
Volgend schooljaar zal er veel veranderen. Nieuwe bazen. Nieuw beleid. Zoon krabbelt op. Gebutst maar sterk. “Ik heb best zin om straks na de vakantie weer naar school te gaan”, zegt hij met een glimlach. Ik kijk hem aan. Als borrelende belletjes voel ik de opluchting zich door mijn lijf verspreiden. Achter mijn zonnebril wellen de tranen op in mijn ogen. Ik slik, geef zoon een aai over zijn bol en zeg met vaste stem dat het absoluut een fantastisch jaar zal worden. Lachend fietst hij ervandoor.
Juli 2017 zaterdag 8 juli 2017
Een clutch cadeau
Zomervakantie, dat betekent dat de produktie daalt. Snel en simpel lukt nog, maar het echte werk komt pas weer in september. Zomervakantie betekent ook dat veel lieve mensen vertrekken naar een nieuwe bestemming en dat betekent afscheid nemen en cadeautjes geven, zoals deze clutch.
Patroon is een mengeling van eerder gemaakte tasjes en het stofje kocht ik ooit op de markt.
Ook dit ritszakje is een cadeautje, gemaakt naar de befaamde tutorial van Miss Stik.
Ook dit ritszakje is een cadeautje, gemaakt naar de befaamde tutorial van Miss Stik.
zondag 25 juni 2017
Kleur
Nu buiten alles bloeit en in kleur staat, had ik ook binnen behoefte aan kleur. Vijf favoriete stofjes die soms al lang tot heel lang in de kast lagen, kregen een paspel en werden kussen. Kussens gaan doorgaans langer mee dan een jurkje dat na een paar maanden alweer te klein is :-)
Goede gelijkmatige vulling is nog een punt van aandacht. Ik heb nog niet ontdekt waar ik dat betaalbaar op de kop kan tikken, vandaar de ongelijkmatige dikte van de kussens.
zondag 11 juni 2017
De kokosnoot
Van het één
kwam het ander. Na wat zoeken en klikken zat opeens dokter J. in mijn
inbox. Dokter J. is hypnotherapeut en volgens hemzelf de aangewezen
persoon om dolende zielen zoals ikzelf wijsheid en innerlijke
rijkdom te helpen vinden. Het enige wat ik daarvoor zou moeten doen,
is zoveel mogelijk van zijn hypnotiserende sessies kopen en
beluisteren en al het goede zal tot mij komen. Om mij hiervan te
overtuigen deed hij mij geheel gratis de sessie 'unlimited
motivation' toekomen.
Een
kat in het nauw maakt onverwachte sprongen en ik besloot dokter J.
een kans te geven. Bovendien was ik nieuwsgierig. Het begeleidend
schrijven gaf aan dat de sessie beluisterd moest worden voor het
slapen gaan, wanneer de luisteraar zich in een veilige omgeving
bevindt en door niets of niemand gestoord kan worden. Bovendien zou
de sessie gedurende 21 opeenvolgende dagen beluisterd moeten worden
voor optimaal resultaat. Ik hield mijzelf voor dat 21 dagen zo
voorbij zijn en dat het resultaat groots zou zijn. Rome is tenslotte
ook niet op één dag gebouwd.
Op
zondagavond leegde ik mijn blaas, nestelde mij op tijd in bed, pakte
er een extra kussen bij, dimde het nachtlampje en drukte op start. De
zwoele, zalvende stem van dokter J. verwelkomde mij en benadrukte
nogmaals dat ik veilig en ongestoord in bed moest liggen. Ik hoorde
dokter J. ook mededelen dat de sessie een uur zou gaan duren. Werd
ik geacht een uur lang wakker te blijven, moe, veilig en ongestoord
in mijn bed? Op dat moment schoot me te binnen dat dokter J. eerder
al had vermeld dat het niet erg is als men tijdens een hypnose sessie
in slaap valt, omdat we al slapend onbewust toch horen wat er gezegd
wordt. Ik was er klaar voor.
Na
een korte stilte hoorde ik het geluid van golven in de branding en
een ontspannend muziekje begon te spelen. Ogen dicht. Gedachten
loslaten. Drie keer langzaam en diep in- en uitademen. Ontspan.
Ontspan. Ik bedacht me dat ik de gymspullen voor dochter nog niet had
klaargelegd. Ik grijnsde verontschuldigend naar dokter J. Het is even
inkomen. Man stootte mij aan en zei streng dat ik het wel serieus
moest nemen. Ik deed mijn ogen weer dicht en luisterde verder. De
stem van dokter J. nodigde mij uit op reis te gaan met al mijn
zintuigen.
Ik
ben op het strand. Ik ben op mijn eigen privé-eiland. Een klein
eiland. Links en rechts: strand. Achter mij: de jungle. Een
ontspannende, vredige jungle. Ik betrap mijzelf erop dat ik direct
opstandig denk dat een jungle nou niet bepaald een plek is die ik zou
omschrijven als ontspannend en vredig. Maar het gaat er niet om wat
ik denk. Ik word geacht helemaal niet te denken op dit moment. Ik
moet luisteren en ontspannen. Ik verman mijzelf, ga verliggen en
luister verder. We gaan van de verschillende kleuren blauw en groen
van het water naar de vorm van de wolken. Het geluid van de golven in
de branding en het ontspannende muziekje begeleiden nog altijd de
zalvende stem van dokter J. Ik kijk naar de wolken. Ik voel me
veilig. Ik luister naar het kalmerende geluid van de golven die
breken op de rotsen. Ik loop een klein stukje het water in. De
temperatuur is aangenaam en het water om mijn voeten ontspant me. Ik
ga het water uit en loop langzaam over het strand naar een paar
palmbomen verderop, terwijl ik geniet van deze prachtige dag.
Dan
zie ik een kokosnoot liggen. Ik raap de kokosnoot op. Ik tik de
kokosnoot met gemak open op een rots. Dokter J. doet goed werk. Ik
zie de kokosnoot voor me. Ik zie voor me hoe ik hem opentik. Maar dan
zegt dokter J. me aan de kokosnoot te ruiken. Hij ruikt zoet en de
geur kalmeert me. In mijn brein beginnen alarmbellen te rinkelen. Ik
voel me ontwaken uit mijn bijna-in-slaap-stand. Ik wil niet ruiken
aan de kokosnoot. Ik vind kokosnoot verschrikkelijk smerig. Niks
kalmerend, niks ontspannend. Ik probeer voor me te zien hoe ik de
kokosnoot met een elegante boog het blauwgroene water in gooi. Maar
dokter J. praat onverbiddelijk door. Ik breng de kokosnoot naar mijn
mond en drink de kokosmelk. Het smaakt verrukkelijk. Mijn mond
vertrekt. Het smaakt smerig. Kokosmelk smaakt smerig. Ik ruk de
oordopjes uit mijn oren en strompel naar de badkamer. Ik neem een
flinke slok water en doe nog een plas. Terug in bed zie ik dat ik ben
gekomen tot minuut 10. Nog 50 minuten te gaan. Geheel uit mijn
ontspannen staat ontwaakt, besluit ik het bijltje er voor vandaag bij
neer te gooien en het morgen nogmaals te proberen.
Voorbereid
op de kokosnoot, installeer ik me de volgende avond opnieuw in mijn
bed met extra kussen en gedimd nachtlampje. Ver vóór minuut 10 moet
ik in slaap zijn gevallen want ik herinner me 's ochtends niets van
een tweede confrontatie met de kokosnoot. Op de derde avond besluit
ik de sessie te beginnen ná de kokosnoot. Ik spoel door naar minuut
11 en druk op start. Ik val middenin een hangmat. Een zacht wiegende
hangmat. Ik merk dat zonder de zorgvuldig door dokter J. opgebouwde
ontspanning het effect lang zo kalmerend niet is. Ik druk op stop,
draai me om en val in slaap. Op de avonden drie, vier en vijf ben ik
wederom diep in slaap voordat ik bij de palmbomen ben aanbeland.
Mocht ik inderdaad al slapend alle informatie in mij opnemen, dan ben
ik hoe dan ook al goed op weg naar de 'ultimate motivation'.
Op
avond zes bereik ik de kokosnoot opnieuw bij volle bewustzijn. Ik
voel dat ik in de eerste tien minuten niet wegzak in lome
ontspanning, maar alert en met een zekere mate van voorpret lig te
wachten op de kokosnoot. Ik heb me voorgenomen om me deze keer niet
te laten kisten en probeer uit alle macht het beeld van de palmboom
met kokosnoot te verdringen met de gedachte aan een grote boom vol
sinasappels. Zoet en sappig. Het mag niet baten. Dokter J.'s
kokosnoot dendert genadeloos door mijn sinasappelvisioen en ik ben
opnieuw klaar wakker.
Gelaten
wis ik dokter J.'s hypnose sessie van mijn telefoon en berg mijn
oordopjes op. De hypnotiserende werking van dokter J.'s inspirerende
woorden heb ik niet ervaren, de 'unlimited motivation' heb ik niet
gevonden, maar ik heb het geprobeerd. Iedere stap is er één.
Juni
2017
woensdag 24 mei 2017
Bomber jacket
Kijk, hier wordt een mens blij van. Goed patroon, goede uitleg, goed stofje en een blij kind. De Ollie bomber jacket van Sew a Little Seam. Ik gebruikte een niet rekbare stof en dat ging prima. Na bestudering van de matentabel maakte ik maat 7 jaar en verlengde de mouwen en voor- en achterpand met 3 cm.
De stof kocht ik hier in de plaatselijke stoffenwinkel, ecru met ingeweven gekleurde vierkantjes en een vleugje zilverdraad. De jas is gevoerd met geel katoen.
woensdag 17 mei 2017
Op weg
Een maand of wat geleden
dacht ik dat ik mijn toekomst vóór
de zomer wel op een rijtje zou hebben. Met nog slechts twee maanden
te gaan valt de geboekte vooruitgang tegen en samen te vatten als het
tot mij gekomen besef dat ik een middelmatig mens ben dat nergens
echt daadwerkelijk goed in is en gefrustreerd rond blijft draven
rondom dit toch enigszins deprimerende zelfbeeld. Niet bepaald
opwekkend, inspirerend of zinvol. De 31 dagen schrijden voort en de
coach doet haar best.
Opdracht
vier. Verdoe geen tijd en energie met het strijden tegen permanente
problemen die met de beste wil van de wereld niet kunnen worden
opgelost. Zoals daar zijn: het aantal uren in een dag, je leeftijd,
het karakter van je partner, al wat reeds gebeurd is... Richt je
liever op tijdelijke problemen waar je wel invloed op uit kan
oefenen. De opdracht was het maken van een lijst met alles waar je
tegen aanloopt en dat alles vervolgens duiden als permanente of
tijdelijke problemen. Of ik energie bleek te verspillen aan
permanente problemen? En of.
Opdracht
acht. Ban de snooze knop. De gedachte hierachter is dat je door het
snoozen weer terugvalt in een slaapcyclus die vier uur duurt waardoor
je dus een deel van de dag je niet optimaal voelt en minder
productief bent. De nacht voor mijn snoozeloze ontwaken, sliep ik
verbijsterend slecht. Door de bovengemiddelde vermoeidheid waar ik al
sinds jaar en dag mee kamp, is opstaan voor mij een dagelijks
terugkerend moment van wanhoop en frustratie. Mijn tien snoozeminuten
bereiden me voor op het uit bed slepen van mijn onwillige lijf en de
al even onwillige geest. Het idee dat ik bij het klinken van het
alarm direct mijn bed uit zou moeten, bracht een niet voorzien gevoel
van paniek teweeg. Ik schrok de hele nacht om de haverklap wakker om
de tijd te checken en te berekenen of ik de vier uur durende
slaapcyclus nog wel vol zou kunnen maken voor ik om kwart over zes
mijn bed uit zou moeten springen. De ochtend van opdracht acht heb ik
niet gesnoozed, maar productief voelde ik me die dag evenmin.
Opdracht
negen. Neem vóór
half acht 's ochtends een half uur tijd voor jezelf. De coach hoeft
vast niet elke ochtend om kwart over zeven de deur uit om twee
gevoede en aangeklede kinderen op tijd op school af te leveren.
Opdracht
dertien. Bouw aan optimisme. Ga uit van andermans goede bedoelingen.
Ook dit was weer een confronterende dag. Een app die wel werd
gelezen, maar niet werd beantwoord. Een idioot in een auto die bijna
een ongeluk veroorzaakte. De misprijzende blikken van de in Prada
geklede moeder op het schoolplein. Een afspraak die schijnbaar zonder
reden werd afgezegd. Het voelde volstrekt geforceerd om iedere keer
met een positieve gedachte mijzelf er van te overtuigen dat de
persoon in kwestie vast geen kwade bedoelingen had en dat er vast
goede redenen waren voor de reactie van de ander. Maar het punt was
gemaakt. Bouw aan optimisme.
Opdracht
achttien. Als je gestresst bent, is jezelf isoleren het laaste wat je
moet doen. En niettemin het eerste wat ook ik doorgaans doe. Lekker
in mijn eentje zitten kniezen. De opdracht: De komende dagen tijd
doorbrengen met drie mensen die je energie geven. Ik deed er tien
dagen over maar bracht tijd door met drie dierbaren en inderdaad, dat
resulteerde in goede gesprekken, groot plezier en een gedeelde traan.
Opdracht
twintig. 'Success is a numbers game'. Success vergt heel veel keren
proberen en heel veel keren falen. Ik knikte instemmend tegen de
email die me deze wijsheid bracht. Tegelijkertijd besefte ik dat de
boodschap direct een zekere mate van weerstand in mij oproepte. Tegen
de tijd dat ik heel veel keren heb geprobeerd en heel veel keren heb
gefaald, kan ik linea recta met pensioen. Maar dat is ten eerste
klagen - niet toegestaan volgens de coach - en ten tweede klagen over
twee permanente problemen - tijd en leeftijd - en dus verspilde
energie, aldus de coach.
Opdracht
tweeëntwintig.
Ontdek waar je passie ligt. Stap één:
maak een lijst met alles waar je een hekel aan hebt. Dus: maakt het
moeten aandragen van vernieuwende ideeën
je zenuwachtig en ben je liever degene die ideeën
uitvoert? Of draag je graag vernieuwende ideeën
aan maar vind je de uitvoering ervan ingewikkeld? Werk je graag
alleen of in teamverband? Ben je graag de teamleider of juist de
meest waardevolle speler in een team? Sta je graag in de
belangstelling of liever op de achtergrond? Ik moet van deze opdracht
nog werk maken. Vooralsnog staan er slechts twee dingen op mijn
'hekel aan' lijst: schoonmaken en werken voor of met incompetente
betweters. Ik ben me er bewust van dat hier nog niet direct een
duidelijke passie doorheen schemert.
Opdracht
zevenentwintig. Motivatie is onzin. Als je wacht tot je je
gemotiveerd voelt, zul je nooit veranderen. Verandering is moeilijk,
eng en onzeker. Verandering eist dat je je buiten je comfortzone
begeeft. Daar heeft een mens over het algemeen geen zin in.
Verandering vereist actie, juist als je daar eigenlijk niks voor
voelt. Kortom, stop met wachten tot je je gemotiveerd voelt. Je hebt
zelf de controle over wat je denkt en de beslissingen die je neemt.
Deze wijze woorden voelden als de zogenaamde schop onder de kont.
Bouwend aan optimisme, bereid om te proberen en te falen en klaar om
mijn nieuwe passie te ontdekken, besloot ik mijn zoektocht naar een
nieuwe, overal uitvoerbare carrière
met dubbele energie en snelheid te intensiveren.
En
dus schafte ik het Handboek Voor Schrijvers aan. Dat doe ik immers
echt heel graag, schrijven. Maar halverwege het boek zonk de moed me
in de schoenen. Ik ben immers niet druk bezig met een fantastische
literaire roman of een pakkende thriller. Ik schrijf huis-, tuin- en
keukenstukjes waar de wereld niet op zit te wachten. Ik las het
Handboek op zaterdagochtend in de auto, op weg naar 'the middle of
nowhere', naar de zingende duin en de gekleurde bergen midden op de
uitgestrekte steppe van ons enorme land waar zoveel te ontdekken
valt. Geen schrijver dus. Een schaapsherder komt voorbij gegalopeerd.
Zou dat iets zijn? Een beroep in de natuur, ver weg van alles en
iedereen? Als we bij onze slaapplaats aankomen, blijken er niet
genoeg bedden in de voor ons gereserveerde kamers aanwezig te zijn.
Ik vraag me af hoe moeilijk het kan zijn om drie kamers klaar te
hebben voor drie families, elk bestaande uit twee volwassenen en twee
kinderen, precies zoals was doorgegeven en bevestigd. Receptioniste,
zou dat iets zijn? Als ik de volgende dag foto's van de zingende duin
en de gekleurde bergen naar de familie in Spanje stuur, jubelen ze
dat ik altijd van die prachtige foto's maak. Landschapsfotograaf, zou
dat iets zijn? 's Avonds schuif ik aan voor het traditionele
rijstmaal op m'n sandaaltjes die van ellende uit elkaar vallen. Ik
blijf ze dragen omdat ik nergens sandaaltjes kan vinden die voldoen
aan al mijn eisen. Schoenenontwerpster, zou dat iets zijn?
Als
ongeleide projectielen schieten mogelijkheden en onmogelijkheden door
mijn hoofd. Van een gestructureerd plan van aanpak is na bijna 31
dagen vol wijsheid nog geen sprake. Gelukkig is het online aanbod aan
inspirerende peptalks voor de dolende mens, cursussen voor
vastgelopen carrièrewisselaars
en handleidingen voor gefrustreerde expats groot. De meeste coaches
raden op hun website, blog, facebookpagina of youtubekanaal aan
vooral een professionele coach in de hand te nemen. Dat zou ik ook
doen als ik coach was. Toch denk ik dat ik het zelf zou moeten
kunnen. Hoe confronterend soms ook, de wijsheden die de afgelopen
weken tot mij zijn gekomen, waren mij niet onbekend. Met nuchter
verstand kom je een eind. Maar theorie is en blijft uiteindelijk
theorie. Zeggen de coaches niet allemaal dat het uiteindelijk een
kwestie is van 'mindset'? Van doen? Van actie? Die zal ik
uiteindelijk toch zelf moeten ondernemen.
Vanmiddag
had ik op het schoolplein een interessant gesprek met een leraar. We
spraken over de wereld, over bijgedragen steentjes en druppels op de
plaat. Ik voelde de passie in mij oplaaien. Hij vond mij een bevlogen
'mensen-mens'. Iemand die in de humanitaire hoek goed uit de verf zou
komen. Maar laat die humanitaire carrière
nou net hoog in de wilgen hangen...
Mei
2017
(@melrobbins,
#5secondrule)
maandag 1 mei 2017
Gingerbread
Zoon moet elke dag in overhemd naar school, met pantalon, stropdas en blazer, maar in zijn vrije tijd draagt hij het liefste T-shirts. Jaren geleden maakte ik een gingerbread overhemd van Homemade Mini Couture voor hem en die droeg hij altijd met plezier. Het is een informeel hemd, heel basic en bovendien niet ingewikkeld om te maken. Kortom, perfect geschikt voor hem en mij.
maandag 24 april 2017
Klaagzang
M. en ik leerden elkaar
een half jaar geleden bij toeval kennen. Ze is acht jaar ouder dan ik
en heeft twee kinderen die de universiteit hebben afgerond en elders
op de wereld wonen. M. is Engelse en wisselt al twintig jaar lang om
de zoveel jaar van woonland. M. en ik lijken veel op elkaar. We
denken hetzelfde en staan op dezelfde manier in het leven. Ook delen
we onze sores. Onze carrières
zijn aan de wilgen gehangen en nu lopen we met onze ziel onder de
arm. Op zoek naar een nieuwe richting, een nieuw doel, een nieuwe
project. In dit land waarvan we de taal niet voldoende beheersen,
blijkt dit veel moeilijker dan we voor mogelijk hadden gehouden. We
hebben beide een specifiek profiel waardoor we niet eenvoudig onze
carrière een duw in een
geheel andere richting kunnen geven. Bovendien zoeken we een richting
die we niet alleen nu, maar ook straks in een volgend land en het
land daarna kunnen blijven volgen. Kortom, we hebben het gevoel dat
we vast zitten. Van een afstand lijkt het alsof ons leventje op
rolletjes loopt en we alle vrijheid hebben. “Jullie hebben gewoon
altijd vakantie, zou ik ook wel willen”. Het fijne van onze
vriendschap is, dat we in hetzelfde schuitje zitten. We weten dat de
rolletjes niet altijd soepel lopen. Van een afstand valt dat wellicht
moeilijk te begrijpen, maar omdat wij er allebei middenin zitten,
begrijpen we elkaar, zonder vooroordelen en venijn.
In de zoektocht naar
mogelijkheden, inzicht en motivatie, liep M. aan tegen een coach die
je gedurende een maand elke dag een korte video stuurt met daaraan
gekoppeld een opdracht. Moest ik ook proberen, zei ze. De theorie was
weliswaar niet nieuw en eigenlijk weten we het allemaal al, maar de
opdrachten maken dat je het kwartje niet alleen ziet, maar ook
daadwerkelijk voelt vallen. Ik registreerde me en ontving diezelfde
dag de eerste video met de eerste opdracht. Kort door de bocht
gezegd, de eerste opdracht luidde 24 uur lang geen geklaag. Niet
hardop, niet in je hoofd. Geen geklaag. Vanaf het moment van wakker
worden tot aan het weer in slaap vallen, geen geklaag.
De wekker gaat om zes
uur. Zoals iedere ochtend begroet mijn gezicht het gepiep met een van
wanhoop vertrokken grimas. Niet nu al... Ik ben moe... Ik heb
hoofdpijn... Dan schiet me mijn opdracht te binnen. In nog geen tien
seconden al drie keer geklaagd. Goed begin. Ik probeer, met mijn ogen
nog dicht, te glimlachen. Het lijkt alsof mijn huid strak op stand
ontevreden staat, het voelt alsof ik die glimlach er op moet
beitelen. Na een minuut of tien, sleep ik mijzelf naar de badkamer.
Ik heb echt hoofdpijn, al een week of twee. Is dat klagen of is dat
het constateren van een feit? Ik hou het op het laatste om de moed er
in te houden. Het ontbijt verloopt gemoedelijk, en zonder al te veel
gemopper lukt het me de kinderen op tijd op school af te leveren.
Thuis wacht de hond me enthousiast op. Ik loop met haar de tuin in en
zie al direct twee hondendrollen liggen. Gisteren was man aan de
beurt om de tuin te checken en waar nodig te ontdoen van hondenpoep.
Geniepig snel hoor ik mezelf klagen dat man eens moet gaan doen wat
hij belooft. Ik probeer het goed te maken door er heel snel achteraan
te denken dat hij heus zijn best doet en dat ik niet kan verwachten
dat mijn wil altijd wet is, maar klacht nummer vier is niettemin
genoteerd.
Als ik later achter de
computer zit en probeer foto's te ordenen, emails te beantwoorden,
mijn CV te actualizeren en blogs te lezen, vertel ik mezelf heel
bewust dat ik blij mag zijn dat onze oude computer dit allemaal nog
kan. Ik glimlach. Ga naar het toilet. Neem een slok thee. Eet een
koekje. En sla dan met mijn vuisten op tafel en bijt de computer toe
dat hij zo traag als dikke stront is en dat een beetje computer toch
vier dingen tegelijk zou moeten kunnen doen. Ik herpak mezelf en doe
de rest van de ochtend nog meer mijn best om niet te klagen. Maar als
ik langs de koelkast loop, moet ik de neiging onderdrukken om
chagerijnig te verzuchten dat ik natuurlijk ook weer moet koken
vandaag. Als ik per ongeluk in de spiegel kijk, wil ik het liefst
mijn tong uisteken. Als de (zwarte) hond tegen de (crèmekleurige)
bank staat te schuren, voel ik weer een klaagzang omhoog borrelen.
's Middags belt M. Hoe
het gaat vandaag. Ik mag niet klagen, antwoord ik. Ik hoor haar
lachen. Valt niet mee hè?
Nee, het valt niet mee. Het is een brute confrontatie met mijn
negatieve ik. Ik heb de hele dag nog geen mens gezien, maar ik klaag
lustig door. De hoeveelheid negatieve gedachten wint het van de
hoeveelheid positieve gedachten. Ik blijk er verdraaid goed in te
zijn om overal een negatieve draai aan te geven. Ik wist natuurlijk
wel dat ik de laatste tijd niet onverdeeld positief door het leven
huppel, maar terwijl ik gisteravond nog dacht dat een dag zonder
klagen geen probleem zou zijn, weet ik nu dat mijn dag in
werkelijkheid van geklaag aan elkaar hangt. Confronterend. Nu ik me
er bewust van ben, is er werk aan de winkel, dat de 24 uur ver
overstijgt.
's Avonds vindt man me
aan de keukentafel. Uitgeput staar ik voor me uit. Als hij vraagt hoe
mijn dag was, begin ik direct te klagen over hoe moeilijk het is om
niet te klagen. Hij grijnst. Hij was vanochtend enthousiast
vertrokken en nu ik mezelf de hele dag heb horen klagen, kan ik me
voorstellen dat het vooruizicht van een niet-klagende echtgenote hem
wel aanstaat. Hou vol, is dan ook zijn boodschap. Morgen is er weer
een dag.
Ik besluit de risico's
voor de laatste uren van deze dag tot een minimum te beperken en
nestel me in bed met een boek. Vroeger dan gebruikelijk doe ik het
licht uit en mijn ogen dicht. Nog 30 dagen te gaan.
April 2017
maandag 17 april 2017
Paspelrokje
Van de stof van de rits-capuchon trui was nog precies een stukje over dat genoeg was voor nog een rokje voor dochter. Gevoerd en al is het inmiddels al bijna te winters, maar gelukkig heeft ze hem al regelmatig gedragen. Patroon uit Allemaal Rokjes.
Het kind heeft geen zin in foto's op de momenten dat het zou kunnen, maar dit stuk lijf op een stok is geduldig en meegaand.
Het naaien staat wat op een laag pitje. De handen en het hoofd zijn momenteel te druk om rust te vinden. Alles op zijn tijd, hoop ik dan maar.
Abonneren op:
Posts (Atom)

















