zaterdag 21 september 2013

Het lenzendebacle

Vanmorgen heb ik de cheque van de opticien bij de bank ingewisseld voor geld. Ik had het geld dat ik de opticien had betaald voor een paar contactlenzen terug geëist, nadat ik negen maanden nadat ik de lenzen had besteld, nog steeds lensloos was. En zo sloot ik vandaag, precies een jaar na het begin, het faliekant mislukte project “contactlenzen” af. 

Het begon zoals gezegd precies een jaar geleden. Ik schafte een bril aan om mijn cylinders te compenseren en om ook zonder bril scherp zicht te hebben, bestelde ik contactlenzen. Het zou twee tot drie maanden duren, aangezien cylinderlenzen niet in V. worden gemaakt en moeten worden geïmporteerd. Ik had geduld en plaatste de bestelling. Groot was mijn verbazing toen ik reeds een maand later werd gebeld door de opticien met de mededeling dat mijn lenzen waren gearriveerd. Ik toog opgewekt naar de winkel, kreeg een les inzetten en uithalen en vertrok naar huis met mijn contactlenzen. Twee weken lang droeg ik gedurende een opbouwend aantal uren mijn contactlenzen. Maar ik zag er geen steek mee. De lenzen irriteerden me mateloos en mijn zicht was abominabel. 

Ik ging terug naar de opticien. De opticien vertelde mij dat ik waarschijnlijk per abuis links en rechts had verwisseld. Dit ergerde mij, want ik had links en rechts niet verwisseld. Om zijn gelijk te bewijzen wilde de opticien mijn linkerlens rechts inzetten maar kneep daarbij een scheurtje in de lens, hetgeen mij onmiddelijk een knalrood pijnlijk oog opleverde. De test kon niet doorgaan. Ik moest later maar terug komen. Ik kwam later terug en werd geholpen door een andere opticien. Deze constateerde dat ik links en rechts niet had verwisseld maar dat de as van de lenzen niet correct was. Ik vierde vanbinnen mijn gelijk.

Een nieuwe proeflens werd besteld en zou een week of drie later geleverd worden. Na drie weken was er nog niks. Na drie maanden evenmin. Na 6 maanden kon ik de nietszeggende verzinsels van de opticien die de vertraging zouden moeten verklaren niet meer verdragen. Ik werd boos. Nog drie maanden later was ik woest. Witheet. Ik eiste mijn geld terug. Ik zou mijn lenzen wel in Nederland bestellen, waar men bekend is met klantvriendelijkheid en goede service, en waar de lenzen me binnen een week geleverd zouden worden. 

Aangezien de opticien geen geldige reden kon bedenken voor de negen maanden die ik al op mijn lenzen wachtte en ik bovendien briesend voor hem stond, werd toegezegd dat ik mijn geld terug zou krijgen. Een maand later werd ik gebeld dat er een cheque klaar lag. Ik vroeg, op het punt staand om naar Nederland te vertrekken, of mijn man de cheque zou kunnen ophalen. Dat was geen probleem, werd mij verteld. Uiteraard was het een probleem toen mijn man de cheque ging ophalen. Hij kreeg hem niet mee.

Inmiddels in Nederland, ging ik naar mijn vooraf reeds gemaakte afspraak bij de opticien. De ogen werden nogmaals gemeten, de proeflens besteld (slechts één oog bleek verbeterbaar met contactlens). Een week later kreeg ik een les inzetten en uithalen en vertrok naar huis met mijn contactlens. Een week lang droeg ik gedurende een opbouwend aantal uren mijn contactlens. Maar ik zag er geen steek mee. De lens irriteerde me mateloos en mijn zicht was abominabel. De as bleek niet correct. Bovendien bleek ik een extreem droog oog te hebben met overvloedige eiwitproduktie. Irritatiebevorderende eigenschappen, aldus de opticien. Weer een week later kreeg ik een nieuwe proeflens met gecorrigeerde as. Mijn zicht verbeterde aanzienlijk maar de irritatie bleef. “Uw oog is eigenlijk niet geschikt voor een contactlens. Ik raad u een bril aan.” 

Inmiddels blij dat ik de contactlens in de prullenbak kon gooien, besloot ik lensloos door het leven te gaan. Ik zet gewoon af en toe mijn bril op. Terug in V. restte mij nog slechts mijn cheque bij de opticien op te halen en te verzilveren. De cheque bleek onvindbaar. De baas was op vakantie en niemand wist waar de cheque was opgeborgen. Ik spuwde vuur. Twee weken later was de cheque boven water. En vandaag verzilverde ik de cheque bij de bank. 

Ik kocht een uitzinnig lekker taartje en vierde de afsluiting van het faliekant mislukte project “contactlenzen”.
September 2013

dinsdag 17 september 2013

Aan de zwier

Iemand blogde een tijdje geleden (weet niet meer wie) dat je met een cirkelrokje gegarandeerd hoge ogen scoort bij een dochtertje dat houdt van zwieren. En het is waar. Het rokje was zo gemaakt en dochter`s geluk groot. "En nou wil ik er wel eentje die ook roze is maar die nog veeeeeeel hoger gaat!" Zucht. 
 

In de wind aan de waslijn. Zalig.




Stof en kantje van de Nederlandse markt. Rokje gebaseerd op de technische uitleg van Mme ZsaZsa.

vrijdag 13 september 2013

Op weg

Eigenlijk had ik het kunnen weten. Al eerder trof zijn wilskracht doel, toen hij veranderde van een jongetje dat huilde bij elk druppeltje water dat op zijn gezichtje viel in een waterrat die met het grootste gemak borstcrawl, schoolslag en vlinderslag zwemt, duikt en bommetjes springt. 

Vijf jaar is hij, en al zijn vriendjes “zitten op sport”. Dus gingen we naar de voetbaltraining. Hij stond er bij en keek er naar. Met tranen in zijn ogen vroeg hij of we alsjeblieft konden gaan. Hij houdt wel van voetbal, maar dan gewoon losjes tegen de bal trappen in het park. Het jeugdig geweld van een elftal vol trekkende, duwende en schoppende jongetjes die zich allemaal tegelijk vol gulzig enthousiasme op de bal storten, was zijn vreedzaam zieltje veel te agressief. Dus gingen we naar de karateles. Hij stond er bij en keek er naar. Saai vond hij het. En zo gewelddadig. Nee, hij wilde niet op karate. 

“Ik wil op skateboardles, mama”, zei hij. Ik keek naar hem en glimlachte vertederd. Mijn zoon, die al in tranen uitbarst om een wondje dat met het blote oog met de beste wil niet zichtbaar is, wil op skateboardles. Waar het idee vandaan kwam is een raadsel, geen van zijn vriendjes heeft een skateboard. Maar hij hield vol. Dus gingen we vorige week naar het skateboardpark. En daar ging hij, les één. Helmpje op, knie-, elleboog- en polsbeschermers om. Hij viel. Hard. Stond op, wreef over zijn blauwe heup en ging stralend weer verder. Hij leerde vallen, nam een hellinkje alleen, goed door zijn knietjes, handjes in de juiste positie, verbeten blik. Moe, bezweet en voldaan keek hij mij na een uur aan en zei “zie je nou mam, dit is wat ik wil!”. 

Een paar dagen later kwam hij thuis uit school met een brief over de mogelijkheid tot het volgen van muziekles op school. Zang, piano, viool of gitaar. “Kijk mam, ook elektrische gitaarles!”

En zo is onze zoete kleuter in een week verworden tot rockende skateboarder. Hij kiest zijn stijl en zijn weg.
September 2013

maandag 9 september 2013

Pet

Dit jaar wilde ik iets moois voor mijn vader meenemen naar Nederland. Handgemaakt. Mijn vader is een echte pettendrager in herfst en winter en dus dacht ik uiteraard direct aan een echte Jo Chapeau. Maar Jo zei nee. Want, zo zei ze, dat kan jij best zelf. Ze hielp me aan een link met patroon, een lijst met tips en aanmoedigende woorden. En zo maakte ik een pet. De afwerking zou op maat in Nederland gebeuren.
 
Mijn vader heeft de pet nog gepast en bewonderd. Maar een foto van paps met pet heb ik niet meer kunnen nemen. Maar geloof me, het stond hem goed.
Dank je wel Jo!




woensdag 4 september 2013

Oranje boven

Terwijl we proberen ons weer te voegen in de dagelijkse routine en de afgelopen maanden proberen te verwerken, deel ik nog wat naaisels van voor de zomer, zoals deze tas op verzoek. Deze tas was mijn inspiratiebron, ik maakte er dit van, in de gevraagde kleuren geel/oranje en A4 formaat.
 


 
 
 

donderdag 29 augustus 2013

Het was mooi

Hij grijnst. Zijn ogen twinkelen; hij heeft weer wat bedacht. Met zijn vaak cynische, soms haast morbide humor, kan hij met onverwachte ideeën op de proppen komen. Zo ook op deze dag waarop de verhuizer dochter’s meubels - die jarenlang bij hem waren opgeslagen en waar hij wekenlang mee in de weer is geweest om ze te voorzien van een nieuwe laag beits, een nieuw latje, een laagje was - komt halen. Om de roddels in de buurt nog wat te voeren, zegt hij, zou ik eigenlijk op het moment dat de verhuiswagen wegrijdt, met droeve blik en koffertje in de hand het huis moeten verlaten. Dochter ziet de lol er wel van in en haar voorstel om het geheel op film vast te leggen vindt gretig bijval: geweldig idee, zegt hij, dat wordt ons meesterwerk. Een bulderende lach.

Take one: de verhuiswagen wordt ingeladen. Take two: de deuren worden vergrendeld. Take three: inzoomen op het motto van de verhuizer: u pakt uw koffertje, wij doen de rest. Take four: de verhuiswagen trekt op en rijdt weg. De camera volgt de vrachtwagen en zwenkt dan in tegenovergestelde richting. Daar loopt hij, in een lange grijze regenjas, met gebogen schouders en een oud leren koffertje in de hand. Hij kijkt nog eenmaal met droeve blik naar zijn huis, heft zijn vrije arm vertwijfeld ten hemel en sjokt dan weg. Het beeld vervaagt langzaam.

De camera gaat uit. Hij draait zich om en loopt grijnzend terug. De opnamen worden bekeken en goed bevonden. Nu nog monteren en een titel verzinnen. “Het was mooi”, laten we dat als werktitel gebruiken, stelt hij voor. 
 
Drie dagen later krijgt hij een herseninfarct. Gevolgd door een zware hersenbloeding. Vier dagen later overlijdt hij. Mijn vader. Zo gezond, zo sterk, zo actief en vol plannen. Zo onverwachts, zo absurd. Zo intens verdrietig. Zo verbijsterend.

De meubels waar hij zo hard aan heeft gewerkt, staan prachtig in ons rustieke huisje op het Spaanse platteland. Een schrale troost. Hij had het zelf moeten kunnen zien. Ons meesterwerk laat ons zijn humor na. Een schrale troost, het lijkt nu niets meer dan een macabere grap van een wreed lot. Ik was al in Nederland toen mijn vader overleed en heb een paar dierbare weken met hem doorgebracht. Een schrale troost. Want hij is er niet meer. De band met mijn moeder en zussen is hechter dan ooit. Een schrale troost. Want over een paar dagen brengt het vliegtuig ons onverbiddelijk terug naar den vreemde. Hoe reik ik over zo’n wereldwijde afstand mijn moeder mijn hand als zij die nodig heeft?

Niets is meer zoals het was. Een onherroepelijke verandering van zetten waar we ons naar zullen moeten voegen, als onbeduidende pionnen die de regie op generlei wijze in handen hebben. De glans is er vanaf.

Het was mooi. Maar het had nog zoveel langer mooi moeten zijn.
Augustus 2013

 

zondag 14 juli 2013

Kleurenpracht

Een jasje voor een klein meisje dat geen al te makkelijke start heeft gekregen.
 

 Man was voor werk in Mexico en kocht er een paar mooie lappen. Dit was er één van, een ware kleurenpracht.
 
 
Maar zoals te verwachten was, een ellende om mee te werken. Zodra je er de schaar in zet, rafelt het weefsel subiet los. Dus voorzichtig knippen, snel en voorzichtig overlocken en op hoop van zegen verder stikken.
 

 
 
 

vrijdag 5 juli 2013

Op het nippertje

Na het fiasco van het roze jasje moest er een nieuw jasje komen. Er was geen tijd meer om stof te kopen en donkerblauwe fleece was wat er voorhanden was. Om te zorgen dat dochter het jasje wil dragen, moest er wat roze aan toegevoegd worden: knopen, zakken, een belletje, een hartje en voila, madame is tevreden. Ik gebruikte het patroon voor een jersey vestje uit dit Japanse boekje maar maakte het kraagje rond en gebruikte dus fleece. Ongevoerd, precies goed voor het frisse Hollandse zomerweer. Hoop ik.




Het jasje past; we kunnen gaan!


vrijdag 28 juni 2013

Hollandse voorbereidingen

Want de zon wil er niet echt schijnen... Dus maakte ik nog eens een Jacob, in zo`n zalig kleurtje!
 
 

 



 

donderdag 27 juni 2013

Elf

Eigenlijk ben ik ook geen fan, maar het is toch wel heel lief van Khadetjes om een award toe te kennen. Dus ik stuur de ketting niet door, maar geef er elf, voor Khadetjes: elf feitjes over mij.
Tevreden 40; mama; te vol met te veel ideeën; sportief; volgens de regels; lente, frisse lucht en ruimte maar strand in de winter; gedisciplineerd; geen sandalen maar laarzen; medelevend; geen keukenprinses; graag alleen.
 
Dank Khadetjes, dat je graag met me meeleest!