Een overpeinzing achteraf met betrekking tot het monsterlijk lelijke roze jasje: eenmaal in een winterse omgeving viel de eerste jas toch nog enigszins mee, het is toch een ander gezicht met dikke kleren en een sjaal. De tweede (aan beide zijden draagbare) versie is niettemin nog altijd mijn favoriet!
maandag 21 januari 2013
donderdag 10 januari 2013
zaterdag 29 december 2012
Monsterlijk lelijk
Dochter had nog een jas nodig voor de Spaanse winter. Ik had dit patroon en zag het al voor me. Dochter wilde rose en er was geen ruimte voor onderhandeling, dus het zou een wollen roze vissengraatje worden. Na eindeloos zoeken vond ik een winkel waar ze wol verkochten, maar de stof had zo lang op de plank gelegen (wie gebruikt er hier nu wol?!) dat het geheel verkleurd was. Inmiddels nog slechts drie dagen voor vertrek en murw gezocht, besloot ik dan maar te gaan voor rose fleece. Fleece met krulletjes. Waarom? Ik vraag het me ook af. Het werd een monsterlijk lelijke jas. Te groot, te rose, te krullerig, te glimmend.
Inmiddels nog slechts 1 dag te gaan voor vertrek, besloot ik dat er toch een ander jasje moest komen. Ik kon het gewoon niet laten gebeuren, dochter in deze monsterlijk lelijke jas... Hetzelfde patroon, een maat kleiner, fleece met katoen. Gewoon glad fleece. Het resultaat was iets beter. Nog steeds een erg open hals dus er zal altijd een sjaal om moeten, en nog steeds breder dan lang, maar ok, hier mag ze mee over straat.
woensdag 26 december 2012
Door handen en herinnering
Ik
ben een georganiseerd mens. Ik hou van orde en van alles netjes op
zijn plaats. De vriendelijke beschijving. De waarheidsgetrouwe weergave: ik heb
enigszins dwangmatige trekjes. Wanorde maakt me onuitstaanbaar. Een
van mijn eerste herinneringen is een woede-aanval. De dame die het huis schoon
hielp houden, had mijn kamer onder handen genomen. Ze had mijn bed schone
lakens gegeven en vervolgens mijn tenminste 15 knuffeldieren en poppen gezellig
weer terug op bed gezet. Uiteraard in een opstelling die haar wel aardig leek
maar die niet in de verste verte leek op mijn opstelling. Ik kwam mijn kamer
in, zag de wanorde, en begon te smijten met alles wat mij voor handen kwam. De
prullenbak, boeken, stoel en mijn lievelingsbeer die daarbij een oog verloor. Enigszins
compulsief.
Woede-aanvallen
zijn onder controle. Maar ik kan
niet naar bed als mijn huis niet aan kant is. Ik kan mijn dag niet beginnen als de bedden
niet zijn opgemaakt. De kinderen mogen er overal een bende van maken, maar voor
het slapen gaan, wordt er opgeruimd. Blokken bij de blokken, treinen bij de
treinen. Mochten ze moeder`s opgeruimdheid niet hebben geërfd, dan zal ik het
er toch met liefdevol geweld ingeprent krijgen.
Wat
niet altijd geheel vlekkeloos samengaat met mijn dwangmatige trekjes, is mijn
tendentie om te bewaren. Op een georganiseerde manier, dat dan weer wel. Ik ben
geen compulsieve verzamelaar wiens huis zo vol is met vanalles dat er geen
plaats meer is om te leven. Integendeel, ons huis is een toonbeeld van
gezellige orde. Eens in de zoveel tijd maak ik een ronde door het huis en ruim
elke kast, elke la, elke hoek op. Alles wat weg kan, gaat weg. Onze inboedel
moet tenslotte elke paar jaar in een container worden verscheept en hoe meer
spullen, hoe groter de container, hoe hoger de kosten. Maar er zijn van die
dingen die ik niet weg kan
doen. Kinderkleren bijvoorbeeld.
Zes
grote plastic bakken heb ik inmiddels. Zeven, want de kleertjes van zoon`s
eerste jaar liggen bij mijn zus maar komen ooit weer terug. Op mijn verzoek
uiteraard. De kleertjes lagen keurig in de plastic bakken, en die stonden
weer keurig opgeruimd op hun plek. Maar die plek werd te klein, het aantal
bakken te groot. De kinderen groeien rap en er komen dus telkens weer kleertjes
bij. In nog meer plastic bakken. Ik dacht het probleem te kunnen verhelpen door
alle kleertjes te wassen en te strijken. Netjes met mottenballen in de doos
terug, en keurig gestreken zou er vast twee keer zoveel in een bak passen
waardoor ik toch tenminste tijdelijk voor een oplossing zou hebben gezorgd.
Probleem is dat wanneer ik begin te organiseren, de organisatie goed wordt
aangepakt. Dus niet maar zo alle kleertjes door elkaar, maar jongensspul bij
jongensspul, meisjesspul bij meisjesspul. Broeken bij broeken, truien bij
truien, jurkjes bij jurkjes. De zes bakken bleven 6 bakken. Gelukzalig
georganiseerde bakken.
Ik
ben bekend met de mogelijkheden van Marktplaats. Ik weet ook dat er veel
kindjes zijn die ik heel gelukkig kan
maken door een bak of wat vol kleertjes te schenken. Ik heb dat reeds enkele
malen gedaan. Geen bakken vol, maar tasjes vol. Halfvol. Ik krijg het niet voor
elkaar. Ik kan geen afstand doen van de kleertjes van mijn
kinderen. Mijn moeder heeft mijn baby- en peuterkleertjes ook bewaard. Keurig
gestreken bewaard in plastic bakken. Kleertjes die mijn
dochter ook aan heeft (gehad), geweldig vind ik het. Die mogelijkheid wil ik
mijn kinderen later ook geven. Dat zij hun eventuele kinderen in hun eigen
kleertjes kunnen steken. Wellicht vinden zij dat ook geweldig. Mijn moeder
bewaarde in totaal twee plastic bakken met kleertjes uit mijn hele jeugd. Mijn
kinderen zijn pas 2 en 5 en ik heb al 6 bakken. Zeven
bakken.
Toen
de inhoud van al die bakken gewassen en nog ongestreken op het logeerbed lag,
besefte ik dat ik ergens een stap zou moeten nemen. De hoeveelheid kleertjes
was immens. Ik zag de 20 ft. container al ingewisseld moeten worden voor een 40
ft. Vol goede moed begon ik aan een schifting. Berg één voor de kleertjes die
ik echt, echt wilde bewaren. Berg twee voor de kleertjes die ik zou schenken.
Na een ochtend ploeteren besloeg berg één 90% van het bed. Berg twee nam
slechts 10% in beslag. Ik wil zo graag maar ik kan het niet. Dat jurkje kreeg ze van oma.
Die broek droeg hij zo graag in land A. Dat hemdje maakte mijn tante. En och,
dat setje stond haar zo schattig. En die broek zocht opa zelf voor hem uit. Dat
vest droeg hij die herfst toen we zo vaak naar dat prachtige park gingen en
daar tot zonsondergang bleven spelen. Dat hesje kochten we in E. op de lokale
markt toen ik nog zwanger was. En die schoentjes kreeg hij van mijn lieve
vriendin R. Dat broekje was nog van nichtje M. En zo gingen alle kledingstukken
door mijn handen en herinneringen en belandden op berg één.
Ik
ben mij geheel bewust van de onhoudbaarheid van deze situatie. Tot wanneer
blijf ik bewaren? Tot ze tien zijn? Tot ze achttien zijn? Tot een 40 ft.
container niet meer toereikend is? Misschien moet ik het even laten rusten.
Naarmate de tijd verstrijkt, vervagen bepaalde herinneringen. Misschien moet ik
actief op zoek gaan naar kindjes die ik blij kan maken met de kleertjes. Als ik hun nood
zie, laat ik los. De hoeveelheid kleertjes in de twee bakken die mijn moeder
voor mij bewaarde, is geheel toereikend om mijn nostalgie en hang naar retro te
bevredigen. Mijn kinderen zullen naar alle waarschijnlijkheid een overdosis
ervaren als ik te zijner tijd een twintigtal bakken per kind uit de opslag
tevoorschijn haal.
Ik
kijk naar de zes keurig gevulde plastic bakken, denk er de zevende bij. Ik kijk
nog even bij mijn slapende kinderen. Naar zoon, die voor de laatste keer in
zijn bedje ligt. Het bedje dat ooit zijn ledikant was en dat, geheel volgens de
handleiding, werd omgebouwd tot peuterbed. We kochten het bedje in A., nog voor
zoon`s eerste verjaardag. De laatste weken heeft hij herhaaldelijk gezegd dat
zijn bedje wat klein aan het worden is, hij ligt er niet meer lekker in. Hij
heeft gelijk. Hij is nu vijf, tijd om het ledikant te verruilen voor een echt
bed. Morgen gaat het gebeuren. Grote bed er in, kleine bed er uit. Morgen zal
ik het kleine bed zorgvuldig schoonmaken, inpakken en wegzetten. Om het te bewaren. Want dit bedje, dat kan echt niet weg. Dit bedje zit vol
herinneringen die nooit zullen vervagen.
Zes
plastic bakken en een bedje. Voorlopig gaan ze in de opslag, bij de houten box,
het babyspeelgoed en de kinderwagen. Tegen de tijd dat de volgende container
wordt voorgereden, zal ik het gevecht met mijzelf weer aangaan en alles met
goede moed nogmaals door mijn handen en herinneringen laten gaan.
December 2012
donderdag 20 december 2012
dinsdag 18 december 2012
Geld
De
inflatie in V. was vorig jaar bijna 30%. Officiële cijfers. Voelbare cijfers.
Schoolgeld werd met 30% verhoogd. Zwemles werd 30% duurder. Voor de wekelijkse
boodschappen moest ineens aanzienlijk dieper in de buidel worden getast. Voor
sommigen ging het salaris omhoog. Voor velen bleef het salaris gelijk of liep
een eventuele verhoging bij lange na niet in de pas met de inflatie. Gedurende
dit jaar was de voortdurend verdergaande inflatie ook dagelijks merkbaar. Ook
nu wordt een percentage van boven de 20% verwacht. Met dergelijke cijfers weet
men niet wat zijn of haar geld de volgende maand nog waard zal zijn. De enige
zekerheid is dat het minder zal zijn.
Degenen
die hun salaris krijgen uitbetaald in buitenlandse valuta, moeten voor ze überhaupt
tot enige betaling over kunnen gaan, hun geld zien te wisselen. Dit kan bij de bank. Tegen
een wisselkoers die het leven in V. onbetaalbaar duur maakt. Er is evenwel een
levendige “zwarte markt”. Iedereen kent wel iemand die wil wisselen. Tegen
wisselkoersen die zijn terug te vinden op “ondergrondse” websites met namen die
voor officiële instanties niet te traceren zouden moeten zijn. Zo`n website zou
maar zo “koolslametkip.com” kunnen heten. Het zwarte wisselen gebeurt doorgaans
via overschrijvingen. Je moet dus zeker zijn van de betrouwbaarheid van je
wisselpartner, doorgaans welgestelde mensen met een bankrekening in het
buitenland: in V. mag je niet onbeperkt buitenlandse valuta hebben, en dus
wordt er welig beschikt over buitenlandse rekeningen.
De
zwarte wisselkoers is allesbehalve stabiel. Hoeveel je krijgt voor een euro of
een dollar verschilt met de dag. Het is niet te voorspellen hoeveel hoger of
lager de koers zal zijn de volgende maand. Besluit je wat extra te wisselen
omdat je denkt dat de koers gunstig is, dan kan je de maand erna ineens vervelend duur
uit zijn: produktprijzen kunnen ineens worden verhoogd, evenals de zwarte
koers, maar omdat je je geld hebt gewisseld tegen de koers van de maand ervoor,
is je persoonlijke inflatie torenhoog.
En zo proberen de armsten hun hoofd boven water te houden, vechtend tegen de hoge
golven inflatie. Degenen met geld hopen te emigreren en begeven zich op de
zwarte wisselmarkt op zoek naar buitenlanders die hun valuta moeten wisselen.
Wat voor de één een gunstige wisselkoers is, is ongunstig voor de ander. Wij
zien de armen, de rijken en de buitenlanders, ieder met hun eigen financiële
sores. Geld. Het is hier een constant fluctuerende chaos, een
combinatie van hogere wiskunde en Russisch roulette.
December 2012
vrijdag 14 december 2012
Tevreden
Soms maak je iets waar je gewoon tevreden over bent. Het overkwam mij met mijn tweede Van Katoen kleuterjurk. Geen perfect stiksel overal, maar ik ben tevreden. De eerste maakte ik voor nichtje M. Die beviel haar zo goed dat al snel het verzoek om een tweede exemplaar kwam. Dat werd onderstaande jurk. De stof komt uit de plaatselijke stoffenwinkel en het is zowaar katoen. Biaisband van Stof Enzo.
maandag 10 december 2012
Warm en zacht
Ik maakte een stapeltje dekentjes en twee kussentjes om cadeau te doen. Huizenstof van Ikea, vogeltjesstof van VanMarieke, groene bloemetjesstof van de plaatselijke stoffenwinkel op Caribisch eiland C., boerderijstoffen van de plaatselijke stoffenwinkel hier in V. Alle dekentjes gecombineerd met plaatselijk fleece.
vrijdag 7 december 2012
Van bloed en nagels
De
boeken zeggen het. Peuters van twee-en-een-half kunnen lastig zijn. De praktijk
bevestigt het. Peuters van twee-en-een-half kunnen vreselijk lastig zijn. Zoon
was op die leeftijd af en toe wat minder makkelijk. En dat is nog sterk
uitgedrukt. Hij is nooit een kind volgens de boekjes geweest. Dochter is nu
twee-en-een-half en doet daarentegen de theorie alle eer aan. Ze is volledig
boekwaardig en de peuterpubertijd in persoon.
Ze
doet precies wat ze niet mag. Ze weet precies wat niet mag en ze weet ook heel
goed wat ze doet. Ze zoekt grenzen, zeggen de boeken. Ze haalt het bloed onder
mijn nagels vandaan, zegt de praktijk. Ze daagt uit, ze tart, ze provoceert.
Steeds een stapje verder. Min innerlijke barometer gaat van vredig en geduldig
groen, naar waarschuwend oranje en schiet dan door naar rood. Alarmerend rood.
Dochter ziet de temperatuur stijgen, gaat nog even door, doet er nog een klein
schepje bovenop, houdt me goed in de gaten en op het moment dat ik echt op een
haar na ontplof, komt ze snel naar me toe om kusjes te geven. Mama is lief,
zegt ze dan. Of: mama, jij bent mijn prinses. Mijn ene hersenhelft is eigenlijk
al ontploft en wil boos worden, naar de hoek sturen, stem verheffen. Mijn
andere hersenhelft is alweer gesmolten en wil knuffels geven. Het is een
innerlijke warboel, een energie slurpend hersenhelft-gevecht. Dochter weet het.
Ze zoekt grenzen.
Sinterklaas
bracht een zak vol cadeautjes. Cadeautjes die dochter zouden moeten aanspreken.
Ze kijkt er echter niet naar om. Ze heeft geen speelgoed nodig. Dochter
speelt met mama. En of ze met me speelt…
December 2012
zondag 2 december 2012
Simpel
In deze drukke tijden vol sinterklaas, verjaardag, kerst en wintergarderobes, houden we het simpel. Een veloursbroekje voor dochter. Ik vind hem reuzeleuk, man vindt het een pyjama en ook alleen als pyama geschikt. We trekken ons er niks van aan, ze gaat er straks in Spanje gewoon mee over straat.
Ik paste het welbekende patroon van Dana aan en het werd zowaar zoals ik in mijn hoofd had (passend om de billen en poffend onderaan). Al doende leert men.
Dochter heeft nu nog 1 winterbroek nodig. Ik twijfel. Nog een snel-klaar broekje van Dana`s patroon, of zal ik aan de Jacob? Ik heb het patroon gekocht, het ligt al een tijdje te wachten. Maar ze zal de broek maar 3 weken gebruiken en een Jacob is vast aanzienlijk meer werk dan een Dana. Bovendien heb ik al heel wat Jacobs voorbij zien komen, maar altijd op tengere jongetjes en meisjes. Hoe doet de Jacob het om molliger beentjes? Kortom, ik twijfel...
Abonneren op:
Posts (Atom)
