Speciaal voor Jo

Kiekjes van onze nieuwe woonstad.

 

 

 

De integratie

Het was een prachtige voorstelling. De kwaliteit van de zangers en dansers was hoog. Naast het podium hingen schermen waarop de tekst van de opera in het Engels en in het Russisch werd weergegeven, zodat de verhaallijn goed te volgen was. De drie dames naast me hadden me uitgenodigd, opera en daarna uiteten. Ik ken ze sinds een week of vier en zou kunnen zeggen dat het vriendinnen in wording zijn. De avond voor de opera was een van hen met twee andere dames en hun kinderen bij ons thuis te gast voor een naschoolse speelmiddag, die naadloos overging in een avondje film voor de kinderen en een avondje borrelen voor de moeders en de vaders die na hun werk ook aanschoven. Twee weken eerder waren we uitgenodigd voor een soortgelijke middag en avond die net zo genoeglijk was verlopen. Met drie moeders volgde ik twee weken lang een stoomcursus Russisch. Elke ochtend drie uur les, vaak gevolgd door een gezamenlijke lunch, voor we allemaal onze kinderen van dezelfde school haalden. In de tweede week na aankomst brachten we op uitnodiging van een andere familie een zondagochtend door in de bergen. Een prachtige wandeling en uitgelezen mogelijkheid om de longen te vullen met frisse, schone lucht, hetgeen voelt als absolute noodzaak nu de stad voortdurend wordt bedekt door een laag smog die met name `s winters - als alles wat maar voorhanden is wordt opgestookt  om huis en haard warm te houden - ongekende proporties schijnt aan te nemen. Daags na de wandeling nam de moeder van een klasgenootje van zoon me mee op een supermarkt-tour, zodat ik in een klap wist wat ik waar kan kopen en wat ik waar vooral niet moet kopen. 

Inburgeren in een nieuw land blijkt met schoolgaande kinderen aanzienlijk makkelijker te zijn dan met kleine kinderen die nog aan de rokken hangen. Ik herinner me nog als de dag van gisteren hoe ik de eerste weken in V. met pasgeboren dochter in de wagen en zoon als peutertje ernaast in de bloedhitte de stad doorkruiste op zoek naar luiers, brood en andere eerste levensbehoeften. Het duurde maanden eer ik, her en der en bij toeval, een aantal mensen had leren kennen die ik vrienden in wording kon noemen. Nu daarentegen, moet ik af en toe de telefoon even uitschakelen en op adem komen. Reeds op de allereerste schooldag was ik gespot door een aantal vriendelijke moeders, net als wij buitenlanders, die onmiddellijk hun armen openden en plaatsmaakten voor ons nieuwkomers. Hoewel de school ons had voorgehouden dat tenminste 30% van de leerlingen buitenlands is, bleek dit in werkelijkheid hooguit 10% te zijn. En hoe graag we ook in de lokale samenleving zouden willen integreren, feit is dat de buitenlanders elkaar opzoeken. Omdat we de taal niet beheersen, maar ook omdat de lokale kinderen die naar de Britse school gaan over het algemeen afkomstig zijn uit hele rijke families die in volstrekt andere kringen verkeren en bovendien doorgaans de chauffeur en bodyguard (hier met name dienstdoend als statussymbool) het kind naar school laten brengen en van school laten halen. Het zijn dus de buitenlandse moeders en vaders die elkaar op het schoolplein opzoeken en omdat de groep klein is, kent ons ons en worden nieuwelingen direct aan de borst gedrukt. Zo schoof ik in de eerste week al aan bij een verjaardagslunch in de zonovergoten tuin van een Argentijnse, waar we de verjaardag vierden van een Turkse, vergezeld door een Zuid Afrikaanse, een Belgische, een Indiaase, een Mongoolse, een Koreaanse, een Spaanse, een Engelse en een Amerikaanse. 

Hoewel oprecht dankbaar voor de open armen, voelde ik me de eerste weken niettemin wat ontheemd. Terwijl ik overdag vanalles ondernam met mijn vriendinnen in wording, kletste ik `s avonds met mijn zo dierbare vriendinnen in V. De eerste weken overheerste het gevoel dat ik al die leuke dingen met hen zou willen ondernemen. Voor het eerst liet ik in een van mijn tijdelijke woonlanden een aantal echt goede vriendinnen achter en dat gemis was nog zo voelbaar dat alle gezelligheid met mijn nieuwe vriendinnen in wording bijna aanvoelde als verraad. In V. bleven mijn vriendinnen achter met een lege plek in een zo moeilijk land. En ik was vertrokken, maakte direct nieuwe vrienden en genoot van mijn nieuw hervonden vrijheid. Een sensatie die ik had willen delen met de vriendinnen die ik achterliet. Het had allemaal wat tijd nodig.

Nu, zes weken na aankomst, voelen we ons al helemaal thuis. We hebben een appartement gevonden en als het goed is arriveert de container met onze inboedel over een aantal weken. Hoewel de eerste twee weken niet makkelijk waren ("alle kinderen op het schoolplein praten Russisch, we kunnen met niemand spelen en daar worden we zo verdrietig van"), hebben de kinderen inmiddels hun draai helemaal gevonden. Ze hebben hopen vriendjes, gaan elke dag met plezier naar school en worden uitgenodigd voor verjaardagsfeestjes en speelmiddagen. Man begint zijn draai op kantoor ook te vinden en heeft al wat buurlanden mogen bezoeken. En ik voel me inmiddels helemaal deel van de club. Van de Argentijnse kocht ik vorige week voor een prikkie de hele skigarderobe over die haar kinderen te klein was geworden. Bij de Zuid-Afrikaanse vierden we de verjaardag van de Indiaase en dit keer bracht ook ik een zelfgemaakt gerecht mee. De Mongoolse vergezelde me naar de dokter toen onlangs ook mijn linkeroog flink ontstoken was. De Belgische werd afgelopen weekend veertig en nodigde ons uit voor een etentje in een hip restaurant waar we ons, naar lokaal gebruik, uitstekend vermaakten met waterpijp en paardenbiefstuk, terwijl onze kinderen trots van hun eerste logeerpartij genoten met de kinderen van de Belgische en hun oppas. 

Vorige week arriveerde een nieuw gezin. Een Engels gezin wiens dochtertje ook naar de Britse school gaat. We hebben onmiddellijk onze armen geopend en plaatsgemaakt voor de nieuwkomers. Ze zullen zich snel thuisvoelen.

Oktober 2015

First day dress

De Dana Made It first day dress was een groot succes, dus volgde er nog een. 

Wederom een groot succes.

De stof kocht ik een jaar of twee geleden en ik weet opnieuw niet meer waar. Moet gaan labellen denk ik. 'T is de leeftijd :-)

Dit jurkje maakte ik daags voor vertrek. De naaimachine en overlock gingen vervolgens de grote verhuiscontainer in. De hele inboedel had inmiddels al weken geleden hier moeten zijn, maar staat nog altijd in V. en zal dus nog heel wat weken op zich laten wachten. Naaisels zal ik dus op korte termijn niet kunnen maken.

 :-(

Couscous

Couscous. Ik ben al tien minuten aan het proberen om met handen en voeten uit te leggen wat couscous is. Ik weet wat rijst is, en pasta, en aardappelen, maar ik weet niet hoe ik in het Russisch moet uitleggen wat couscous is. In het vriesvak ligt een groentemix voor couscous. 'Kyc kyc' staat er op. Er wordt met geinteresseerde blik naar gekeken. Hulpvaardig wordt me vervolgens een blikje doperwten aangedragen. En een aubergine. Een vriendelijke klant laat zijn telefoon couscous in het Russisch vertalen. 'Kyc kyc'. Het brengt ons niet verder. Ik geef het op. Couscous is duidelijk geen gangbare kost hier. Ik kijk om me heen en zie een zee aan mogelijkheden, bekend en onbekend. Ik kies voor bekend. Ik tuur naar de uitgestalde blikken en potten gepelde, ongepelde, gekruide en ongekruide tomaten. Veel zie ik niet. Mijn rechteroog is tot buitenaardse proporties opgezwollen door een virusinfectie, opgelopen in het zwembad waar de kinderen en ik een heerlijke middag doorbrachten. Dankzij de overduidelijke symptomen liep het doktersbezoek in het Russisch gesmeerd. Virus. Antibioticadruppels. Twee weken. Eenmaal thuis ruiken de gepelde ongekruide tomaten niet naar gepelde ongekruide tomaten. Ik proef. De tranen springen in mijn linkeroog en proberen zich ook rechts een weg te banen richting wang. Ik breng de pot tot vlak voor mijn nu vochtige linkeroog en zie dat op het plaatje geen rode tomaten staan, maar rode pepers. We eten die avond een boterham met kaas.

We zijn aangekomen op onze nieuwe bestemming. Twee weken geleden pakten we voor de zoveelste keer onze koffers en zetten koers naar Centraal-Azie. Zodra we in het vliegtuig stapten, was er geen Nederlander meer te bekennen. Er was geen Engels sprekende ziel meer te vinden. Het vliegtuig zat propvol. Het was er warm en de zweetlucht overheersend. Vijf uur moesten we op onze aansluiting wachten op het vliegveld van één van de voormalige Sovjetrepublieken. Strenge vierkante mannen in uniform. Om ons onduidelijke redenen mochten we vanwege onze eindbestemming niks kopen in de dutyfree winkel. De enige bar was dicht, de kinderen moe, dorstig en hongerig. Op het mannentoilet onderging een man sigarettenrokend zijn diarree en een ander spuugde zonder gene dikke groene flotsen op de grond. Alsof we met cliches om de oren werden gesmeten.

En toen waren we er. Stralende zon, imposante bergketens met eeuwig besneeuwde toppen. Bomen. Overal bomen en parken. Overal brede voetpaden. Nog meer parken. Vriendelijke mensen. We lopen en we lopen en lopen. We eten ijsjes en kijken niet één keer bezorgd over onze schouder. De kinderen rennen en springen. Ze voelen de vrijheid. Ze voelen hoe hun ouders ontspannen de eerste indrukken op zich laten inwerken en de frons boven hun neusjes verdwijnt.

De aanloop naar deze verhuizing was niet makkelijk. De kinderen zagen hun wereldje in duigen vallen. Afscheid nemen van vriendjes, school, huis. Ze genoten van de zomervakantie, maar zoals elk jaar hadden ze na een paar weken weer behoefte aan hun routine, de stabiliteit van het dagelijkse schoolleven. Het besef dat ze niet meer zouden terugkeren naar hun Zuid-Amerikaanse routine, veroorzaakte onrust. Het veroorzaakte verdriet en nachtmerries. Avond na avond zaten we met een hoopje verdriet in onze armen. Overdag kon het vooruitzicht van sneeuw in de winter en grote parken om te spelen nog enthousiasme opwekken, maar 's avonds in bed, in het donker en de stilte, was er de onrust. Het verdriet. Kwamen er ineens monsters, vuur, overstromingen. En als dan na eindeloos woelen en piekeren de slaap toch was gekomen, kwamen de nachtmerries. 

Het missen is er nog altijd en het mag er ook zijn. Maar de nachtmerries zijn inmiddels weg. De monsters ook. Hier zijn geen overstromingen en er is geen vuur. In ons tijdelijke één kamer appartementje bouwen we langzaam weer een nieuwe routine op. De rust daalt neer. We zijn er.

September 2015

Notebooks

Snelle manier om restjes stof weg te werken. Handig voor lijstjes freaks, leuk als cadeautje. 

We zijn inmiddels op onze nieuwe bestemming aangekomen. Ik meld me binnenkort!

Voor nicht en neef

Maanden geleden toen ik in Nederland was zochten ze zelf de stofjes uit en gaven ze hun wensen op. 

Een rugzak en een messenger bag. 

En aldus geschiedde.

 

Ingepikt

Deze blauwe badstof was - uiteraard - bestemd voor kinderkleding. Ik kocht het lang geleden ergens, weet niet meer waar. 

Maar onlangs besloot ik dat het precies het geschikte stofje was voor een strandrokje. Voor mezelf.

Een korte A-lijn uit Allemaal Rokjes, en binnen no time was ik klaar voor ons afscheidsweekendje met vrienden aan het strand. 

Zachte zoetigheid

Een grootscheepse verhuizing vreet tijd en energie. Veel rolt er dus niet onder de naaimachine vandaan deze weken. En als er al iets gemaakt wordt, is het simpel en snel klaar. 

Een zoet stofje dat al lang wachtte op een bestemming werd een kussentje met mintgroene paspel voor een klein meisje met kaptafeltje en mintgroene gordijnen. En een roodkapje cape. 

Het grote vertrekken

Het zoveelste overdadige verjaardagsfeestje. Er is een voetbalveld afgehuurd en naast het veld zitten vier jongedames klaar aan tafeltjes vol klei, kleurpotloden, kralen, karton en glitters om knutselminnende kinderen te vermaken. Zoon voetbalt met zijn vriendjes op het voetbalveld. Hij rent en schopt al een uur of twee in de brandende zon en het zweet gutst van zijn hele lijf. Dochter zit aan het tafeltje met glitters te knutselen en bekvecht voortdurend met haar beste vriendinnetje. Ze houden al twee jaar lang vreselijk veel van elkaar maar vechten elkaar al twee jaar lang de tent uit. Tussen de vele voetballende jongetjes rent één meisje. Al drie jaar lang zoon´s allerbeste vriendinnetje. Ze houdt van alles waar jongetjes van houden maar is een prachtig meisje, in zoon´s ogen de perfectie in persoon. Ze zijn onafscheidelijk. 

Aan de tafeltjes in de schaduw bespreken de moeders wat de beste bakker in Miami is. Ik heb de conversatie verlaten zonder enige bijdrage te hebben kunnen leveren en sta aan de rand van het voetbalveld naar zoon te kijken. De tranen stromen over mijn wangen. Ik zie een kind geheel tevreden genieten te midden van zijn vriendjes. Een gevoelig maar zelfverzekerd kind stralend in zijn wereld. Een wereld die wij, zijn ouders, binnen afzienbare tijd geheel om zeep zullen helpen. De verhuizing is een feit. Over minder dan een week zullen wij Zuid-Amerika verlaten om ons vervolgens, na een paar weken Europa, in Centraal-Azië te vestigen.

Toen ik de kans kreeg om een internationale carrière te beginnen voor een grote humanitaire organisatie, was ik alleen. Ik kon gaan en staan waar ik wilde en de beslissingen die ik nam, betroffen met name mijzelf. Maar ik bleef niet alleen. Er kwam een hond. Vervolgens een man. Toen een kind. En later nog een kind. De beslissingen neem ik niet langer alleen. En het is niet langer alleen mijn eigen wereldje dat wordt bepaald door mijn keuzes. 

Onze kinderen vertellen enthousiast over de op handen zijnde verhuizing. Ze vertellen dat ze het fantastisch vinden om te gaan wonen in een land met seizoenen. Hete zomers en koude winters met veel sneeuw. Maar in werkelijkheid praten ze mij na. Ze weten niet wat het is om maandenlang in de vrieskou te leven. Ze hebben zin in sneeuwbalgevechten en sneeuwpoppen maken, in skieën en snowboarden, maar weten eigenlijk niet waar ze het over hebben. Zoon heeft een werkstuk gemaakt over zijn aanstaande woonplaats en laat het trots aan iedereen zien, maar heeft ´s nachts nachtmerries. Dochter droogt de tranen die ze liet toen de bank het huis uit werd gedragen door de nieuwe eigenaar en roept stoer dat onze nieuwe bank straks veel mooier zal zijn, maar als ze ´s avonds in bed ligt zegt ze met bibberend stemmetje dat ze zou willen dat alles zou blijven zoals het was. Ze rekenen uit hoe oud ze zullen zijn als we over vier jaar wederom zullen verhuizen en vragen of we dan niet gewoon in Spanje kunnen gaan wonen. Ze hebben groot plezier tijdens hun wekelijkse Russische les, maar als ik er aan denk dat ze straks op het schoolplein niets anders zullen horen maar er niks van zullen verstaan, is mijn tranenstroom niet meer te stoppen. 

De mensen om ons heen verzekeren ons dat kinderen zich heel snel aanpassen, dat ze er geen blijvende schade aan zullen overhouden. Het zullen kinderen worden met een open blik en een sterk aanpassingsvermogen. De zogenaamde wereldburgers. En hoewel ik weet dat het waar is, zie ik op dit moment alleen maar twee kleine kinderen die hard hun best doen om graag te willen verhuizen, maar die diep in hun hart gewoon hier willen blijven. In hun land, in hun stad, in hun huis. 

Maar desondanks ben ik blij dat we gaan. De situatie in dit land wordt met de dag schrijnender. De onveiligheid is verstikkend. Het is goed dat we gaan, ook, en misschien wel juist, voor de kinderen. Maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik dit land geen moment zal missen. Want die momenten zullen er ongetwijfeld komen. Ik laat een paar hele dierbare vriendinnen achter. Ik kan alleen maar hopen dat ik straks ook daar weer gelijkgestemde zielen zal ontmoeten. Ik kijk uit naar de winters. In dit land van de eeuwige zomer, mis ik de seizoenen. Maar ik weet ook dat ik straks, als ik maandenlang ´s ochtends vroeg in het donker en de kou op moet staan en hopen sneeuw moet schuiven, met weemoed terug zal denken aan de zon die hier altijd om zes uur ´s ochtends op gaat, vergezeld van luid en tropisch papegaaien geschreeuw. Hoewel we naar een prachtig land met adembenemende natuur gaan, hebben we straks geen strand meer bij de hand. Dat zullen we missen. Ook het gemak van een Spaans sprekend land zullen we missen. We gaan weer terug naar een land waar de voertaal ons volstrekt onbekend is en waarvan de tweede taal, Russisch, niet één twee drie geleerd is. 

Ik ben blij dat we gaan en kijk er naar uit om een nieuw deel van de wereld te gaan ontdekken. Ons enthousiasme zal de kinderen door deze moeilijke fase heen helpen. Als straks de pijnlijke randjes van onze vijf jaar in V. zijn vergeten, zullen we met een grote glimlach terugdenken aan deze periode. De jonge jaren van onze kinderen. Nog even, en ze zijn niet jong meer. De vrijheid van het niet werken. Nog even, en ik ga weer aan de slag. V., het land waar uiterlijke schijn belangrijker is dan wat dan ook. Waar het straatbeeld wordt bepaald door vergrote borsten en torenhoge hakken. Waar je niets en niemand kan vertrouwen. Waar stiptheid niet bestaat. Waar corruptie en omkoping aan de macht zijn. Het land van de zon en het strand, het land waar dienstverlening opzienbarend laag in het vaandel staat. We zullen met droefheid terugdenken aan de absurde politiek die wordt bedreven in dit land dat met rasse schreden achteruit gaat. V. is vijf jaar lang ons thuis geweest, maar het is tijd om verder te gaan. 

De hond voelt aan haar water dat er verandering op komst is. Het grote uitmesten en het tevoorschijn komen van koffers, maakt haar stiknerveus. De kinderen zijn moe van het lange, intensieve schooljaar. Ze zijn enthousiast en kijken tegelijkertijd op tegen de aanstaande verhuizing. Man bereidt zich voor op het grote inpakken, dat zal worden gedaan als ik met de kinderen reeds naar Europa ben vertrokken. De hele inboedel zal over een week of twee op transport naar de andere kant van de wereld worden gezet. Ergens in de komende maanden zullen we ons thuis weerzien. Straks, als we een nieuw huis hebben gevonden, de nieuwe school begint, als we onze nieuwe stad leren kennen en nieuwe vrienden ontmoeten, straks, als de kinderen hun eigen bedjes weer zien, dan zijn we weer thuis. 

Vaarwel Venezuela, hallo Kazakhstan.

Juli 2015

De hutkoffer X

Wat kan het leven soms simpel zijn...!