vrijdag 27 juni 2014

Ik kan het uitleggen...


Een jurkje uit Stof voor durf het zelvers, met kraag en plooirok. De stof: gruwelijk afschuwelijk, roze met voedsel. Maar: ontzettend Ms. Frizzle! 

JtAjpub

Wie bekend is met "the magic schoolbus", kent de lerares die de klas meeneemt in de gele schoolbus naar allerlei spannende en leerzame avonturen. Ms. Frizzle draagt altijd uitbundige jurken met een print die geheel past bij het onderwerp van de dag. Gaat het over de ruimte, dan heeft ze een jurk aan met sterren en rakketen, gaat het over dinosaurussen, dan heeft ze een dinojurk aan, gaat het over het menselijk lichaam, dan draagt ze een jurk vol lichaamsdelen. 


Dus toen dochter in haar klas´ eerste theateroptreden de ster-rol kreeg als Ms. Frizzle in en het zou gaan over "voedsel", kwam deze stof als geroepen. Ik zei al, ik kan het uitleggen. 


Ze was een geweldige Ms. Frizzle, een geboren actrice :-)

vrijdag 20 juni 2014

De hutkoffer II



Het volgende stuk uit de overvolle hutkoffer. Een tuniek uit India die ik letterlijk helemaal stuk heb gedragen. Ik kreeg er, om de gaten heenknippend, nog een jurkje uit voor dochter.  







zondag 15 juni 2014

Give-away


De lap die man had meegebracht uit Mexico, lag wat te verstoffen. Sinds ik er met pijn en moeite een jasje van maakte, wist ik niet goed wat ik met de rest zou doen. De stof kan erg weinig hebben en is bijzonder lastig te verwerken, maar is prachtig. Dus besloot ik voor recht toe recht aan zonder poespas en ritsen: twee kussenhoezen, 40 bij 40 en 50 bij 50, met achteroverlapflap. Voor de liefhebber. Laat hieronder een berichtje achter, voor 1 juli, als je kans wil maken op wat Mexicaanse fleur.



woensdag 11 juni 2014

Doña Digna

De ouders van mijn goede vriendin A. werkten bij dezelfde organisatie als wij. Lang geleden vertelde zij mij dat in sommige landen haar ouders iemand in dienst hadden die het huis schoonhield. En een tuinman. En een chauffeur. Mijn eerste gedachte was: absurd, belachelijk. Maar zij leerde me voorbij mijn vooroordelen kijken en legde uit dat het haar ouders niet om de luxe ging, maar om de mogelijkheid deze mensen aan een baan te helpen. Ik begreep haar uitleg, maar voelde het pas toen ik Doña Digna leerde kennen.

Tien jaar geleden werd ik aan Doña Digna voorgesteld. Net in Zuid-Amerika aangekomen, nodigde mijn voorganger mij bij hem thuis uit. We praatten over werk, zijn gezin, zijn nieuwe bestemming. En toen kwam Doña Digna binnen. Een kleine vrouw met een lief doch getekend gezicht. Doña Digna was hun rots in de branding, vertelde mijn voorganger. Ze hield het huis schoon, kookte, paste indien nodig op de kinderen, deed de was en de strijk. Of Doña Digna alsjeblieft, zo vroeg mijn voorganger, bij mij zou kunnen komen werken, nu hij en zijn gezin over een paar dagen zouden vertrekken. Ik keek hem glazig aan. Bij mij? Alleenstaande jonge vrouw die prima haar eigen boontjes kan doppen? Wat zou er bij mij te werken zijn? Vriendelijk zei ik dat ik geen hulp in huis nodig had. Mijn voorganger keek me geschrokken, haast geschokt aan. Verbaasd zag ik zijn blik veranderen en toen ik naar Doña Digna keek, zag ik hoe haar ogen zich vulden met wanhoop en tranen. 

Ze vertelden mij hoe weinig werk er was voor ongeschoolde alleenstaande moeders. Doña Digna had een lange geschiedenis van baantjes, uitbuiting en vernedering. Sinds ze voor mijn voorganger werkte, had ze een stabiel en waardig inkomen, konden haar dochtertjes naar school en hadden ze elke dag te eten. Ze was doodsbang dat ze weer werkeloos zou worden en gedwongen zou zijn op zoek te gaan naar duistere baantjes en onzekerheid. Of ik er alsjeblieft nog eens over na zou willen denken, vroegen ze. En toen voelde ik het. Het ging niet om mij, mijn gemak, mijn luxe. Het ging om haar, haar overleven en de toekomst van haar kinderen. Vijf minuten later waren we het eens geworden: Doña Digna zou drie dagen per week bij mij komen werken en ik zou haar helpen een baantje te zoeken voor de overige twee dagen. 

Allebei waren we zeer tevreden met onze samenwerking. Ik gaf haar een contract, droeg ziektekostenpremie af. Veel werk verschafte mijn eenpersoonshuishouden niet en dus was ze elke dag op tijd thuis om haar kindjes van school te halen. Ik genoot, uiteraard, van mijn schone huis, mijn gekookte potje en mijn opgevouwen was. Een baantje voor haar twee vrije dagen vonden we helaas niet, en toen ik na een paar maanden een puppie cadeau kreeg, was het voor Doña Digna een beklonken zaak. Zo´n klein hondje kon natuurlijk niet de hele dag alleen thuis zijn en moest worden opgevoed en uitgelaten, en Doña Digna zou daar voor zorgen. Zo werden de drie dagen vijf dagen. We werden een hechte drie-eenheid en waren volledig op elkaar ingespeeld. 

Ik moest veel op reis en dus had ze veel vrije dagen. Maar toen ik zwanger was (en man en ik nog niet samenwoonden omdat we in verschillende steden werkten), verdroeg zij mijn grillen en maakte eindeloos veel tandenknarsend zure salades. Al die keren dat ik onverwachts op reis moest en haar niet op tijd kon waarschuwen waardoor ze, wederom, voor een dichte deur stond, nam ze mij dat nooit kwalijk. En toen ze op straat met salmonella besmette garnalen kocht en ik weken later graatmager en nog altijd op een dieet van rijst en worteltjes man mijn jawoord gaf, konden we daar later smakelijk om lachen. Ze leerde mij de plaatselijke keuken waarderen en ik probeerde haar drop te laten eten.

Vier jaren vlogen voorbij. Toen was het mijn tijd om te vertrekken. Ik nodigde mijn opvolger bij mij thuis uit en stelde hem voor aan Doña Digna. Ze behield haar baan. Jaren later, in V., werd ik voorgesteld aan Luisa. Ze was 28 en moeder van vijf kinderen tussen de drie en 13 jaar oud. Jong, vrolijk en energiek, maar met een hartverscheurend verleden. Toen haar man werd vermoord, eindigde zijn leven, maar begon het hare. Drie ochtenden per week houdt ze ons huis schoon, de middagen is ze bij haar kinderen en bestiert ze haar eigen huishouden. Wij zijn dol op Luisa en ons schone huis, en Luisa is dol op ons.

Doña Digna leerde mij een wijze les. Vooroordelen komen vaak voort uit onwetendheid. Wat in de wereld van de één onnodig lijkt, blijkt in de wereld van de ander broodnodig. 
Juni 2014

zaterdag 7 juni 2014

De aanhouder wint


Het overhemd is af. Godzijdank. Na vijf maanden. Nooit meer, dacht ik vanochtend nog, maar wie weet, ooit. Voor nu: een tevreden man en een voltooid overhemd.

 Patroon: BurdaStyle Jakob.

maandag 2 juni 2014

De hutkoffer I


Ik heb een grote oude houten hutkoffer. Propvol oude lappen en oude kleding, gescheurd, met onuitwasbare vlekken of om een andere reden niet langer draagbaar. Maar sinds ik naai, bewaar ik nog meer dan voorheen. Je weet immers nooit waar het nog goed voor kan zijn. Ik drijf mijzelf tot wanhoop. 

Inmiddels zit de hutkoffer dus propvol en slaat de vocht in de inhoud. Tijd voor actie. Er moet gerecycled worden. Ik begon het "project" met twee hemdjes - ik droeg ze zo`n tien jaar geleden - die twee rokjes werden. Nu was het de beurt aan een oud shirt dat ik veel heb gedragen maar opeens leek te zijn gekrompen. Ik vermaakte het tot luchtig zomerjurkje voor dochter.





Die ietwat donkere blik werd alsvolgt verklaard: ik heb een tasje en met tasje ben ik fashionable (letterlijk gezegd) en dan kijk je zo...

maandag 26 mei 2014

Meer chambray


Van de tweede helft van de lap chambray maakte ik een eenvoudig cirkelrokje. Om een rokje te krijgen in de door ons stiekem zo gewaardeerde country stijl, werd het afgewerkt met uitbundig kant. 
Patroon uit Allemaal rokjes. 



woensdag 21 mei 2014

De derde man

Verbijsterd kijk ik naar het scherm. Mannen zijn ellendelingen. Behalve sommigen, natuurlijk. Of niet, wat weet ik nou eigenlijk. Vrouwen schijnen net zo erg te zijn, het wordt gezegd. Maar in mijn omgeving zijn het de mannen. Ik staar nog steeds naar het scherm maar zie niks meer. De tranen stromen over mijn wangen. 

Het lijkt gisteren, de dag dat ik haar vertelde wat één van mijn meest dierbare vriendinnen was aangedaan. Bedrogen en verlaten. Toen sloeg ze haar arm om me heen en samen voelden we zo intens mee dat het pijn deed. En vandaag lees ik haar bericht. Ze is verlaten door haar man. Hij keert haar en hun drie jonge dochtertjes de rug toe om een nieuw leven te beginnen met een jonge schone uit V., zijn collega in de tijd dat hij en zijn gezin hier woonden. 

Zij en ik leerden elkaar kennen vlak na onze aankomst in V. We werden elkaars steun en toeverlaat, deelden lief en leed, maakten plezier, hielpen elkaar uit de brand en vonden een manier om de werkelijkheid in V. te accepteren en er het beste van te maken. Afgelopen zomer zat hun tijd hier in V. er op en gingen ze terug naar huis. Ze was dolblij. Ze was hier niet omdat ze hier wilde zijn; ze was hier omdat ze achter haar man stond. Hij wilde graag een paar jaar naar het buitenland en zij ging met hem mee. 

Nog altijd staar ik geschokt naar het scherm. Ik lees en herlees. Ze wist niet dat je een zo scherpe, ondraaglijke pijn kon voelen. De man waarmee ze oud wilde worden, wil niet meer bij haar zijn. Drie jonge meisjes zien hun vader vertrekken. Hij wil zijn vrijheid terug, zegt hij. Dat hij geheel uit vrije wil is getrouwd en kinderen heeft gekregen, lijkt van geen belang. Hij wil zijn vrijheid terug, en gaat. Dat hij als man en vader verantwoordelijkheden heeft, lijkt van geen belang. Hij wil lusten zonder lasten, en vertrekt.

Zijn we beland in de leeftijd van de midlife crisis? Ik blader wat door de virtuele encyclopedie. `…Een midlifecrisis is een emotionele staat van twijfel en onrust. Een persoon voelt zich oncomfortabel worden bij de gewaarwording dat zijn of haar leven half voorbij is. Het leidt over het algemeen tot een bezinning en zelfreflectie op wat men heeft gedaan met zijn of haar leven tot dat moment. Vaak gaat het gepaard met gevoelens dat men niet genoeg heeft bereikt, in welke zin dan ook. Wie een midlifecrisis ervaart, klaagt vaak over verveling of afgestompt zijn met betrekking tot zijn baan, partner en sociale contacten. Iemand in een midlifecrisis pakt zijn problemen niet aan maar ontvlucht ze door zijn huidige leven te verlaten…` (Wikipedia) 

In minder dan een jaar tijd heb ik drie vrouwen van dichtbij door de hel zien gaan omdat hun man besloot zijn huidige leven te verlaten. De eerste man is inmiddels weer op aarde beland. Hij trekt zich de haren uit zijn hoofd en vraagt zich af hoe hij ooit zo stom heeft kunnen zijn. Hij ziet in dat hij zoveel moois en zoveel goeds op volstrekt respectloze wijze bij het grofvuil heeft gezet. Hij vraagt zich af of alles weer zo kan worden als vroeger. Maar de aangerichte schade is te groot, de wonden te diep, de pijn nog altijd te schrijnend. Vroeger komt nooit meer terug. De tweede man komt met horten en stoten van zijn midlife wolk afvallen. Man drie is er dus net pas opgesprongen. Overtuigd van zijn beslissing, rent hij gulzig zijn vermeende vrijheid tegemoet en vertrapt zoveel moois en zoveel goeds. En man vier? Ik hoop dat man vier, waar hij ook is, nog een keer heel goed nadenkt en dan beslist er voor te vechten. Voor zijn vrouw, voor zijn gezin, hun toekomst. Zodat man vier uiteindelijk man vier niet wordt.
Mei 2014   

vrijdag 16 mei 2014

Het wonder van de korte broek


Zoon vroeg om een korte broek. Een wonder. Hij kreeg een rollercoaster - de precieze lengte bepaalde hij zelf want je hebt kort en je hebt TE kort - nu twee maten groter dan de vorige. In hier ter plaatse gekochte chambray. Uiteraard met zwarte paspel, de nieuwe lievelingskleur.




vrijdag 9 mei 2014

Please, meet Peter


Maar eerst terug naar het begin. Naar Percy. De klasknuffel van dochter`s klas. Elke week mag hij met een kindje mee naar huis en aan de ouders dan de schone taak om een fotoverslag te maken van het enerverend samenzijn.

Meet Percy.


Onlangs ging Percy op reis, als troost mee met het klasgenootje wiens vader kort geleden bij een brute overval werd doodgeschoten. Aangezien er geen Percy meer in de winkel te vinden is, vroeg de juf mij een neefje van Percy te maken als nieuwe klasknuffel. Hij moest op Percy lijken maar mocht niet dezelfde kleur hebben. Ik kreeg klasknuffel Bobby van de parellelklas mee als voorbeeld.

Meet Bobby.


Dezelfde stretchy stof had ik niet in huis en dus is de vorm iets anders geworden, maar Peter is niettemin met open armen ontvangen. Dochter, niet op de hoogte van de herkomst van Peter, vertelde opgetogen over de nieuwe aanwinst. Op z`n Brits, uiteraard. "Mummy! Pùrsie is on holiday, but now we have Pietù!"

Meet Peter.



De klas kan weer knuffelen.