dinsdag 25 maart 2014

De juf

Of ik tijd en zin had om Engelse les te geven, werd mij vanuit werk gevraagd. Ik had tijd en zin, en zo werd ik tijdelijk juf. Mijn leerlingen zijn vluchtelingen, vrouwen, die hervestigd zullen worden in een Engelstalig land. Gevlucht uit buurland C., waar ze hun leven niet zeker waren. Vrouwen met een gegronde vrees voor vervolging wegens ras, godsdienst, nationaliteit, het behoren tot een bepaalde sociale groep of politieke overtuiging, die de bescherming van hun land niet konden inroepen. Ze lieten alles achter, hun familie, vrienden, hun huis, werk, hun bestaan, hun leven. Op de vlucht, hopend op een veilige toekomst, voor zichzelf, maar vooral voor hun kinderen. En toen ze eindelijk dachten vooruit te kunnen kijken, bleek V. niet de veilige haven te zijn waarop ze hadden gehoopt. Weliswaar formeel erkend als vluchteling, voorzien van de meest noodzakelijke hulp, een plek om te wonen en een bescheiden inkomen, maar niettemin zonder vooruitzicht op een veilige toekomst.


“Women at risk”, worden ze in vakjargon genoemd. In het land waar ze zijn erkend als vluchteling, vinden ze niet de bescherming waar ze recht op hebben. Mijn leerlingen werden misbruikt, mishandeld, uitgebuit. En godzijdank kwamen ze in aanmerking voor hervestiging in een derde land, voor hen de enige duurzame, veilige en haalbare oplossing. Maar hervestiging is een ingrijpende ervaring. Voor het eerst in het vliegtuig. Voor het eerst winter. Een hen volstrekt onbekende taal. Een geheel nieuwe cultuur. Ik zie ze met elke les groeien. We praten over de op handen zijnde veranderingen. Over het reizen per vliegtuig, over winter. Over hun twijfels en onzekerheden. We oefenen Engelse woordjes en grammatica. Vol enthousiasme gooien ze zich op de voor hen bijna onuitspreekbare klanken en gemotiveerd maken ze hun huiswerk. Het feit dat ze daar, in hun nieuwe land, de mensen kunnen begroeten, de weg kunnen vragen en zelfstandig hun boodschappen kunnen doen, geeft ze rust en zelfvertrouwen. 


Ik ben officieel geen juf. Ik heb nooit eerder les gegeven. Maar tien jaar lang heb ik voor en met vluchtelingen gewerkt. Ik ken hun verhalen, hun verdriet, en hun hoop. En nu, na een paar jaar verlof, mag ik weer met ze werken, zij het in deze nieuwe hoedanigheid. Ik weet niet of ik straks in ons volgende land weer binnen de organisatie aan de slag zal gaan. Misschien zal de beste beslissing voor ons gezin zijn dat ik mijn baan opzeg. Ik voel nog steeds bij tijd en wijle een zekere onrust, als ik er aan denk dat ik wellicht niet terug zal keren. Maar in hun zoektocht naar een toekomst, hebben mijn leerlingen ook mij geholpen bij het zoeken naar mijn toekomst. Humanitair werk kan je ook op kleine schaal doen. De voldoening is er niet minder om. Bovendien zijn er overal ter wereld mensen die een hand van een medemens goed kunnen gebruiken. Als het geen vluchtelingen zijn, dan zijn het misschien eenzame ouderen. Of kinderen. Als werk er niet meer is, zijn er nog steeds mogelijkheden te over om mijzelf nuttig te maken op een manier die mij voldoende voldoening schenkt. Een geruststellende gedachte. Want hoewel ik er naar de buitenwereld toe nooit problemen mee heb gehad dat ik nu niet werk en ook nooit de druk heb gevoeld om er verantwoording voor af te leggen, heb ik er met mezelf nog wel eens een discussie over gevoerd. 

Maar dat is nu achter de rug. Vergeleken bij de moed van mijn leerlingen die het aandurven om helemaal alleen weer helemaal opnieuw te beginnen in een land waar alles zo helemaal anders is, zou de stap van werknemer naar vrijwilliger een sprong van niks zijn. Hetzelfde doen op andere schaal, eigenlijk is het niet meer dan een stapje. 
Maart 2014

vrijdag 21 maart 2014

Zakje kleur


Er moest even wat kleur tegenaan gegooid worden. Dat kan snel, eenvoudig en doeltreffend.


donderdag 13 maart 2014

Zwartgallig


Het ziet er hier niet al te rooskleurig uit. De protesten houden aan, nemen toe, de onlusten worden grimmiger, er vallen doden en gewonden. De scholen gaan vroeger dicht, de sportactiviteiten zijn opgeschort. Als tegen het eind van de middag de sfeer agressief wordt, sluit men zich op in huis. Voornamelijk thuis met de kindjes, kom ik aan naaien en schrijven dus niet echt meer toe. Er rolden slechts wat snelle eenvoudige projectjes vanonder het machien vandaan, eigenlijk het vermelden niet waard. Allemaal zwart, terwijl we eigenlijk wel wat kleur kunnen gebruiken...

Hoezen voor het kussen van de hond, uit praktisch oogpunt in de kleur van de hond.



Van een doodgewoon maar o zo comfortabel shirt tekende ik het patroon en maakte er een doodgewoon maar o zo comfortabel kopie van. Ik gebruikte een restlapje zwart, voegde wat paspel toe en accentueerde het lengteverschil tussen voor en achter. 


zaterdag 1 maart 2014

Ik ken haar niet. 
Zij kent mij niet. 
We hebben elkaar nooit gezien.
We hebben elkaar nooit gesproken. 

Toch kent ze me.
En ken ik haar.
De kracht van het geschreven woord.

Ze las en voelde mijn verdriet.
Ze gaf mijn woorden vorm en ziel.

Zo heel precies, zo heel erg mooi,
Zo onbeschrijflijk lief...



Een schitterend gemaakt boek voor dierbare herinneringen. Dank je wel Khadetjes...

woensdag 12 februari 2014

Bekentenis van een moeder

Tot mijn grote blijdschap waren onze beide kinderen niet gediend van de fopspeen. Mijn blijdschap kreeg echter een flinke domper toen dochter haar duim ontdekte en een fanatieke duimzuigster werd. Weliswaar alleen bij het inslapen, maar dan werd er ook met volle kracht tegenaan gegaan. Het duurde dan ook niet lang of de kloven stonden in haar duimpje. Geen probleem, vond dochter, en ze zoog tevreden door. Met argusogen hield ik haar voortandjes in de gaten en na verloop van tijd gebeurde het onvermijdelijke: de tandjes begonnen naar voren te staan. En ik wist: ik moet dit stoppen. Gezegend met een stel flinke voortanden die in mijn jonge jaren zo ver vooruit stonden dat ze permanent diepe groeven in mijn onderlip griefden, wist ik dat ik mijn dochter moest behoeden voor de wreedheid van pestende kinderen. Mijn dochter zou geen hazentanden krijgen en daar zou ik voor zorgen.

Ik naaide sokjes aan de mouwen van haar pyjama. Dit zorgde in eerste instantie voor door merg en been gaand gehuil, ein-de-loos lang. Daar was mijn moederhart niet tegen bestand. Toen ik deze aanpak nogmaals wilde toepassen toen ze wat ouder was, werden de sokjes er meedogenloos afgetrokken, afbeten, afgepeuterd. Tot zo ver de aangenaaide sokjes. Teveel kapotte pyjamas en het beoogde resultaat bleef uit.

Volgende strategie. Iets heel smerigs op de duim smeren. Maar de harde aanpak – peper, chili, sambal – kon ik niet over mijn hart verkrijgen en van koffie of nagellak verblikte of verbloosde dochter niet. Ik beloofde haar een nieuwe pyjama als ze met duimen zou stoppen. Maar ze wilde geen nieuwe pyjama, geen nieuwe knuffel, zelfs geen taartjes. Omkopen hielp niet en dochter, inmiddels ruim drie, duimde lustig door. 

Er zat nog maar één ding op. De pedagogisch volstrekt onverantwoorde aanpak. Ik zette dochter op haar stoel en ging tegenover haar zitten met een heel ernstig gezicht. Luister goed, zei ik, ik ga je vertellen wat er zal gebeuren als je blijft duimen. Je tanden zullen steeds verder naar voren groeien. Ze zullen steeds langer worden, zodat ze al gauw niet meer in je mond zullen passen. Vervolgens zal ook je bovenkaak mee naar voren gaan groeien. Met mijn stem, mimiek en handen schetste ik het beeld van een weerzinwekkende kruising tussen een bever, vogelbekdier, miereneter en heks, met gebochelde kaak en gruwelijk lange tanden. Haar ogen werden groot en als versteend keek ze me aan. Echt? Echt mama? Ik schaamde me diep, echt, maar antwoordde: Ja lieverd, echt.

De twee daaropvolgende nachten werd ze een paar keer wakker, riep me en vroeg: Echt mama? Echt? Ik hield haar vast, aaide over haar hoofd, zong haar in slaap, schaamde me diep, echt, maar antwoordde: Ja lieverd, echt. De derde nacht sliep ze weer als vanouds. En ze heeft nooit, nooit meer geduimd.
Februari 2014

donderdag 6 februari 2014

Stralend


Nu het overhemd in de kast is geslingerd, zette ik mij weer eens aan een jurkje. Terra`s treasures country town dress, in een sobere versie: de stof is een heel dun soepel katoentje en dus maakte ik de jurk zonder knopenrij. De borduursels in de stof geven wat extra "sjeu". Dochter straalt met deze jurk die zo helemaal bij haar past. 






donderdag 30 januari 2014

Hemd in de kast


Het gaat even in de kast. Het overhemd. Hij koos uiteindelijk voor de Jakob, dus de Jakob zou het worden. Dankzij Jo kwam ik op gang, ze gaf me geweldige tips en links. Maar nu ben ik er echt even he-le-maal klaar mee. Eerst was het de kraag. Ik was zo gericht op het stikken en afwerken dat ik volledig niet in de gaten had dat de kraag nogal, eh, groot was. Toen ik `s avonds blij de boel, nog onafgewerkt, om man`s schouders hing, keek hij es opzij en naar beneden en zei: hij is wel erg groot, niet? Net een draculakraag, zei hij, zette de kraag op en stopte draculatandjes van de kinderen in zijn mond. Ha-ha-ha. Maar eerlijk is eerlijk, de kraag was ENORM!


Lostornen dus. Geen stof over, dus de kraag moest hergebruikt worden. Lostornen, kraag veranderen, vastnaaien. Staander niet aangepast en dus geheel uit proportie. De boel wederom lostornen, aanpassen, vaststikken. De boel weer blij om man`s schouders, die zegt: de kraag is nog steeds wel een beetje groot, niet? Nee, dat vind ik niet. Hij doet het er maar mee. 

Toen de mouwsplitten. Ik nam Spiegelstiksels erbij en leerde dat de Jakob voorziet in omboorde splitten. Ik las dat dat niet de meest prettige optie is, maar de stof was geknipt en op, dus het moesten wel omboorde mouwsplitten worden. Wat een ellende. Dat plooit toch onontkoombaar bovenaan de split? Is het toeval dat er ook in de tutorial geen foto staat van de bovenkant van de afgewerkte omboorde split? Hoe doe ik dat?


Eindeloos ben ik aan het puzzelen geweest. Stap voor stap alle beschrijvingen en tutorials af, maar echt mooi krijg ik het niet. En nu ben ik er dus even helemaal klaar mee. Tot zover, de Jakob. 


maandag 27 januari 2014

Het dagelijks brood

Een mens is een flexibel wezen. We wennen snel aan nieuwe situaties. Ik merk dat elke dag weer. Neem nu V. Ons woonland. Waar ik me een paar maanden, zelfs weken geleden nog druk om maakte, is nu eigenlijk al helemaal “gewoon” geworden. We zijn er bijvoorbeeld aan gewend dat de supermarkten leeg zijn. Je weet dat er geen suiker is, en geen rijst en geen meel, geen melk, geen boter, geen olie. Je weet dat er ineens een tijd geen brood meer kan zijn, of geen kip. Je weet dat het geen zin heeft om een boodschappenlijstje te maken. En als er dan ergens ineens een pallet melk wordt afgeleverd, dan weet je dat je er zo snel mogelijk op af moet. Je staat dan eindeloos lang in de rij om de toegestane 6 pakken melk per persoon of de 2 kilo suiker of 2 pakken rijst per persoon te kopen. Maar we zijn er aan gewend en staan geduldig in de rij.

Toch zijn er de afgelopen tijd weer nieuwe situaties ontstaan die mij wederom versteld doen staan. Neem nu het vliegverkeer. Sinds een week of 2 hebben alle vliegmaatschappijen per direct hun vluchten vanuit V. stopgezet. Ze hebben geld, veel geld tegoed van de regering, maar de regering betaalt niet. En dus vliegen ze niet meer en is het op dit moment onmogelijk om een ticket naar Europa te kopen. En dat net nu we bezig waren ons zomerverblijf in Europa te regelen. Het voelt benauwend, het niet weg kunnen. Er zijn onderhandelingen gaande, maar die verlopen niet zo vlot als gehoopt. Wellicht zullen we uiteindelijk een lange en dure omweg moeten maken om via één van de buurlanden in Europa zien te geraken. 

Een andere recente ontwikkeling. Hoe onwaarschijnlijk het ook klinkt, men kan hier niet vrij eigen geld wisselen in een andere valuta. Iedereen heeft, onder bepaalde voorwaarden, de mogelijkheid een beperkte hoeveelheid geld te wisselen voor dollars of euros tegen de oficiële wisselkoers, onder overlegging van een vliegticket. Sinds kort heeft de president besloten deze hoeveel te wisselen geld drastisch te verlagen voor de meest populaire reisbestemmingen. Hij is bang dat er teveel capitaal het land uit wordt gesluisd en wil het reizen nog verder aan banden leggen. Gevolg: een land vol boze, gefrustreerde en verbitterde mensen, opgesloten in de gevangenis die hun vaderland heet. 

Waar we inmiddels wel aan zijn gewend is het feit dat het hier nogal onveilig is. `s Avonds na een uur of zeven thuis blijven, altijd alles op slot, altijd alert. Je past je leven aan en zolang je je overdag nog relatief makkelijk kan bewegen, gaat het dagelijks leven zijn gangetje. Maar ook dat is niet meer zo vanzelfsprekend. Afgelopen dinsdag werd ik op klaarlichte dag vlak bij huis met de kinderen in de auto en heel veel verkeer voor en achter mij, bij een stoplicht overvallen door een motorrijder die uit was op mijn telefoon. Hij gebaarde dat ik hem zijn telefoon moest geven omdat hij mij anders een kogel door mijn hoofd zou jagen. Uit schrik en ongeloof gaf ik – ondanks alle cursussen, bijeenkomsten en instructies - gas in plaats van mijn oude simpele telefoontje te overhandigen (hetgeen hem waarschijnlijk net zo boos zou hebben gemaakt want hij ging er uiteraard van uit dat er van mij een mooie smartphone te jatten viel). Ik had geluk, hij ging er vandoor, maar ik ben met mijn neus op de feiten gedrukt. 

En dit alles gebeurt in een land dat zo veel te bieden zou kunnen hebben. Het land is prachtig, met betoverend mooie natuur, volop mogelijkheden – in theorie althans - voor produktie, groei en vooruitgang. Ik hoop dat niet iedereen kan wennen. Ik hoop dat er uiteindelijk mensen zullen zijn die iets willen en kunnen doen om dit land en haar mensen weer te laten geloven in een toekomst. Maar wij zullen het niet meemaken. In september kunnen we gaan solliciteren op een nieuwe post. En het interessante werk, alle fijne vrienden, mooie stranden en vrije tijd ten spijt, kan ik niet wachten tot het zover is.
Januari 2014

zaterdag 18 januari 2014

Kraamcadeautje


Een klein jurkje met een klein broekje voor een klein meisje. Ik krijg bijna weer zin in nog zo`n hummel!


Frustrerend, je stikt netjes, knipt in, je strijkt en strijkt, het ziet er piekfijn uit en als je dan een foto neemt, trekken er toch weer halsplooien in. Pff...


Wit voor een baby? Drie keer spugen en het is geel. Maar drie keer spugen en het is ook alweer te klein. Dus het kan best, wit voor een baby.



zondag 12 januari 2014

Menina




Eloleo`s Menina, voor het dagelijkse school-tussendoortje. Het rugzakje doet nog prima dienst, maar afwisselen is leuk.