donderdag 30 januari 2014

Hemd in de kast


Het gaat even in de kast. Het overhemd. Hij koos uiteindelijk voor de Jakob, dus de Jakob zou het worden. Dankzij Jo kwam ik op gang, ze gaf me geweldige tips en links. Maar nu ben ik er echt even he-le-maal klaar mee. Eerst was het de kraag. Ik was zo gericht op het stikken en afwerken dat ik volledig niet in de gaten had dat de kraag nogal, eh, groot was. Toen ik `s avonds blij de boel, nog onafgewerkt, om man`s schouders hing, keek hij es opzij en naar beneden en zei: hij is wel erg groot, niet? Net een draculakraag, zei hij, zette de kraag op en stopte draculatandjes van de kinderen in zijn mond. Ha-ha-ha. Maar eerlijk is eerlijk, de kraag was ENORM!


Lostornen dus. Geen stof over, dus de kraag moest hergebruikt worden. Lostornen, kraag veranderen, vastnaaien. Staander niet aangepast en dus geheel uit proportie. De boel wederom lostornen, aanpassen, vaststikken. De boel weer blij om man`s schouders, die zegt: de kraag is nog steeds wel een beetje groot, niet? Nee, dat vind ik niet. Hij doet het er maar mee. 

Toen de mouwsplitten. Ik nam Spiegelstiksels erbij en leerde dat de Jakob voorziet in omboorde splitten. Ik las dat dat niet de meest prettige optie is, maar de stof was geknipt en op, dus het moesten wel omboorde mouwsplitten worden. Wat een ellende. Dat plooit toch onontkoombaar bovenaan de split? Is het toeval dat er ook in de tutorial geen foto staat van de bovenkant van de afgewerkte omboorde split? Hoe doe ik dat?


Eindeloos ben ik aan het puzzelen geweest. Stap voor stap alle beschrijvingen en tutorials af, maar echt mooi krijg ik het niet. En nu ben ik er dus even helemaal klaar mee. Tot zover, de Jakob. 


maandag 27 januari 2014

Het dagelijks brood

Een mens is een flexibel wezen. We wennen snel aan nieuwe situaties. Ik merk dat elke dag weer. Neem nu V. Ons woonland. Waar ik me een paar maanden, zelfs weken geleden nog druk om maakte, is nu eigenlijk al helemaal “gewoon” geworden. We zijn er bijvoorbeeld aan gewend dat de supermarkten leeg zijn. Je weet dat er geen suiker is, en geen rijst en geen meel, geen melk, geen boter, geen olie. Je weet dat er ineens een tijd geen brood meer kan zijn, of geen kip. Je weet dat het geen zin heeft om een boodschappenlijstje te maken. En als er dan ergens ineens een pallet melk wordt afgeleverd, dan weet je dat je er zo snel mogelijk op af moet. Je staat dan eindeloos lang in de rij om de toegestane 6 pakken melk per persoon of de 2 kilo suiker of 2 pakken rijst per persoon te kopen. Maar we zijn er aan gewend en staan geduldig in de rij.

Toch zijn er de afgelopen tijd weer nieuwe situaties ontstaan die mij wederom versteld doen staan. Neem nu het vliegverkeer. Sinds een week of 2 hebben alle vliegmaatschappijen per direct hun vluchten vanuit V. stopgezet. Ze hebben geld, veel geld tegoed van de regering, maar de regering betaalt niet. En dus vliegen ze niet meer en is het op dit moment onmogelijk om een ticket naar Europa te kopen. En dat net nu we bezig waren ons zomerverblijf in Europa te regelen. Het voelt benauwend, het niet weg kunnen. Er zijn onderhandelingen gaande, maar die verlopen niet zo vlot als gehoopt. Wellicht zullen we uiteindelijk een lange en dure omweg moeten maken om via één van de buurlanden in Europa zien te geraken. 

Een andere recente ontwikkeling. Hoe onwaarschijnlijk het ook klinkt, men kan hier niet vrij eigen geld wisselen in een andere valuta. Iedereen heeft, onder bepaalde voorwaarden, de mogelijkheid een beperkte hoeveelheid geld te wisselen voor dollars of euros tegen de oficiële wisselkoers, onder overlegging van een vliegticket. Sinds kort heeft de president besloten deze hoeveel te wisselen geld drastisch te verlagen voor de meest populaire reisbestemmingen. Hij is bang dat er teveel capitaal het land uit wordt gesluisd en wil het reizen nog verder aan banden leggen. Gevolg: een land vol boze, gefrustreerde en verbitterde mensen, opgesloten in de gevangenis die hun vaderland heet. 

Waar we inmiddels wel aan zijn gewend is het feit dat het hier nogal onveilig is. `s Avonds na een uur of zeven thuis blijven, altijd alles op slot, altijd alert. Je past je leven aan en zolang je je overdag nog relatief makkelijk kan bewegen, gaat het dagelijks leven zijn gangetje. Maar ook dat is niet meer zo vanzelfsprekend. Afgelopen dinsdag werd ik op klaarlichte dag vlak bij huis met de kinderen in de auto en heel veel verkeer voor en achter mij, bij een stoplicht overvallen door een motorrijder die uit was op mijn telefoon. Hij gebaarde dat ik hem zijn telefoon moest geven omdat hij mij anders een kogel door mijn hoofd zou jagen. Uit schrik en ongeloof gaf ik – ondanks alle cursussen, bijeenkomsten en instructies - gas in plaats van mijn oude simpele telefoontje te overhandigen (hetgeen hem waarschijnlijk net zo boos zou hebben gemaakt want hij ging er uiteraard van uit dat er van mij een mooie smartphone te jatten viel). Ik had geluk, hij ging er vandoor, maar ik ben met mijn neus op de feiten gedrukt. 

En dit alles gebeurt in een land dat zo veel te bieden zou kunnen hebben. Het land is prachtig, met betoverend mooie natuur, volop mogelijkheden – in theorie althans - voor produktie, groei en vooruitgang. Ik hoop dat niet iedereen kan wennen. Ik hoop dat er uiteindelijk mensen zullen zijn die iets willen en kunnen doen om dit land en haar mensen weer te laten geloven in een toekomst. Maar wij zullen het niet meemaken. In september kunnen we gaan solliciteren op een nieuwe post. En het interessante werk, alle fijne vrienden, mooie stranden en vrije tijd ten spijt, kan ik niet wachten tot het zover is.
Januari 2014

zaterdag 18 januari 2014

Kraamcadeautje


Een klein jurkje met een klein broekje voor een klein meisje. Ik krijg bijna weer zin in nog zo`n hummel!


Frustrerend, je stikt netjes, knipt in, je strijkt en strijkt, het ziet er piekfijn uit en als je dan een foto neemt, trekken er toch weer halsplooien in. Pff...


Wit voor een baby? Drie keer spugen en het is geel. Maar drie keer spugen en het is ook alweer te klein. Dus het kan best, wit voor een baby.



zondag 12 januari 2014

Menina




Eloleo`s Menina, voor het dagelijkse school-tussendoortje. Het rugzakje doet nog prima dienst, maar afwisselen is leuk.



zaterdag 21 december 2013

Fijne stofjes

Warmtekussentjes met lijnzaad a la By Eva Maria.




Kussens voor op de Spaanse bank.



Twee Ipad hoezen naar "Stof voor durf het zelvers".


En na al deze leuke kleine projectjes heb ik na de vakantie geen excuses meer om het maken van man`s overhemd nog langer uit te stellen...




donderdag 12 december 2013

Ongewenste liefde

Of ik op de hoogte was van het incident waar zoon bij was betrokken, vroeg de muzieklerares. Dat was ik niet. Ze ging er voor zitten en vertelde.

Een week eerder was haar dochter, jaargenootje van zoon, thuisgekomen met gekwelde blik. Desgevraagd zei ze dat zoon haar een stoot op de borst had gegeven en dat ze pijn leed. Waarom hij dat gedaan had, wist ze niet, zei ze. De muzieklerares, de vreedzame inborst van zoon kennende, vond het een vreemd verhaal. Ze besloot navraag te doen bij haar dochter`s leraar. Die was niet bekend met het incident en stelde voor zoon`s lerares te polsen. Die besloot, eveneens niet op de hoogte en verbaasd over de vermeende hardhandigheid van zoon, tot op de bodem uit te zoeken wat er was voorgevallen.

Later die dag riep zoon`s lerares grijnzend de muzieklerares bij zich. Ze was tot op de bodem geraakt en had de werkelijke toedracht van het voorval achterhaald. Negen meisjes, allemaal jaargenootjes van zoon, hadden een nieuw spelletje bedacht. Dat wil zeggen, geheel nieuw was het niet, het werd voorheen al regelmatig gespeeld door drie van de meisjes, hetgeen zoon af en toe thuis deed verzuchten dat hij er wel een beetje moe van werd. Dat was met 3 meisjes. Nu waren het er negen. Negen meisjes die achter zoon aanrenden en hem in een hoekje dreven om vervolgens één voor één met getuite lipjes zoon een zoentje op zijn mond te geven. Acht zoentjes lang kon hij zich beheersen, maar zoentje negen was de druppel. Hij duwde meisje negen, de dochter van de muzieklerares, van zich af en zette het op een lopen. Ontsnappend aan een overdosis ongewenste liefde. 

De meisjes werden op het matje geroepen. Zoon ging vrijuit. Zelfverdediging. Toen ik hem later terloops vroeg of de meisjes hem nog wel eens kusjes proberen te geven, antwoordde hij dat dat soms nog wel gebeurt. “Gék word ik er van”, rollende ogen. “En wat doe jij dan als ze achter je aankomen?” “Hard wegrennen. Ik ben toch sneller dan zij.” En toen begreep ik waarom hij niets over het incident had gezegd. Negen ongewenste zoentjes moeten incasseren is erg, maar niet hard genoeg kunnen rennen om aan de meisjes te kunnen ontsnappen, is erger.  

Ik ben benieuwd hoe lang hij de liefdevolle zoentjes nog zal willen ontvluchten.
December 2013

zondag 8 december 2013

Groot, groter, grootst

Op verzoek maakte ik nog eens een oud-papiermand naar de tutorial van ByMiekk. Leuk om te maken en blijkbaar leuk om te krijgen, want toen een vriendin het turqouise exemplaar zag, vroeg ze of ik er alsjeblieft voor haar een wilde maken als strandtas. Dat werd het exemplaar met uitbundige bloemen, geheel passend bij haar bruisende persoonlijkheid.

 
 
 
 
                    En toen kwam er ook nog een (mannelijk) verzoek voor een groot exemplaar. En met groot, bedoel ik GROOT.
 
 
Gevolgd door twee middelmaatjes, cadeaus voor de "spel-vrienden". Voor het vervoeren van veel spellen, uiteraard.
 

 



vrijdag 6 december 2013

Kerst-geklungel

Teveel cadeautjes. Teveel cadeau-momenten die allemaal door elkaar lopen. Op de dag dat de kinderen hun schoen mochten zetten (cadeautje van de sint), verloor zoon, 5 jaar oud, zijn vijfde tand (cadeautje van "ratoncito Perez"). De dag erna, eergisteren, was de kerst-show op school (cadeautje van de kerstman). Gisteren kwamen vijf vriendjes van zoon spelen ter ere van het feit dat hij over een paar weken jarig is (cadeautjes van de vriendjes en, zoals hier te doen gebruikelijk is, cadeautjes voor de vriendjes). Zaterdag pakjesavond (cadeautjes van de sint). Sint komt dit jaar niet zelf langs omdat de ambassade heeft besloten het sinterklaasfeest te schrappen wegens de situatie hier te lande (leg dat je kinderen maar eens uit), maar pakjesavond thuis gaat uiteraard gewoon door. Zondag kerstdiner met vrienden (cadeautjes van en voor de vrienden). Over 2 weken zoon`s verjaardag (cadeautjes van alle kanten) en begin januari driekoningen, hetgeen naar Spaanse traditie met, jawel, cadeautjes gevierd wordt. En dan probeer ik nog wat kleinigheidjes te vinden voor de familie, maar dat zal dit keer niet veel cadeautjes opleveren. De regering heeft veel, heel veel winkels gedwongen hun prijzen te verlagen, waardoor er eindeloze rijen gretige mensen voor de vaak letterlijk nagenoeg lege winkels staan. De prijzen worden verlaagd omdat alles te duur was en men het leven niet meer kon betalen, maar nu de prijzen zijn verlaagd, koopt men ineens het driedubbele, er wordt gekocht om het kopen. Maar de winkeliers zullen hun winkels niet meer vullen, en straks in januari zitten we hier met z`n allen met de kater.
 
Maar goed, teveel cadeautjes dus. Als klap op de vuurpijl is het hier gebruikelijk om de juffen en meesters en alle mensen waar je maar enigszins een band mee hebt (de zwemleraar, het schooltransport, de skateleraar, de masseuse, de man op de hoek van de straat die de auto`s in de gaten houdt, de vuilnismannen, de mannen van het water, de elektriciteitsopnemers, de cassieres, en ga zo maar door) een cadeautje te geven met kerst. Geld en/of een geschenk. Mensen geven hier zilveren horloges, voedselpakketten, juwelen, groot, groter, grootst. Ik ben die rare buitenlandse en knutsel een middagje met mijn kinderen een paar kerstkaarten in elkaar met een tekening, een kerstdetail en klaar zijn we. Want we houden het nuchter en bovendien, ik heb geen tijd.
 
Dus zocht ik naar ideetjes voor snelle knutselcadeautjes. Ik vond er een paar. Een vilten kerstboompje. Maar waar het boompje dat ik als voorbeeld nam, uit 20 rondjes vilt bestaat, moest ik 64 rondjes (flut)vilt knippen om het op een boom en niet op een ingezakte taart te doen lijken. Het resultaat hangt nu hier in huis, leuk, maar ik heb geen tijd om heel veel keer 64 rondjes vilt te knippen.
 

Vervolgens zag ik een vilten kersthanger. Leuk. Maar zonder steekjes bleek het wat saai. Ik zette me aan wat haastige steekjes, maar heel veel hangers met steekjes was uiteraard uitgesloten.

 
















Uiteindelijk werden het kerstboompjes van foam. Kleine boompjes, want zelfs foam is niet vrij verkrijgbaar ("U mag slechts 2 velletjes per kleur per persoon kopen"). Regenboog-foam-boompjes en kaarten met ijsstokjes-kerststal en gekochte kerstboomhangertjes. 
(En dan straks de hele cadeautjes-verzin-ellende weer opnieuw aan het einde van het schooljaar. Ik zou er in januari mee moeten beginnen.) 
 
 
Tussen de bedrijven door werd ik ook nog geacht om zoon te voorzien van een egel-outfit voor de kerst-show. Een egel. Geen sneeuwman, of rendier of ijsbeer, nee, een egel. Gelukkig viel het mee, wat foam, lijm en witte verf en in een uurtje was de stekelrug gemaakt. In plaats van een masker ging er een flinke hand gel in zoon`s haren, haarlak erover, punten in de witte vingerverf en vervolgens zou ik een snoetje op zijn gezicht tekenen. Maar toen zoon de middag van de show snotterend uit school kwam, besloot ik toch een heel simpel masker te maken dat op zijn voorhoofd zou komen. Want een neus vol snot en voortdurend gewrijf over, rond en in de neus gaan niet samen met een geverfd smoeltje. Uiteraard was er toen geen tijd meer om fotos te nemen dus dat moest even snel tegen zoon`s zin bij aankomst op school. De egel.
 


  Dochter speelde Maria en de jurk met sjaal gaf school haar te leen. Dat noem ik praktisch. Want ik naai graag zelf, maar geen verkleedkleren die vervolgens nooit meer gedragen worden. ("Als ik nou eens als superheld verkleed zou mogen gaan, dan zou ik die shows nog wel leuk vinden en dan zou ik het pak ook wel vaker willen dragen", aldus zoon.)
 

 
  
       

donderdag 28 november 2013

Jacob en Jacob

Voor de winterweken ieder kind een Jacob in babyrib.




 
 
Beide broeken kregen een extraatje aan de zakrand. Het idee van de rits zag ik ooit op een blog, weet niet meer waar bij Eva Maria. Geniaal idee! Ik had alleen een stuk blauwe rits over dus het valt niet erg op, maar het is voor herhaling vatbaar.
 

maandag 25 november 2013

Zwart en wit

Voor de begrafenis van mijn vader kocht ik een jurkje. De oude vakantievodden die ik bij me had, voldeden uiteraard niet voor dit belangrijke afscheid. Ik droeg het jurkje op die intens verdrietige dag en nam het mee naar huis. Sindsdien zie ik het elke dag opnieuw in de kast hangen. Het begrafenisjurkje. Weggehangen in een hoekje, alsof het het jurkje is dat het verdriet veroorzaakt. Niet waar, uiteraard. Het gemis veroorzaakt het verdriet. Ik pakte het jurkje gisteren uit de kast en probeerde er met andere ogen naar te kijken. Een leuk jurkje dat bij me past. Wat zou mijn vader van het jurkje hebben gevonden? Zwart en wit. Dat wit zou hij hebben gewaardeerd. Hij had het niet zo op zwarte kleding en pleitte altijd voor wat kleur. “Het had een jurkje van je moeder van vroeger kunnen zijn”. Ik hoor het hem zeggen.

Ik hoor hem heel veel zeggen, sinds ik weer thuis ben. Vanuit een soort zielsbehoefte om mijn vader toch dichtbij te kunnen houden, schiet voortdurend de vraag door mijn hoofd wat hij ervan zou hebben gevonden. De bami die ik vorige week maakte en net iets te pittig was uitgevallen, zou hij heerlijk hebben gevonden. Bij die dolle bui van de kinderen, zou hij een wenkbrauw hebben opgetrokken. De boterham die ik vanochtend voor mijzelf maakte met dik, dik extra pure hagelslag, zou hem grijnzend hebben doen opmerken dat ik op het punt stond een flinke portie sterk reetverzwarende middelen tot mij te nemen. De kussens die ik aan het maken ben voor de bank in ons Spaanse huis, zou hij vast mooi hebben gevonden. Hij zou hard gelachen hebben om mijn dagelijkse – vergeefse - poging om vroeg naar bed te gaan. Hij moest daar ook altijd om lachen als ik in Nederland was en we toch weer met een wijntje tot laat op de waranda bleven zitten. Als ik tijdens het koken direct afwas en opruim, zie ik hem goedkeurend knikken.

Zo voelt mijn vader toch nog enigszins dichtbij. Maar steeds verder weg lijkt hij als ik ineens besef dat ik het antwoord niet weet. Als ik niet weet wat mijn vader ervan gevonden zou hebben. Als ik alleen maar kan raden, maar het niet zeker weet. Om vervolgens te beseffen dat ik het nooit meer zeker zal weten. Ik kan het hem niet meer vragen. En dan kijk ik naar zijn foto en hoor hem zeggen: “Het maakt niet uit wat ik ervan vind, je bent oud en wijs genoeg om te weten wat goed is en wat niet. Neem een borrel op mijn leven en ga dan vrolijk verder. Je zal er zelf iets van moeten maken.” 

Vanochtend pakte ik het jurkje uit de kast en deed het aan. Ik keek in de spiegel. Ik dacht aan mijn vader en glimlachte.
November 2013