woensdag 16 oktober 2013

Indecent proposal

Hola. Ik ben Fernando. Begin 50, latino. Mooie kop, vlotte babbel. Ik heb een vrouw en een zoon. De vrouw heb ik al een eeuwigheid, de zoon 10 jaar. Ik werk in de financiële sector en boer goed. Heb mijn eigen vliegtuigje waarmee ik geregeld naar ons buitenhuis vlieg. Ben lid van de meest prestigieuze club in V. Om lid te worden moet je zo`n twee ton betalen, prima regeling, dat zorgt er voor dat alleen mensen van mijn eigen slag er rondlopen, zwemmen, tennissen, paardrijden, drinken, brallen. Ik durf te stellen dat ik geslaagd ben in het leven. En dat leven vrolijk ik af en toe eens op met een extra vrouwtje. Ik heb wat te bieden en de vrouwtjes willen graag geserveerd worden. 

Vorige week zag ik een vrouwtje dat mijn aandacht trok. Ik wachtte op mijn zoon, zij op de hare. Ik knoopte een praatje aan, mijn vlotte babbel. Het bleek een Nederlandse. Grote lichte ogen, niet te jong, niet te oud. We hadden het over koetjes en kalfjes, ik liet nonchalant mijn eigen vliegtuigje en buitenhuis de revue passeren. Ik nodigde haar uit op de club, gezellig met de kindjes, dan kon ze ook mijn vrouw ontmoeten. Omzichtig beginnen, dat treft vaak doel. Ze was niet bijzonder happig. Maar die ogen, ik bleef er in kijken. Toen ik er een opmerking over maakte, zette ze haar zonnebril op. Maar ze bleef vriendelijk. Het moet de zon geweest zijn. Ik gooide het over de zakelijke boeg: buitenlanders moeten hier noodgedwongen hun valuta wisselen en aangezien dit mijn werk is, wisselden we telefoonnummers uit. Mijn man doet de geldzaken, zei ze er wel bij. Maar vast niet om mij iets duidelijk te maken. De vrouwtjes willen namelijk altijd graag geserveerd worden.

Twee dagen later stuurde ik haar een berichtje. Na een half uur had ik nog geen antwoord. Vreemd. Ik belde haar. Ze klonk enigszins verbaasd toen ik meedeelde dat ik niet voor zaken belde. Ik vertelde haar dat ze zo mooi is, zo innemend, dat ik verdronk in haar ogen. Dat ik haar zo graag nog eens zou willen zien. Ik vroeg haar wat ze `s ochtends deed, aangezien ze niet werkt en haar kinderen op school zitten. En haar man op zijn werk, ook geen onbelangrijk detail. Ik nodigde haar uit op de club, zij alleen, in de ochtend, samen zwemmen. Ik kreeg weinig respons. Ik had het idee dat ze probeerde ons gesprek zo snel mogelijk af te kappen, geforceerd vriendelijk. Ze moet dus erg onder de indruk zijn geweest. De geforceerde vriendelijkheid was ongetwijfeld ingehouden opgetogenheid. Even dacht ik te voelen dat ze helemaal niet van mijn avances gediend was, maar dat is uiteraard onmogelijk. De vrouwtjes willen namelijk altijd graag geserveerd worden.

Luttele minuten na het beëindigen van ons gesprek, of moet ik zeggen mijn gesprek, stuurde ik haar een telefoonberichtje. Nog even goed afsluiten om het katje zo snel mogelijk in het zakje te krijgen. Ik schreef: “Ik hoop dat mijn stoutmoedigheid om je te willen zien je niet heeft gestoord (aangezien we beiden getrouwd zijn), maar ik ben zo onder de indruk van je schoonheid en innemendheid. Bel me wanneer je wilt. Kusjes.” Briljant. Subtiel doch doeltreffend. Sindsdien heb ik echter niks meer van haar gehoord. Het zal toch niet zo zijn dat ze mijn uitnodiging heeft gedeeld met haar echtgenoot en dat ze samen hard hebben gelachen om mijn pathetische poging haar te overtuigen van mijn toegevoegde waarde? Het zal toch niet zo zijn dat ze me helemaal niet gaat bellen en hoopt dat ik haar gewoon met rust laat? Nee, dat zal niet zo zijn. Ik ben immers Fernando, mooie kop, vlotte babbel en rijk. Ik heb wat te bieden en de vrouwtjes willen graag geserveerd worden.
Oktober 2013

vrijdag 11 oktober 2013

Voor de gelegenheid

Om gezeur te voorkomen op het moment van aankleden, maakte ik een jurk zoals dochter een jurk graag ziet. Dat wil zeggen, roze; wijde rok (het moet immers zwieren); tule.
 
Ik paste de hoeveelheid tule wel iets aan en ging voor "bescheiden".
 
Niettemin vroeg een vriend: wat een mooi jurkje, wat is de gelegenheid? Tja. Er is geen gelegenheid. We hebben geen uitnodiging liggen voor een huwelijk, een groot feest, inhuldiging of diploma uitreiking.
 
Maar we hadden gisteren wel zwemles. En straks gaan we boodschappen doen. En morgen komt een vriendinnetje spelen. Gelegenheid genoeg. Bovendien past de jurk perfect. Hetgeen nu prachtig is, maar wel betekent dat ze er over een maand of 2 niet meer in past.
 
 
 
 


 
 

Stof: de markt
 
Met veel dank aan Ikkeismooi voor bergen inspiratie!

donderdag 3 oktober 2013

De wedstrijd

Ik las eens dat ouders hun ideeën, gevoelens en ervaringen projecteren op hun kinderen. Als wij het koud hebben, trekken we kind een vestje aan. Hebben wij het warm, dan moet het vestje uit. Terwijl kind het niet noodzakelijkerwijs ook koud of warm heeft. Ik ben één van die ouders. Na afgelopen weekend kan ik dat met geen mogelijkheid meer ontkennen.

Met net vier lessen achter de rug, besloot zoon dat hij mee wilde doen aan de skateboard wedstrijd die in het park werd georganiseerd. Zijn leraar had gezegd dat er nog meer kindjes zouden zijn die net waren begonnen, en het ging tenslotte om het plezier van het meedoen.

Dus togen wij zaterdag opgewekt naar het skatepark. Het was druk, luidruchtig en warm. Maar zoon had er zin in. Al vrij snel waren de vier- tot zesjarigen aan de beurt. Eerst de opwarmronde. Al snel zag ik dat de overige vijf deelnemers in zoon`s categorie geen beginners waren: zij zoefden met het grootste gemak van de hoge en de lage ramps en pipes en draaiden en sprongen wat. Zij volgden allemaal al tenminste een jaar lang les, zo bleek. En daar stond zoon. Aan de hand van de leraar zoeft hij naar beneden, maar zonder hand kan hij dat nog niet. We keken het eens aan en ik kreeg een ongemakkelijk gevoel.

Zoon moest zich wel erg genomen voelen, nu bleek dat er geen enkel kindje van zijn niveau meedeed. Al die jongetjes konden het heel wat beter dan hij. Verlies gegarandeerd. Hij zou zich vast beschaamd voelen. Sterker nog, hij zou vast het liefst snel weglopen en naar huis gaan. Want straks voor het oog van al die mensen zal hij onderuitgaan en volledig in het niet vallen bij de andere deelnemers in zijn categorie. Een ware nachtmerrie die diepe sporen zal achterlaten in zoon`s tere kinderzieltje. Ik voelde me belazerd, kwaad en bezorgd en zocht manieren om zoon van het platform af te krijgen om hem snel en geruisloos thuiswaarts te loodsen.

Maar terwijl ik me druk stond te maken, had zoon het opperbest naar zijn zin. Hij keek vol bewondering naar de andere jongetjes en toen het zijn beurt was, gleed hij blijmoedig op zijn billen de ramp af, skateboard onder de arm geklemd. Vervolgens liet hij zien wat hij kon, onder luid applaus van alle aanwezigen. De eerste prijs won hij niet, maar hij kreeg wel een medaille. En als ik goed blijf oefenen, mama, kan ik volgend jaar misschien wel een echte prijs winnen, zei hij opgetogen.

Door mijn grote mensen ideeën, gevoelens en ervaringen te projecteren op mijn zoon, had ik hem bijna deze fantastische ochtend ontnomen. En zijn medaille. Beschaamd klapte ik het hardst van allemaal.
Oktober 2013


maandag 30 september 2013

Een hemd

Een hemd, met kraag. Mijn eerste. Patroon gingerbread uit Homemade mini couture. De stof kocht ik deze zomer in Zeist, katoen-linnen stofje met streepjes, prachtig. Het kreukt wat, maar een kniesoor die daar op let. Het hemd zit zoon als gegoten. De knoopjes zijn allemaal even groot maar in  verschillende bordeau-paars-bruin tinten. Geslaagd geheel.
 
Weet iemand een patroon van een even zo makkelijk overhemd maar dan in volwassen mannenmaat en met lange mouwen?





donderdag 26 september 2013

Roll on

Hoewel zoon bepaald geen fan is van korte broeken, is het met de kniebeschermers voor het skateboarden wel praktisch. En dus ging hij overstag. Ik maakte een korte rollercoaster uit Homemade mini couture. De boordstof kocht ik lang geleden bij Bambiblauw, de stof was over na het maken van deze broek.




zaterdag 21 september 2013

Het lenzendebacle

Vanmorgen heb ik de cheque van de opticien bij de bank ingewisseld voor geld. Ik had het geld dat ik de opticien had betaald voor een paar contactlenzen terug geëist, nadat ik negen maanden nadat ik de lenzen had besteld, nog steeds lensloos was. En zo sloot ik vandaag, precies een jaar na het begin, het faliekant mislukte project “contactlenzen” af. 

Het begon zoals gezegd precies een jaar geleden. Ik schafte een bril aan om mijn cylinders te compenseren en om ook zonder bril scherp zicht te hebben, bestelde ik contactlenzen. Het zou twee tot drie maanden duren, aangezien cylinderlenzen niet in V. worden gemaakt en moeten worden geïmporteerd. Ik had geduld en plaatste de bestelling. Groot was mijn verbazing toen ik reeds een maand later werd gebeld door de opticien met de mededeling dat mijn lenzen waren gearriveerd. Ik toog opgewekt naar de winkel, kreeg een les inzetten en uithalen en vertrok naar huis met mijn contactlenzen. Twee weken lang droeg ik gedurende een opbouwend aantal uren mijn contactlenzen. Maar ik zag er geen steek mee. De lenzen irriteerden me mateloos en mijn zicht was abominabel. 

Ik ging terug naar de opticien. De opticien vertelde mij dat ik waarschijnlijk per abuis links en rechts had verwisseld. Dit ergerde mij, want ik had links en rechts niet verwisseld. Om zijn gelijk te bewijzen wilde de opticien mijn linkerlens rechts inzetten maar kneep daarbij een scheurtje in de lens, hetgeen mij onmiddelijk een knalrood pijnlijk oog opleverde. De test kon niet doorgaan. Ik moest later maar terug komen. Ik kwam later terug en werd geholpen door een andere opticien. Deze constateerde dat ik links en rechts niet had verwisseld maar dat de as van de lenzen niet correct was. Ik vierde vanbinnen mijn gelijk.

Een nieuwe proeflens werd besteld en zou een week of drie later geleverd worden. Na drie weken was er nog niks. Na drie maanden evenmin. Na 6 maanden kon ik de nietszeggende verzinsels van de opticien die de vertraging zouden moeten verklaren niet meer verdragen. Ik werd boos. Nog drie maanden later was ik woest. Witheet. Ik eiste mijn geld terug. Ik zou mijn lenzen wel in Nederland bestellen, waar men bekend is met klantvriendelijkheid en goede service, en waar de lenzen me binnen een week geleverd zouden worden. 

Aangezien de opticien geen geldige reden kon bedenken voor de negen maanden die ik al op mijn lenzen wachtte en ik bovendien briesend voor hem stond, werd toegezegd dat ik mijn geld terug zou krijgen. Een maand later werd ik gebeld dat er een cheque klaar lag. Ik vroeg, op het punt staand om naar Nederland te vertrekken, of mijn man de cheque zou kunnen ophalen. Dat was geen probleem, werd mij verteld. Uiteraard was het een probleem toen mijn man de cheque ging ophalen. Hij kreeg hem niet mee.

Inmiddels in Nederland, ging ik naar mijn vooraf reeds gemaakte afspraak bij de opticien. De ogen werden nogmaals gemeten, de proeflens besteld (slechts één oog bleek verbeterbaar met contactlens). Een week later kreeg ik een les inzetten en uithalen en vertrok naar huis met mijn contactlens. Een week lang droeg ik gedurende een opbouwend aantal uren mijn contactlens. Maar ik zag er geen steek mee. De lens irriteerde me mateloos en mijn zicht was abominabel. De as bleek niet correct. Bovendien bleek ik een extreem droog oog te hebben met overvloedige eiwitproduktie. Irritatiebevorderende eigenschappen, aldus de opticien. Weer een week later kreeg ik een nieuwe proeflens met gecorrigeerde as. Mijn zicht verbeterde aanzienlijk maar de irritatie bleef. “Uw oog is eigenlijk niet geschikt voor een contactlens. Ik raad u een bril aan.” 

Inmiddels blij dat ik de contactlens in de prullenbak kon gooien, besloot ik lensloos door het leven te gaan. Ik zet gewoon af en toe mijn bril op. Terug in V. restte mij nog slechts mijn cheque bij de opticien op te halen en te verzilveren. De cheque bleek onvindbaar. De baas was op vakantie en niemand wist waar de cheque was opgeborgen. Ik spuwde vuur. Twee weken later was de cheque boven water. En vandaag verzilverde ik de cheque bij de bank. 

Ik kocht een uitzinnig lekker taartje en vierde de afsluiting van het faliekant mislukte project “contactlenzen”.
September 2013

dinsdag 17 september 2013

Aan de zwier

Iemand blogde een tijdje geleden (weet niet meer wie) dat je met een cirkelrokje gegarandeerd hoge ogen scoort bij een dochtertje dat houdt van zwieren. En het is waar. Het rokje was zo gemaakt en dochter`s geluk groot. "En nou wil ik er wel eentje die ook roze is maar die nog veeeeeeel hoger gaat!" Zucht. 
 

In de wind aan de waslijn. Zalig.




Stof en kantje van de Nederlandse markt. Rokje gebaseerd op de technische uitleg van Mme ZsaZsa.

vrijdag 13 september 2013

Op weg

Eigenlijk had ik het kunnen weten. Al eerder trof zijn wilskracht doel, toen hij veranderde van een jongetje dat huilde bij elk druppeltje water dat op zijn gezichtje viel in een waterrat die met het grootste gemak borstcrawl, schoolslag en vlinderslag zwemt, duikt en bommetjes springt. 

Vijf jaar is hij, en al zijn vriendjes “zitten op sport”. Dus gingen we naar de voetbaltraining. Hij stond er bij en keek er naar. Met tranen in zijn ogen vroeg hij of we alsjeblieft konden gaan. Hij houdt wel van voetbal, maar dan gewoon losjes tegen de bal trappen in het park. Het jeugdig geweld van een elftal vol trekkende, duwende en schoppende jongetjes die zich allemaal tegelijk vol gulzig enthousiasme op de bal storten, was zijn vreedzaam zieltje veel te agressief. Dus gingen we naar de karateles. Hij stond er bij en keek er naar. Saai vond hij het. En zo gewelddadig. Nee, hij wilde niet op karate. 

“Ik wil op skateboardles, mama”, zei hij. Ik keek naar hem en glimlachte vertederd. Mijn zoon, die al in tranen uitbarst om een wondje dat met het blote oog met de beste wil niet zichtbaar is, wil op skateboardles. Waar het idee vandaan kwam is een raadsel, geen van zijn vriendjes heeft een skateboard. Maar hij hield vol. Dus gingen we vorige week naar het skateboardpark. En daar ging hij, les één. Helmpje op, knie-, elleboog- en polsbeschermers om. Hij viel. Hard. Stond op, wreef over zijn blauwe heup en ging stralend weer verder. Hij leerde vallen, nam een hellinkje alleen, goed door zijn knietjes, handjes in de juiste positie, verbeten blik. Moe, bezweet en voldaan keek hij mij na een uur aan en zei “zie je nou mam, dit is wat ik wil!”. 

Een paar dagen later kwam hij thuis uit school met een brief over de mogelijkheid tot het volgen van muziekles op school. Zang, piano, viool of gitaar. “Kijk mam, ook elektrische gitaarles!”

En zo is onze zoete kleuter in een week verworden tot rockende skateboarder. Hij kiest zijn stijl en zijn weg.
September 2013

maandag 9 september 2013

Pet

Dit jaar wilde ik iets moois voor mijn vader meenemen naar Nederland. Handgemaakt. Mijn vader is een echte pettendrager in herfst en winter en dus dacht ik uiteraard direct aan een echte Jo Chapeau. Maar Jo zei nee. Want, zo zei ze, dat kan jij best zelf. Ze hielp me aan een link met patroon, een lijst met tips en aanmoedigende woorden. En zo maakte ik een pet. De afwerking zou op maat in Nederland gebeuren.
 
Mijn vader heeft de pet nog gepast en bewonderd. Maar een foto van paps met pet heb ik niet meer kunnen nemen. Maar geloof me, het stond hem goed.
Dank je wel Jo!




woensdag 4 september 2013

Oranje boven

Terwijl we proberen ons weer te voegen in de dagelijkse routine en de afgelopen maanden proberen te verwerken, deel ik nog wat naaisels van voor de zomer, zoals deze tas op verzoek. Deze tas was mijn inspiratiebron, ik maakte er dit van, in de gevraagde kleuren geel/oranje en A4 formaat.