woensdag 26 september 2012

Belofte maakt schuld

De presidentsverkiezingen staan voor de deur. De verkiezingscampagnes van zowel de herkiesbare huidige president als de kandidaat van de oppositie zijn op hun hoogtepunt, met al het gooi-en-smijtwerk van dien. Vele internationale bedrijven en ambassades evacueren hun mensen uit voorzorg voor een week naar diverse zonnige oorden, van stranden voorzien. Wij zijn er klaar voor om indien nodig een week, of 2 weken, thuis te blijven met ramen en deuren gesloten.
 
Ik schreef een paar dagen geleden over de verkiezingen. Maar het kwam niet door de `ballotagecommissie`: te politiek gevoelig en niet geschikt voor blogpublicatie. Ik werd er weer even aan herinnerd in welk land ik woon.
 
Dus schrijf ik over hoop. Hoop is een overlevingsmechanisme, ook in tijden van presidentsverkiezingen. Zij die de middelen hebben, hoor ik over het algemeen niet erg hoopvol zijn. Als de situatie niet beter wordt dan vertrekken ze, zeggen ze, om elders opnieuw te beginnen, of beter gezegd, om elders verder te gaan. Zij die minder bedeeld zijn en deze optie niet hebben, hebben hoop. Het zijn deze mensen die leven in de gevaarlijkste buurten. Die op een paar uur per maand na zijn verstoken van elektriciteit en water. Die al bijna twee jaar in massale opvang leven omdat hun huisje door zware regenval is weggevaagd en de lang geleden beloofde nieuwe huisjes er nog altijd niet zijn. Zij hebben geen andere keus dan te geloven in beloftes en te hopen dat het een beetje beter wordt. Ik hoop met ze mee. Ze kunnen wel een beetje beter gebruiken.
 
In de ogen van hen die geacht worden hun leider te kiezen, maakt belofte schuld. In de ogen van politici creëert belofte hoop. En hoop betekent stemmen in hun voordeel. Alles is geoorloofd in liefde en oorlog.
September 2012

maandag 24 september 2012

Shirts

Zoon groeit maar door en had nood aan wat nieuwe T shirts. Ik maakte er 1 met leeuwen (stof van Joyfits) en flockte een gekocht shirt met een paar door hem zo graag geziene robots.







donderdag 20 september 2012

Het blijft zomer

Terwijl her en der de herfst langzaam zijn intrede doet, blijft het hier zomer. De stof voor dit zomerjurkje kocht ik al even geleden bij VanMarieke. Het werd een jurkje met raglanmouwtjes naar Burda 8517. Ik bracht er wat meer figuur in en dat werkte wonderwel.  
 

 

maandag 17 september 2012

Het eiland en ik

We hebben een moeizame relatie, het eiland en ik. Een kleine maand verbleven we deze zomer op man`s thuiseiland M. en vraag ik me af waarom onze relatie zo stroef is. Is het de hitte? Zijn het de toeristen? Is het de familie? Of ben ik het, heel misschien, gewoon zelf?

De hitte. De hitte op het eiland in de zomermaanden is uitputtend. Overdag kan je er nog enigszins aan ontsnappen door veelvuldig een duik te nemen in zee of zwembad. `s Nachts kan alleen de airconditioning verkoeling bieden. De keuze is dan dus tussen een loopneus of zweten. Allebei onaangenaam, maar niet voldoende om mijn moeizame relatie met het eiland te rechtvaardigen.

De toeristen. In groten getale komen ze de stranden van het eiland bezetten. Vaak jong en dorstig, op zoek naar vertier en uitspattingen. Vanuit het huis van mijn schoonvader hoor ik ze `s nachts als de discotheken sluiten en de wind onze kant op waait. Als een soort bronstige holeberen, beneveld door de drank, brullen ze oerkreten en slaan ze zich met beide vuisten op de borst. De eilanders zijn bewonderenswaardig tolerant. Hun economie draait grotendeels op toerisme en ze zijn zich daar terdege van bewust. Bovendien is het eiland groot genoeg. Het is voor de eilanders niet moeilijk om de toeristische zones te vermijden en zich op te houden in een uiterst aangename omgeving met prachtige stranden, baaitjes, bossen en dorpen. Met rasechte eilanders als schoonfamilie blijven de toeristen dus ver van mijn bed. Het ligt niet aan hen dat mijn tolerantie op het eiland wankelt.

De familie. De familie treft geen blaam. Ontzettend lieve mensen die zichzelf voorbij lopen om het ons naar de zin te maken. De gebruiken op het eiland zijn anders, het ritme op het eiland is anders. Er wordt laat en lang gegeten, zowel `s middags als `s avonds. De kinderen worden uit hun routine gehaald. Het zijn echter niet de kinderen die daar problemen mee hebben. Het is hun moeder. In plaats van te genieten van het samenzijn en het, werkelijk overheerlijke, eten, kijk ik op de klok en zie dat kinderbedtijd alweer een uur of wat achter ons ligt. In plaats van mij over te geven aan de warme omhelzing van mijn liefhebbende schoonfamilie, behoef ik bij tijd en wijle lucht en tijd om een boek te lezen.

Mijn man en zijn eiland zijn met elkaar verbonden middels een oersterke band, een onvoorwaardelijke liefde die tot diep in de kern van hun wezen doordringt. Vorige zomer kon manlief niet mee. Hij was dus 2 jaar niet thuis geweest. Toen hij uit het vliegtuig stapte, snoof hij de geur op van zijn land, van zijn eiland, van zijn ziel. De tranen schoten in zijn ogen. Hij is één met zijn wortels. Deze jaloersmakende liefde is confronterend. Ik hou van hem en wil ook van zijn eiland houden. Ik moet van zijn eiland houden. Want man wil graag een huis kopen. Op zijn eiland. Ik heb wat bezwaren opgeworpen. Ik ben het eens met man dat het een goed idee is om een huis te kopen, maar is het eiland de juiste plek? Mochten we in de nabije toekomst zonder werk komen te zitten, hetgeen helaas niet geheel ondenkbaar is, wat doen we dan in ons huis op het eiland? Met onze achtergrond is het zo goed als onmogelijk om er een baan te vinden. Het huis weer verkopen zal in deze - waarschijnlijk niet binnenkort ten einde zijnde - tijden van crisis geen reële optie zijn. Maar mijn bezwaren zijn niet standhoudend. Het is mijn angst die mij doet twijfelen. Ik hou niet van bloedhitte. Ik hou niet van mensenmassa`s. Ik hou niet van altijd alles met z`n allen. Angst dat ik straks in mijn eigen huis zit te balen van mijzelf, van die vrouw met blik op de klok en behoefte aan wat niet is.

We hebben een aantal huizen bekeken. Prachtige huizen in een fantastische omgeving van natuur en rust. We wezen mij er op dat een paar weken familievakantie logischerwijs veel intenser en hektischer is dan een langdurig verblijf met veel meer tijd voor alles en iedereen. We bespraken ons huizenplan tijdens de lange zomeravonden, bij het geluid van kabbelende golven en onder een indrukwekkende sterrenhemel, ver weg van de discobeats en neonlichten. We deelden onze ideeën in het kleine familiebootje, `s ochtends vroeg terwijl we onze lunch aan het vangen waren. We lachten naar elkaar terwijl we onder water keken naar de mollige beentjes van onze dochter die al trappelend een waterval aan door het zonlicht goudgekleurde luchtbelletjes deed dansen. We wisselden een blik van verstandhouding terwijl mijn man onze zoon wees op de voor het eiland zo typische rode kleur van de aarde, op de grijze kleurschakeringen van de rotsen. We genoten van de opgewonden blik in de ogen van de kinderen terwijl hun vader de eilandlegendes vertelde.

Het besef kwam met een vleug eilandliefde. Ik ben het gewoon zelf. Ik verwacht het onmogelijke, terwijl het mogelijke mooi genoeg is.

We hebben een moeizame relatie, het eiland en ik. Maar we komen er wel.
September 2012


woensdag 12 september 2012

Fase

De meeste kleine jongetjes gaan door een dierenfase. En een vliegtuigfase. En een botenfase. En een raceautofase. En nog meer fases. Zoon zit momenteel in de raket (en robot) fase. Toen hij de vrije hand kreeg om een stofje uit te zoeken voor zijn speelkussen waarvan de oude hoes echt geheel was vergaan en bovendien wat kinderlijk was geworden, koos hij dus voor dit stofje van Kaufman (bij Juffertje Uil).
 
 
 
 
Hij koos ook voor rode en blauwe paspel, "da`s echt niet zo moeilijk mam, je naait het gewoon aan elkaar en dan begin je zo`n beetje hier naar het kantje met de andere kleur". Aldus geschiedde.
 
Het restje stof werd een rugzakje voor de sportkleren en als bonus werd er nog een raketje geflockt.

dinsdag 11 september 2012

Ook hier rokjes

Nou ja, hier: deze (herfst)rokjes maakte ik in Nederland, op verzoek van nichtje: ze wilde graag voor haarzelf en voor haar mama een zelfde rokje. Twee A-lijntjes uit het befaamde "Allemaal rokjes", nichtje met elastiek, zus met beleg, voering en blinde rits (die moest worden ingezet zonder blinde ritsvoet, een hele uitdaging). De stof kwam met het verzoek.




woensdag 5 september 2012

De scheiding

Met z`n vieren kwamen we aan op school. Zoon en ik, zoon`s hartsvriendinnetje en haar vader. Zoon en zijn hartsvriendinnetje zijn dik bevriend sinds het moment dat ze elkaar ruim 2 jaar geleden leerden kennen. Haar moeder is collega van zijn vader. Het is een ontroerend stel om te zien. Ze kunnen ontzettend ruzie maken en houden vreselijk veel van elkaar. De afgelopen 2 jaar zaten ze bij elkaar in de klas en hoewel ze nieuwe vriendjes en vriendinnetjes kregen, bleven ze onafscheidelijk.
 
De gang was zoals te verwachten was op deze eerste schooldag na de vakantie een chaos van kinderen, ouders en leraren. Samen liepen de kinderen voor ons uit de zaal in waar de kleintjes geacht werden te verzamelen. Opgewonden, fier en vol goede zin keken ze rond op zoek naar hun vriendjes en hun nieuwe juf. Ook de zaal was een chaos van kinderen, ouders en leerkrachten en ze pakten elkaars handje stevig vast. Af en toe keken ze om om te zien of we er nog waren. Een hen onbekende meneer vroeg vriendelijk naar welke klas ze dit jaar zouden gaan, maar nog voor ze konden antwoorden werd hij aangesproken door een ouder. Ze schuifelden nog iets dichter naar elkaar toe. Hun schoudertjes drukten tegen elkaar aan en hun knokkeltjes zagen wit.
 
Een juf kwam aangelopen. Nadat ze hun namen had gevraagd, zei ze dat zoon bij haar in de klas zou komen, en vriendinnetje bij de andere juf. Onze zoon bleef stokstijf staan. Hij noch wij wisten dat de 2 klassen heringedeeld zouden worden tot 2 klassen van nieuwe samenstelling. De mogelijkheid om onze zoon er op voor te bereiden dat hij dit jaar wellicht niet meer bij zijn hartsvriendinnetje in de klas zou zitten, was ons onthouden. Zoon zocht mij met zijn blik terwijl de opgewonden blijheid verstarde op zijn gezichtje. Zijn ogen vulden zich met radeloosheid. Ik zag hoe de paniek vanuit zijn voeten opborrelde. Bij zijn buik aanbeland, kwamen de tranen. Toen de paniek ook zijn armpjes had bereikt, greep hij mij vast met een wanhopige kracht. Hij begroef zijn natte neusje in mijn nek en huilde. Met een stemmetje, ijl van verdriet, vroeg hij: “Mama, hoe kan dit nou?!”
 
Machteloos moest ik hem laten gaan. Zijn kleine handje in de hand van zijn nieuwe juf. Snikkend liep hij met haar mee, zijn schoudertjes hangend en zijn hoofdje gebogen.
September 2012

Bloementasjes

Op verzoek van tante en moeder maakte ik twee tassen met bloemen. Ze naaien zo lekker weg!

woensdag 22 augustus 2012

De vlucht


Reeds oneindig vaak heb ik met het vliegtuig gereisd. Nog nooit heb ik een vliegtuig gemist, zelfs niet bijna. Tot vorige week. Mijn dierbare vriendin H. en ik hadden elkaar al ruim 2 jaar niet gezien. We kenden elkaars jongste kinderen niet eens. Nu we dan eindelijk relatief dichtbij elkaar zouden zijn – in de zomer gaan er ettelijke rechtstreekse vluchten tussen het Spaanse thuiseiland van manlief, tevens vakantie eiland van veel, heel veel toeristen, en het thuisland van vriendin H. – had ik besloten haar een paar dagen met de kinderen te bezoeken. Die ettelijke rechtstreekse vluchten worden hoofdzakelijk uitgevoerd door de zogenoemde prijsvechters. Goedkope vluchten van alle service verstoken.
Hoewel we 1 kleine koffer hadden in te checken, leek het me niet nodig 3 uur van tevoren aanwezig te zijn. Anderhalf uur, dat zou genoeg moeten zijn. Als dat doorgaans voldoende is voor intercontinentale vluchten, dan zou dat voor een kort reisje binnen Europa ruimschoots toereikend moeten zijn. Dacht ik. Ik had er evenwel geen rekening mee gehouden dat ik een leek ben als het gaat om korte reisjes binnen Europa met een rasechte prijsvechter.
Er bleken deze ochtend 5 vluchten van deze maatschappij te vertrekken die allemaal bij dezelfde 3 balies moesten inchecken. Met zo`n 15 gesloten balies ernaast, waren de 3 rijen indrukwekkend lang. En traag. Zo nu en dan liep er een meisje langs de rijen die met een allerliefst fluisterstemmetje “riep” of er nog mensen in de rij stonden voor een bepaalde bestemming. Terwijl de klok gestaag voort tikte, vroeg ik op een gegeven moment aan het meisje hoe het er voor stond met onze vlucht. Of we maar gewoon geduldig in de rij wilden wachten. Toen de vooraf aangekondigde sluitingstijd van de gate zorgwekkend dichtbij kwam, was het antwoord gelijkluidend. Vijf minuten na sluitingstijd luidde het antwoord dat de gate gesloten was, “dat gaat u niet meer redden”. Prijsvechter service. Na enig aandringen was het advies om met koffer en al zo snel mogelijk naar de gate te rennen. Als we geluk zouden hebben, konden we de koffer dan aan de gate tegen betaling van 50 euro alsnog in het vliegtuig krijgen en wellicht onszelf ook. Ik had mijn vriendin al ruim 2 jaar niet gezien. Ik besloot te rennen.
Op de rechterarm 13 kilo dochter. 18 kilo zoon aan de rokken. 10 kilo koffer achter me aan slepend.  5 kilo rugzak bonkend op m`n rug. Prijsvechter leken zoals ik weten niet dat dergelijke vluchten altijd vertrekken van gate D96. Dat klinkt net zo ver weg als het is. 15 minuten lopen volgens de bordjes. 14 minuten rennen als je bagage bestaat uit bovengenoemde 46 kilo. Bij gate B12 moest ik de dochter reeds laten zakken. “Even mee rennen schat, zo hard je kan!” “O kijk mama, een vliegtuig! En o kom es kijken mam, nog een vliegtuig, en nog een!” De 14 minuten dreigden er 20 te worden dus dochter weer op de arm. Zoonlief rende manhaftig mee, ondanks zijn volle blaas. “Ik hou het nog net wel even op mammie”. Er begonnen zich reeds wat zweetdruppels te vormen op mijn voorhoofd. Op mijn rug onder de bonkende rugzak liepen de straaltjes inmiddels al naar beneden. Dochter glibberde op de half slapende rechterarm. Ik had het warm en nog 7 minuten te gaan. “Ik word een beetje moe, mama.” “Ik ook, schat.” D92, D94, bijna. Er stond nog iemand. “U bent die mevrouw die te laat was.” “nou, dat viel eigenlijk best …” “Contant of creditcard?” “Contant…” Koffer ingecheckt.
Eenmaal tot stilstand gekomen gingen de poriën pas echt goed open. Het zweet stroomde werkelijk aan alle kanten. “Paspoorten.” We konden aan boord. Het vliegtuig was reeds vrijwel geheel gevuld met roodverbrande vaak nog half dronken toeristen op weg naar huis die zo vriendelijk waren om hier en daar van zitplaats te wisselen zodat mijn kinderen en ik nog enigszins bij elkaar in de buurt konden zitten. Prijsvechters doen niet aan gereserveerde zitplaatsen. Na enige minuten begon het zweet wat op te drogen. En daarmee ook hoogst onaangenaam te ruiken. Dat gebeurt mij eigenlijk nooit. Maar ik mis dan ook eigenlijk nooit bijna een vliegtuig. We verschansten ons gedrieën op het toilet. Dat was krap, maar het ging. De billendoekjes bewezen hun nut en zorgden voor een ietwat herfrist gevoel. De geur van kinderbilletjes moet voor mijn medereizigers ook ongetwijfeld aangenamer zijn geweest dan de geur van opgedroogd stresszweet.
Een paar uur later zaten we bij vriendin H. in de tuin en vertelde ik het relaas van de op een haar na gemiste vlucht. Zo achteraf verteld, klonk het bijna grappig. Maar ik ben bij onze volgende vlucht 3 uur van tevoren aanwezig. Minstens.
Augustus 2012      

dinsdag 7 augustus 2012

De schoonmoeder

De twee jurkjes hingen tussen het speelgoed en de boekjes die de dame te koop aanbood op de koninginnedagmarkt eerder dit jaar. Ze verkocht ook wat keukenspul, een kinderfiets en wat in onbruik geraakt gereedschap. De twee jurkjes waren identiek, wit met bloemetjes in verschillende tinten blauw, ruches aan de schouderbandjes, een aansluitend lijfje en een iets wijd uitlopende rok. Twee jurkjes voor twee meisjes van drie a vier jaar oud. 

Een dame, aangetrokken door het mooie stofje, liep naar de jurkjes toe. Ze voelde er eens aan, draaide ze eens om. Ze dacht aan haar twee kleindochters. Hoe leuk zouden hen de jurkjes staan. De verkopende dame kwam ook bij de jurkjes staan en vertelde dat haar schoonmoeder de jurkjes had gemaakt voor haar dochters, maar dat de dochters de jurkjes nooit hadden gedragen. "Voor twee euro mag u ze allebei meenemen." En zo wisselden de jurkjes van eigenaar. 

Bij onze aankomst in Nederland hing een van de jurkjes aan de kast van oma te wachten op onze dochter. Ik bekeek het jurkje, voelde er eens aan, draaide het om. Er zat een klein foutje in, niet storend. De zoom was niet afgewerkt. Mijn gedachten gingen naar de schoonmoeder.

Misschien was de schoonmoeder een enthousiaste en passionele naaister. Was ze aangetrokken door het mooie stofje? Zag ze er direct twee jurkjes in voor haar kleindochters? Ik stel me haar voor, achter het naaimachien. Het patroon had ze uitgezocht in overleg met haar schoondochter. Ze moet de jurkjes met liefde hebben gemaakt, anders had ze wel jurkjes gekocht. Haar twee dansende kleindochters voor zich ziend, naaide ze met hart en ziel. Op de zoom na afgewerkt, gaf ze ze aan haar schoondochter om te passen: vervolgens zou ze de zomen op de gewenste lengte afwerken. Ze kreeg de jurkjes evenwel niet meer terug. Vond de schoondochter ze toch niet mooi? Vonden de meisjes ze maar niks? De schoonmoeder vroeg nog eens naar de jurkjes, maar toen de zomer ten einde liep, begreep ze dat ze de zomen niet meer zou afwerken. Diep teleurgesteld en enigszins verbitterd nam ze zich voor om nooit meer te naaien voor haar schoondochter.

Misschien was de schoonmoeder een ervaren en perfectionistische naaister. In een handomdraai maakte ze de twee jurkjes, zoals ze er al zovele had gemaakt. Zomerjurkjes, winterjurkjes, bloesjes, broeken. Deze twee jurkjes kwamen echter niet perfect onder het machien vandaan. Ze was afgeleid, wat zelden gebeurt. Ze maakte zich zorgen om haar man, die de volgende dag een afspraak had met de arts die had gebeld naar aanleiding van de uitslag van het onderzoek dat de week ervoor was uitgevoerd. Het was niet goed, maar meer wisten ze nog niet. Haar gedachten schoten alle kanten op. De drukknoop kwam verkeerd terecht. Een foutje dat het jurkje het omzomen niet meer waard maakte. Niet perfect is niet goed genoeg. Met een zucht stopte ze de jurkjes in de tas met wat in onbruik geraakt gereedschap van haar man die al klaar stond in de gang voor de familiekraam op de koninginnedagmarkt.

Misschien was de schoonmoeder een opdringerige en ongewenste naaister. De schoondochter had al zo vaak subtiel een hint gegeven dat ze geen behoefte hadden aan haar zelfgenaaide jurkjes. Maar de hint was te subtiel en de schoonmoeder hoorde het niet. Zolang haar zoon nog altijd fotos bleef sturen van de kleindochters in de door oma gemaakte jurkjes, geloofde de schoonmoeder in haar illusie dat ze werden gedragen en gewaardeerd. De schoondochter en zoon hadden er soms ruzie over. De schoondochter, geirriteerd en pinnig, stelde dan dat het afgelopen moest zijn met die tuttige ellende; de zoon wilde zijn moeder niet voor het hoofd stoten. Maar de meisjes werden groter. En mondiger. En het zou niet lang meer duren totdat de meisjes oma in al hun onschuld de waarheid zouden vertellen. De schoondochter keek er naar uit. De zoon zag het moment met lede ogen naderen.

Ergens maakte ooit een schoonmoeder twee jurkjes voor twee kleine meisjes die de jurkjes nooit hebben gedragen. Maar twee andere kleine meisjes zullen dansen in hun nieuwe witte jurkjes met blauwe bloemetjes.
Augustus 2012