Zoon´s wil is wet

Zoonlief wil eigenlijk het liefst gewoon altijd alleen maar lange spijkerbroeken aan. Dus bij deze. Het patroon blijft favoriet, maar het is nu gedaan. Volgende keer een broek met gulp.

Hazentanden

Liefde maakt blind. Moederliefde ook. Ik vertelde mijn moeder enige tijd geleden dat ik me zorgen maak om het duimzuigen van dochterlief. Als ze gaat slapen pakt ze haar popje en valt vervolgens al duimzuigend in slaap. Ik zie met afgrijzen haar voortandjes - of beter gezegd voortanden; dochterlief is net als haar ouders gezegend met een stel voortanden van aanzienlijk formaat - naar voren groeien. Ik zie de ellende al opdoemen: pesterijen en scheldpartijen vanwege haar hazentanden. Ik weet er alles van: mijn tanden waren groot, hadden een spleet en stonden vreselijk naar voren. Wat was ik blij toen ik op mijn dertiende eindelijk een beugel kreeg. Jarenlang plaatjes op mijn tanden, elastieken in mijn mond en een buitenbeugel hebben de boel weer op orde gebracht maar mijn hazentanden hebben me traumatische ervaringen opgeleverd. Die wil ik mijn dochter besparen. En dus maak ik me zorgen om haar duimzuigen.

De reactie van mijn moeder was niet: ze houdt vast snel op met duimzuigen. Of: naai sokjes aan haar pyama mouwen. Of: ze heeft toch nog helemaal geen naar voren staande tandjes? Nee. De reactie van mijn moeder was: maar jij had toch helemaal geen hazentanden?! Zo erg was het toch niet?!

Zo erg was het toch niet. Jarenlang beugels. In de mond, buiten de mond. Ik had permanent kloven in mijn onderlip, twee gootjes, precies daar waar mijn voortanden continue op mijn lip rustten. Want ín mijn mond pasten ze niet. Het was erg. Maar mijn moeder zag het niet. Dat kan alleen maar liefde zijn.

Mei 2012

De slaapkamer

De ideale slaapkamer. Witte muren. Een hoog plafond. Aan het plafond een prachtige antieke kroonluchter. Een grote oude spiegel met houten lijst, wit, op de grond in de hoek. Een grote witte houten kast, simpel maar met een elegante afwerking. Aan de andere kant van de kamer een oude houten kaptafel met spiegel. Op de kaptafel dierbare spulletjes uit diverse landen. Mooie kleuren. Een eenvoudig bed, 2 bij 2. Wit sprei. Witte kussens. Een zomerdekbed dat zorgt voor een aangename warmte in de wat koelere nachten. Een dekbed dat donst en het luxe gevoel van een vijfsterrenhotel geeft. Voor het raam een oude Engelse chaise longue nog bekleed met het oude groene fluweel. Het raam is groot. Witte half lichtdoorlatende gordijnen. Buiten voor het raam staat een grote plant, net groot en hoog genoeg om een beschermd gevoel te geven, maar klein en laag genoeg om een prachtig diffuus, warm en toch helder licht binnen te laten. Een serene sfeer. Een gevoel van ruimte, de kamer is groot genoeg om ondanks de aanwezige meubels dat gevoel van rust en ruimte te behouden. Aan de muur een serie van 3 verftekeningen en boven het bed een prachtige doek, in dieprode tinten.

De ideale slaapkamer. De slaapkamer waar je ´s ochtends het liefst nog even wilt blijven. Waar je ´s middags, als het licht op zijn mooist is, het liefst nog even naar terug wilt, en waar je het liefst je avond in doorbrengt.

Onze slaapkamer. Waarom breng ik er in hemelsnaam zo weinig tijd door?

Mei 2012

In staat van paraatheid

Het is onrustig in V. In oktober zijn de presidentsverkiezingen. Dat is op zich al reden genoeg voor onrust. Maar nu is daarbij de huidige, herkiesbare, president C. ziek. Ernstig ziek en onder behandeling. Het gonst van de geruchten. Hij redt het niet tot de verkiezingen. Hij is overleden. Hij is genezen. Wie komt er aan de macht als hij overlijdt voor de verkiezingen? Komt er weer een staatsgreep? Voor of na zijn overlijden? President C. vecht voor zijn gezondheid en zijn positie en denkt niet aan opgeven. Volgens geruchten.

De stad is onveiliger dan ooit tevoren. Het aantal moorden per dag rijst de pan uit. Het aantal ontvoeringen staat op 10 per dag. De laatste tijd opvallend veel slachtoffers uit diplomatieke kringen. We kunnen er maar zo voor worden aangezien. Geruchten doen de ronde over het waarom en de politieke motieven achter deze wandaden. De onrust slaat toe. Vrienden, buren, kennissen wijzen ons erop dat we voorraad moeten inslaan. Bij ernstige onlusten of een staatsgreep moet je voorbereid zijn. En die voorbereiding moet nu beginnen. Onze werkgever is zich ook aan het voorbereiden. Het actualizeert evacuatieplannen en controleert communicatiemiddelen.

Het gewone leven gaat gewoon door. We relativeren, zijn op ons hoede, laten ons niet gek maken. Geruchten zijn geruchten, en al is het onrustig in V., de rust kan evengoed wederkeren. Het land, de stad en wij zijn in staat van paraatheid. Zolang we niet in hoogste staat hoeven springen, is alles onder controle. We blijven alert. Maar wel vanuit Europa deze zomer. In alle rust.

Mei 2012

"Pay it forward"

Ik zei het al eerder, blogland is reuzeleuk! Ik las de blog van Miss Creatuurtje en stuitte op een "give away": de eerste 5 lezers die reageren krijgen een handgemaakt pakketje spulletjes, en deze 5 lezers doen vervolgens hetzelfde: een handgemaakt pakketje voor de eerste 5! Dit initiatief gaat heel blogland door en zo worden een boel mensen blij gemaakt met een leuk dingske. Ik was een van de eerste 5 bij Miss Creatuurtje, dus bij deze: voor de eerste vijf reacties maak ik een pakketje!

  

Hoe werkt het?
De eerste 5 personen die onder dit berichtje een reactie achterlaten, worden in de loop (tussen nu en 31 december) van 2012 door mij verrast met een door mij handgemaakt pakketje spulletjes.

Uit blijheid geef jij weer 5 anderen iets moois wat jij voor hen maakt of verzamelt.

Het gaat natuurlijk helemaal niet om grote, dure of ingewikkelde dingen
maar om de boodschap die erachter zit
en de GLIMLACH die erbij hoort.

Ben je bij de eerste 5?
Stuur me dan jouw adresgegevens door per email.

Ben je te laat, maar wil je ook zelf meedoen?
Zet dan bovenstaande afbeelding en de uitleg op je eigen blog of site of facebook of stuur het via mail even door...

Mini jurk

Net als wij vroeger, mijn zussen en ik. Zo´n heel kort mini jurkje met een poffig broekje eronder in dezelfde stof. En ik had precies het juiste stofje voor dit patroon, gevonden in, alweer, de plaatselijke stoffenwinkel op eiland B. Patroon is nummer 9628 uit de Burda nummer 6. Uit 1971, uiteraard!

Onderbroekjes

Het is een klassieker, de fase van zindelijk worden. We zitten er ineens middenin. Een paar maanden geleden wilde dochterlief nog niks weten van potjes en toiletten, maar ineens is ze er klaar voor. Alsof ze dacht: ik ben nu 2 jaar, het is tijd. Geheel spontaan geeft ze sinds vorige week aan dat ze graag een plasje op het toilet wil doen. En ze doet dat vervolgens ook keurig. Thuis, maar ook elders.

Vorig weekend lieten wij haar direct vol goede moed zonder luier kuieren. Dat resulteerde in 2 plasjes op het toilet, 2 plasjes op de grond, 2 plasjes in de broek en 2 plasjes in de planten. Broer vond dat een paar maanden geleden ineens heel stoer, in de planten plassen, en onze dochter heeft dat kennelijk goed onthouden want met stoere blik gaat ze op de plant af, heupen naar voren, richten maar en plassen. Ze is geheel tevreden met het resultaat, precisie is nog niet vereist.

Gedurende de afgelopen week bleef haar luier steeds vaker droog en werden steeds meer plasjes op het toilet gedaan (het potje wordt minachtend opzij geschoven, mevrouw wil slechts op de grote pot). En dus is het tijd om de luier overdag af te schaffen. En te vervangen door kleine onderbroekjes. Ik vertelde gisteren aan een vriendin dat we vandaag op katoenen onderbroekjes jacht zouden gaan. Zij (moeder van een driejarige dochter) keek mij meewarig aan en zei dat hier in V. geen kleine katoenen onderbroekjes te vinden zijn. Hoe doet men dat dan hier met kleine zindelijke dochtertjes? Die houden gewoon een luier aan, dragen kleine synthetische onderbroekjes of hebben vanuit het buitenland meegenomen katoenen onderbroekjes aan. De dochter van vriendin draagt zulke vanuit het buitenland meegenomen katoenen onderbroekjes. Ze had een flinke voorraad en was zo aardig ons een pakketje mee te geven. En daar zullen we het mee moeten doen voorlopig, want inderdaad, onze katoenen onderbroekjes jacht liep op niks uit. Zindelijk worden valt niet mee in V.

En zo hangt er nu aan de waslijn toch een rijtje kleine roze katoenen onderbroekjes. Klaar om vanaf morgen in gebruik te worden genomen. Kleine meisjes worden groot.

Mei 2012

Iene-Miene rokje

Het was tijd voor een niveau boven het rechthoek-elastiek rokje. Het was tijd voor het IeneMiene kwart-rimpelrokje. Wat een genot, zo´n duidelijke beschrijving! Dat is andere koek dan een Burda of een Knippie. Het stofje kocht ik in de plaatselijke stoffenwinkel op Caribisch eiland B. Het rokje is keurig gevoerd. Alhoewel... Echt keurig wordt het toch allemaal niet met een zigzagsteekje... Een overlockmachien daarentegen... Ben ik niet toevallig binnenkort jarig? Als manlief vanavond thuiskomt toch maar eens een hint laten vallen..!

Het rokje is nog wat groot en lang voor dochterlief maar ze groeit er snel genoeg in. Op de foto met wangen vol koek, want zonder koek, geen foto. En leunend tegen de tafel, want een foto mooi recht van voren werd een foto met een hele boze blik. Het zij zo.

Aardappelkatoentje

Maanden geleden kocht ik een patroon voor een jurkje voor mijzelf. Maandenlang hikte ik er tegen aan maar deze week zou het er dan toch van komen. Ik las de werkbeschrijving en kwam er achter dat het een patroon is voor niet-rafelende stof en dat de naden naar buiten toe verwerkt worden. Ik keek naar mijn voorraad rafelende stoffen en besloot het patroon wat aan te passen en te oefenen op een katoentje dat ooit in A. het gordijn in de garage was. Zo´n ietwat ruw uitziend gebroken wit katoentje, ik noem het altijd aardappelkatoentje. Gaandeweg bedacht ik me dat dit probeersel in de prullenbak zou verdwijnen. Toen bedacht ik me dat het wellicht dienst zou kunnen doen in de kinders´ verkleedkist. Toen trok ik het aan en verdraaid, dat zat niet slecht! De blinde rits was niet geheel blind, de afwerking was niet geheel af, maar na wat herstel- en (biais)oppepwerk hing er toch een draagbaar jurkje met een vleugje ouderwets, precies waar ik me thuis in voel. En ach, ik hoef er tenslotte niet mee naar kantoor!

(Het model staat er wat aardappelzakkerig bij maar het valt heus niet mee om jezelf in een spiegel te fotograferen en tegelijkertijd te proberen om je jurk zo voordelig mogelijk uit te laten komen...) 

Verdriet

Ze was net 16 toen hij haar zag zitten op een feestje. Ze was nog niet oud genoeg om te mogen dansen, maar hij, 12 jaar ouder, wist: met haar wil ik trouwen. Nog geen half jaar later waren ze man en vrouw. Ze kregen 6 kinderen. De oudste overleed toen hij 2 was, 5 kinderen groeiden op tot volwassenen, trouwden, kregen kinderen.

Ze woonde met haar echtgenoot meer dan 50 jaar in hetzelfde huis. Hij droeg haar op handen. Zij aanbad hem. Na bijna 60 jaar huwelijk overleed hij plotseling. Haar hart brak. Ze werd depressief. Steeds verdrietiger. Ze werd bedlegerig. Vergeetachtig. Het verdriet werd met de jaren sterker. Ze voelde zich zo alleen.

Haar kinderen hadden het te druk met hun eigen leven om hun moeder te bezoeken en bijna allemaal hadden ze het zelfs te druk om af en toe even te bellen. Haar permanente verzorgster en de onderbuurvrouw waren degenen die zich dagelijks om haar bekommerden, probeerden haar verdriet te verzachten. De kinderen van de onderbuurvrouw kwamen elke 2 dagen even spelen en brachten een glimlach op haar gezicht met hun fratsen en kussen. Maar het verdriet was zo hevig. Keer op keer zei ze bitter: ik heb 5 kinderen maar ben zo eenzaam. Ze komen niet, ze bellen niet…

Er werd wel gesuggereerd dat ze niet zo´n heel betrokken moeder was. Altijd op reis met haar man, aan het werk, de kinderen aan de oppas overlatend. Haar kinderen zouden zich daardoor wellicht niet verplicht voelen zich nu om hun moeder te bekommeren. En ze had immers een permanente verzorgster die met hart en ziel voor haar zorgde. Maar ze voelde zich zo alleen. Zo verdrietig. Ze wilde niet meer. Ze bad tot haar god om haar mee te nemen zodat ze zich weer met haar zo geliefde echtgenoot kon verenigen. Voor altijd samen.

Ze leed. Ze huilde. Ze dacht aan vroeger. Ze kon niet meer. Zo alleen. En toen was het over. Ze blies heel zachtjes haar laatste adem uit. Haar trekken verzachtten, haar mond ontspande zich tot een vage glimlach. Ze leed niet meer. Ze was weer bij hem. Voor altijd.

De verzorgster en de onderbuurvrouw wasten haar en kleedden haar aan. Ze borstelden haar haren, brachten een vleugje kleur aan op haar koude wangen. Ze zou nooit meer alleen zijn.

Haar kinderen werden ingelicht. Nog geen 24 uur later waren ze er allemaal. Veel te laat.

April 2012