Zwemles

Sinds kort zit ik op zwemles. Zwemles. Alleen al het opschrijven van het woord zwemles doet me onmiddellijk naar adem happen. Want zwemles is niet wat ik dacht dat het zou zijn.

Lang geleden, op de basisschool, heb ik de zwemdiplomas A en B gehaald. Dat betekent schoolslag, onder water zwemmen en met kleren aan zwemmen. Sindsdien heb ik af en toe eens wat gezwommen in zwembad en zee, altijd op recreatieve wijze en nooit als sport.

Nu zit ik op zwemles. Dat is zwemmen als sport. Dat is niet wat ik dacht dat het zou zijn. Schoolslag gaat me redelijk goed af, dus dat laat leraar Franklin me nooit doen. Nee, eerst de borstcrawl onder knie krijgen. En daar heb ik dus ernstige problemen mee.

In theorie gaat borstcrawl heel soepel. In de praktijk gaat het soepel tot het moment van ademhalen. Het idee is dat de linkerarm op het moment van ademhalen vooruit gaat, net onder het wateroppervlak. De rechterarm gaat naar achter, waardoor er ruimte is voor het hoofd om rechts omhoog te draaien en als het ware over de schouder te kijken; op dat moment wordt er een flinke hap verse lucht genomen waarna het hoofd weer in het water draait, kin richting borst. Linkerarm gaat weer naar beneden, rechterarm naar voren en 4 slagen verder komt de volgende ademhaling.

Dat is het idee. Nu de praktijk. Mijn linkerarm gaat naar voren, net onder het wateroppervlak. Mijn linkerarm blijft daar evenwel niet keurig wachten tot ik mijn hap verse lucht heb genomen. Mijn linkerarm zakt naar beneden als mijn gezicht nog niet half uit het water is gedraaid. Op het moment dat mijn mond zich openspert met een wanhopige behoefte aan een hap verse lucht, bungelt mijn linkerarm ter hoogte van mijn navel en is mijn hoofd zodanig gezakt dat het enige wat ik inadem een grote slok vies chloorwater is. Na 1 baantje heb ik werkelijk het gevoel dat ik verzuip. Paars aangelopen en groen van de chloor moet ik dan ook na elke 25 meter even pauze nemen om te ademen. Franklin zegt dat ik harder met mijn benen moet trappelen en mijn linkerarm niet moet laten zakken. Ja, de theorie begrijp ik. Maar hoe doe ik dat?!

Ik ben inmiddels bij les 7 en probeer manhaftig mijn frustratie de baas te blijven. Franklin houdt moed en zegt dat hij vooruitgang ziet, dus ik probeer ook maar niet moedeloos te worden. Ik moet gelukkig af en toe ook een paar baantjes trekken met een stuk schuim tussen mijn benen zodat ik alleen mijn armen moet bewegen. Dat gaat reuzesoepel. Af en toe moet ik een paar baantjes trekken met mijn armen rond een plankje zodat ik alleen mijn benen moet bewegen. Dat gaat langzaam maar gestaag en met mijn hoofd boven water. Dus reuzesoepel. Maar altijd komt weer het moment dat schuim en plank aan de kant moeten en ik geheel zelfstandig aan de borstcrawl moet…

Ik hoop dat de gouden tip snel tot mij komt, want madre mia, ik verzuip…

November 2011

Paspeljurkje

Oefenelement van dit maaksel: paspel. Ondanks het feit ik niet het juiste naaimachinevoetje heb, is het toch redelijk gelukt. Maar de jurk telt vele beginnersfouten... Een aantal aan de binnenkant dus die hoef ik niet te tonen: die aan de buitenkant is niet te verhullen: de bloempjes boven en onder de paspel lopen niet door... Gelukkig vindt dochterlief de jurk prachtig en paradeert ze er trots in rond. Poseren doen we natuurlijk niet aan maar een fotootje in beweging kon er nog vanaf!

Geen kind aan

Onlangs hoorde ik iemand met zekere trots verkondigen dat haar kind zo rustig en makkelijk is, dat ze er geen kind aan heeft. Die opmerking bleef door mijn hoofd spoken. Ik heb er geen kind aan. Ik heb geen kind aan mijn kind. En ik vroeg me af: heb je daarvoor een kind? Om er geen kind aan te hebben? Wat heb je aan een kind waar je geen kind aan hebt? Tenzij je eigenlijk geen kind had willen hebben, ben je dan in principe weer terug bij af. Geen kind. Dan heb ik toch liever mijn kind waar ik m’n handen aan vol heb. Handenvol kind. Stukken leuker dan geen kind.

November 2011

De melk is op

Eergisteren ging ik boodschappen doen in de supermarkt hier in de buurt. Ik pakte een karretje, mijn lijstje, en begon in het eerste pad. Smeerkaas, yoghurt, eieren… Het was druk. Het was drukker dan ik ooit had meegemaakt in deze supermarkt. En bovendien was er nog iets aan de hand. Ik kon er mijn vinger niet direct op leggen, maar er was iets aan de hand, ik voelde dat er iets gaande was. Ik keek om me heen, keek toen in de karretjes van mijn mede-inkopers en ineens zag ik het: in elk karretje, zonder uitzondering, lagen 2 grote gele zakken melkpoeder. Het was weer zo ver.

Met zekere regelmaat zijn bepaalde produkten hier ineens niet meer te krijgen. Productie- en/of distributieproblemen, waar altijd een politieke oorzaak aan ten grondslag ligt. Hier ga ik verder niet op in: politiek getinte spinsels zult u hier niet aantreffen want dat is in V. geen goed idee. In V. hebben de muren ogen en oren. De melk was dus op. Deze schaarste kan maanden duren, dus als het gerucht gaat dat in een bepaalde supermarkt nog poedermelk te krijgen is, stroomt men toe voor de maximaal toegestane 2 zakken per persoon.

We hebben dit eerder meegemaakt sinds we hier wonen. Eerst was het suiker. Toen olie. Daarna waren het luiers. Dat was vervelend. Gelukkig hebben we lange tijd stoffen luiers gebruikt dus die kwamen weer goed van pas. Het schijnt dat ook papieren servetten regelmatig op zijn. En toiletpapier. Dat is sinds wij hier wonen nog niet gebeurd. Het moet een interessante uitdaging zijn als deze twee produkten tegelijkertijd niet meer verkrijgbaar zijn. Ik hou u op de hoogte.
November 2011

 

Flipje

Tante A. deed een prachtig geborduurd Flipje cadeau en het werd maar zo een prachtig tasje. Veel dank tante A.!

Twee oude overhemden

Twee oude overhemden met kapotte ellebogen werden een gerepareerd overhemd en een jurkje voor dochterlief.

 

Het idee komt van hier.

De feestjurk

Ik volg een naaicursus van een paar uurtjes, en leer weetjes, trucjes en plooitjes!

Patroon Knippie 01/2011, stof van hier. 

Pijamas

Manlief vroeg al een jaar om een nieuwe pijama. Eindelijk kwam het er van. En zoonlief profiteerde mee. Staan ze er niet goed op?!

Ongedierte

Ongedierte. In E. waren het schorpioenen. In A., hoewel aan de andere kant van de wereld, waren het wederom schorpioenen. Ditmaal ook binnenshuis. Maar het went. Hier in V. zijn het heel veel muggen en heel veel kakkerlakken, ook binnenshuis. Je verdelgt, het went.

Gisteren kwam zoonlief opgetogen uit de wc rennen waar hij van plan was een plas te gaan doen. Hij bracht ons er gelukzalig van op de hoogte dat er in de wcpot een heel erg schattig muisje aan het zwemmen was. In de wcpot deed inderdaad een babyrat verwoede pogingen om niet te verdrinken.

Zou het wennen?

Oktober 2011

Elf postkaarten

Dit jaar hebben mijn kinderen en ik 6 weken doorgebracht in Europa bij onze lieve familie. Manlief kon helaas niet mee en bleef eenzaam achter in V., hard werkend. Om zijn leed een beetje te verzachten, besloten we hem een heleboel kaartjes te sturen. Met verhaaltjes over wat we allemaal hadden gedaan, tekeningen, knipsels en plaksels. Elk kaartje ging in een envelop, adres erop, afzender erop, postzegel erop en twee keer per week wandelden we naar de rode brievenbus om een kaartje voor papa op de bus te doen. Elf in totaal. Elf postkaarten voor papa.

We wisten al dat de post in V. langzaam werkt. Erg langzaam. De stempels op de enveloppen die we tot dusver vanuit Nederland hebben ontvangen, maken duidelijk dat de reis van Nederland naar V. ongeveer een weekje duurt: de reis binnen V. (en we wonen heel gewoon in C., de hoofdstad) duurt gemiddeld 5 weken. We hadden dan ook de hoop dat het allereerste kaartje misschien zou aankomen voordat we terug zouden zijn.

We zijn inmiddels drie maanden terug. Van de elf postkaarten is er niet een aangekomen. Of misschien moet ik zeggen: de elf postkaarten zijn nog onderweg. De wonderen zijn immers de wereld nog niet uit en wellicht komen wonderen zelfs in V. voor…

Oktober 2011

Naschrift: twee weken later kwamen in een klap 3 postkaarten binnen, de postkaarten 3, 7 en 8. Van de overige kaarten is (nog) niets vernomen.