Elf postkaarten

Dit jaar hebben mijn kinderen en ik 6 weken doorgebracht in Europa bij onze lieve familie. Manlief kon helaas niet mee en bleef eenzaam achter in V., hard werkend. Om zijn leed een beetje te verzachten, besloten we hem een heleboel kaartjes te sturen. Met verhaaltjes over wat we allemaal hadden gedaan, tekeningen, knipsels en plaksels. Elk kaartje ging in een envelop, adres erop, afzender erop, postzegel erop en twee keer per week wandelden we naar de rode brievenbus om een kaartje voor papa op de bus te doen. Elf in totaal. Elf postkaarten voor papa.

We wisten al dat de post in V. langzaam werkt. Erg langzaam. De stempels op de enveloppen die we tot dusver vanuit Nederland hebben ontvangen, maken duidelijk dat de reis van Nederland naar V. ongeveer een weekje duurt: de reis binnen V. (en we wonen heel gewoon in C., de hoofdstad) duurt gemiddeld 5 weken. We hadden dan ook de hoop dat het allereerste kaartje misschien zou aankomen voordat we terug zouden zijn.

We zijn inmiddels drie maanden terug. Van de elf postkaarten is er niet een aangekomen. Of misschien moet ik zeggen: de elf postkaarten zijn nog onderweg. De wonderen zijn immers de wereld nog niet uit en wellicht komen wonderen zelfs in V. voor…

Oktober 2011

Naschrift: twee weken later kwamen in een klap 3 postkaarten binnen, de postkaarten 3, 7 en 8. Van de overige kaarten is (nog) niets vernomen.

Brandweerman verkleedpak

Het jasje was een oud jasje van mij. Zoonlief was net zo tevreden met het pak als ik, hij was de ster van het feest!

Raceauto T-shirt

Zoonlief vindt hem reuzestoer. Applicatie van binnenuit. Weet nu hoe het volgende keer mooier kan.

De kraanwagen-broek

Geen effen bruin katoen te krijgen hier, dus een oude rok van mij verknipt, helaas iets te dun stofje maar het staat hem toch goed!

Poseren wil zoonlief niet... dus een boze blik, een fles in de zak...

Stof van hier.

Achter slot en grendel

Wij hebben niet veel waardevolle bezittingen: het meeste is emotioneel heel waardevol, maar niet in geldelijke zin. Aangezien we in ons huurhuis hier in V. wat klussen moesten laten doen, zoals het aanbrengen van horren, het schilderen van een paar kamers en het installeren van een alarmsysteem, hadden we onze weinige geldelijk waardevolle spulletjes achter slot en grendel opgeborgen. De criminaliteit is hier een ernstig probleem en als nieuweling heb je nog geen kring van te vertrouwen klusjesmensen. Alles in orde, dachten we met een gerust hart.

Een paar maanden later kreeg ik opeens uitslag van mijn trouwring. Gekocht als echt goud, zou dat niet moeten kunnen en ik ging er dan ook vanuit dat dit binnen een paar dagen over zou zijn. Ik legde zo lang mijn ring in een doosje op de kaptafel.

Mijn ouders kwamen op bezoek, en brachten van alles voor ons mee. Via internet had ik leuke stofjes gekocht, en lintjes en gehaakte bloemetjes en dat kwam allemaal mee uit Nederland. Totdat ik tijd zou hebben om het netjes op te bergen, legde ik het op de kast waar het uiteindelijk in zou worden opgeborgen.

Er is weinig zo leuk als meisjeskleertjes. Voor dochterlief had ik her en der leuke jurkjes gekocht en gekregen. Op haar kamertje onder in de kast bewaarde ik de nog te grote maten keurig gesorteerd in opbergbakken.

Zoonlief had van opa, oma en tantes een prachtige playmobiel ark van Noach gekregen, met, uiteraard, van alle beesten twee. De ark en de beestjes hadden hun eigen doos waar ze na het spelen weer keurig in werden opgeborgen.

Alles in orde, dachten we met een gerust hart. Maar alles van waarde is weerloos. Ook alles van emotionele waarde. Zoals een trouwring, kinderkleertjes, de helft van alle ark dieren, lintjes en bloemen. Het is allemaal verdwenen. Ik ben een dwangmatig georganiseerd mens en raak niet zo snel iets kwijt in mijn eigen huis. Maar als iets goed is opgeborgen, heb ik uiteraard niet gelijk door als het er niet meer is. Het is beetje bij beetje vervreemd door we weten niet wie. De klusjesman? De schoonmaakster? De oppas? De alarm installateur? “Vrienden”?

Klusjes doen we tegenwoordig zelf. Een oppas hebben we niet meer. Vrienden nog wel. Ook een nieuwe schoonmaakster. En een heleboel hangsloten aan een heleboel kasten, vol met weerloos waardevol.

September 2011

De proefbroek

Ik had geen patroon voor een korte broek voor zoonlief, dus tekende ik er een met de hulp van manlief. En het werkt! De broek past en staat nog goed ook! Nu nog een keer in de mooie kraanwagen stof...

Spiderman

Ik hou niet van Mickey, Winnie, Barbie, Cars of spiderman. Niet van Dora, Ben of Woody. Als het aan mij zou liggen, komen Cars-bordjes, Mickey-rugzakjes of Barbie-T-shirts mijn huis niet in. Maar het ligt niet aan mij. Want mijn zoon is dol op spiderman.

Hij heeft nog nooit een spidermanfilm gezien of een spidermanboekje gelezen. Hij hoort zijn klasgenootjes over spiderman praten en ziet ze met halloween en carnaval in van die synthetische spidermanpakken verschijnen. Hij vindt het prachtig. Over een paar maanden wordt hij 4. En hij vertelt me elke week wel een keer dat hij dit jaar voor zijn verjaardag een spidermantaart wil. En een spidermanfilm. En met carnaval wil hij een spidermanverkleedpak.

Mijn lieve vriendin R. denkt er net zo over als ik. Wij zijn voorstander van het vilten kabouterrugzakje, Flipje boekje en barbapapa bordje. Het enthousiasme dat mijn zoon voelt voor spiderman, voelt haar zoon voor Cars. Een paar maanden geleden heeft R. voor haar zoon een Cars T-shirt gekocht. En ik weet dat op de dag dat mijn zoon 4 wordt, spiderman zijn intrede zal doen in ons huis.

Mijn enige tijdelijke troost is dat als je aan zoonlief vraagt wat spiderman dan wel niet doet, hij met een gelukzalige glimlach antwoordt: spiderman zoekt spinnen…

Augustus 2011

Olifanten

Dit was 38 jaar geleden mijn boxkleed, daarna was het mijn dochters boxkleed en nu is het een kussen voor zoonlief. Zo´n mooi stofje!

Uiltjes dekbed

Peuterrugzak nummer 4

Voor dochterlief, ze vindt hem zo mooi!