Uiltjes dekbed

Peuterrugzak nummer 4

Voor dochterlief, ze vindt hem zo mooi!

Bloemenmeisje

M´n eerste maaksel van patroon!

Peuterrugzak nummer 3

Deze is voor zoonlief, en weer een beetje verbeterd.

Peuterrugzak nummer 2

Ze worden elke keer iets beter, al doende leert men, zeker zonder patroon! Deze is voor nichtje M.

Pasgeboren babies

Het schijnt dat hormonen ervoor zorgen dat moeders hun pasgeboren baby mooi vinden. Deze hormonen zijn bijzonder belangrijk want als de moeder het pasgeboren kind niet mooi zou vinden, zou ze niet terstond overstromen van moederliefde. Deze hormonen zijn bijzonder belangrijk, want pasgeboren babies zijn in werkelijkheid helemaal niet mooi.

Behalve die van mij natuurlijk. Mijn zoon werd geboren en ik vond hem de mooiste baby die ik ooit had gezien. Hij was anderhalve maand te vroeg, hoefde niet in de couveuse maar had wel de typische prematuren trekjes: mager, behaard, gerimpeld. Maar met een perfect rond hoofdje met kleine donkere krulletjes en hele grote ogen. Prachtig was hij. Ik was toen al bekend met bovenstaande info over die belangrijke hormonen en zei keer op keer tegen manlief dat onze zoon toch echt een mooi pasgeboren babietje was, objectief gezien mooi. Dat was niet mijn subjectieve mening als kersverse moeder, het was een feit, mijn zoon was objectief mooi. Ik hield dat maandenlang vol. In mijn omgeving werden babies geboren en geen van die babies was objectief mooi, pasgeboren babies zijn immers niet mooi. Behalve die van mij.

Toen mijn zoon ruim twee jaar oud was, waren die bijzonder belangrijke hormonen uitgewerkt. Ik zag fotos van zoon’s eerste maanden en besefte geschokt dat hij een heel erg lief babietje was, schattig, koddig, maar mooi? Objectief mooi? Ik besefte dat de meningen daarover kunnen verschillen. Hij was dus subjectief mooi.

Een paar maanden later werd onze dochter geboren. De bijzonder belangrijke hormonen waren aanwezig maar minder jubelend dan bij de eerste, ze hadden een knauw gekregen. Ik zag dat ze een heel lief babietje was, schattig, koddig, een dotje en een plaatje, en subjectief de allermooiste.

Inmiddels zijn mijn kinderen 3,5 en 1 jaar oud. Ze lijken nog wel wat op de pasgeboren babietjes die ze ooit waren, maar ze zijn inmiddels opgegroeid tot twee hele mooie kindertjes. Objectief gezien.

April 2011

Het vilten kabouterrugzakje

Voor de zoon van mijn lieve vriendin R.

Ze werd niet wakker

Mijn dochter werd niet wakker. Doorgaans slaapt ze ‘s middags een uurtje en de rest van de dag is ze wakker en actief. Die dag werd ze niet wakker. Ze sliep een uur, anderhalf uur, twee uur. Ik voelde me onrustig worden, ging kijken. Ik voelde of ze nog warm was. Of ze nog ademhaalde. Ze sliep tweeeneenhalf uur. De onrust binnen in mij werd dwingender. Dit was niet goed. Ik ging weer kijken. Ik voelde of ze nog warm was, of ze nog ademhaalde. Ze sliep twee uur en drie kwartier. Ik liet haar kamerdeur open staan maar ze werd niet wakker van het geluid dat haar broer en ik maakten. Ze sliep twee uur en vijftig minuten. Ik pakte haar uit haar ledikant. Ze werd niet wakker. Als een slappe pop hing ze in mijn armen. Ik aaide haar handjes, haar gezichtje, praatte, schudde haar zachtjes heen en weer. Ze werd niet wakker. Mijn onrust begon paniek te worden. Ik kreeg mijn dochter niet wakker. Een doordringende pijn maakte zich van mij meester, een oorverdovend suizen in mijn hoofd, een dreunend gebonk in mijn buik, een oncontroleerbaar trillen van mijn handen. Ik probeerde na te denken, rustig en logisch te beslissen wat ik moest doen, maar ik voelde slechts een gebrek aan lucht en een loodzware pijn.

Dit duurde een minuut, anderhalf misschien. Toen deed ze haar oogjes open, glimlachte naar me en vroeg om een beetje water. Waarna ze vrolijk ging spelen.

Sinds de dag dat mijn dochter niet wakker werd, moet ik vaak denken aan de ouders wiens kind echt niet meer wakker werd. Niet na twee uur en vijftig minuten, niet na drie uur, nooit meer. Hun lijden moet ondraaglijk zijn.   

Maart 2011

De broodbewaarzak

Manlief maakt geregeld brood en vroeg een broodbewaarzak. Voila!

Vrouw van zekere leeftijd

Ouder worden we vanzelf. Tot vandaag vond ik dat niet erg. Het gaat redelijk geleidelijk dus je went vanzelf aan je eigen ouder wordende ik. Het vel wordt slapper, de rimpels dieper, de ogen vermoeider. Ik kan nog wel eens schrikken als ik ineens een foto van mezelf zie, “oud en moe”, maar dat ebt ook snel weer weg, want het doet er ook eigenlijk niet toe: ik voel me niet oud. De tijd waarin ik me druk maakte over een kilo meer of minder, over pukkeltjes en zonnebruin, ligt ver achter me. Dat maakt me oud en dat vond ik tot vandaag niet erg.

Vandaag liep ik met manlief op straat. Een jongeman passeerde ons, stootte mij per ongeluk aan en verontschuldigde zich, “ perdon señora”. Ik merkte terloops op dat het me vreemd in de oren klinkt als iemand me “mevrouw” noemt. Waarop manlief de legendarische woorden uitsprak: “m’n lief, je bent geen jonge meid meer, je bent nu eenmaal een vrouw van zekere leeftijd”. En dat in het spaans, wat de opmerking een nog net wat dramatischer randje gaf.

Mijn man houdt heel veel van mij. Maar ik voel me ineens oud.

Februari 2011